Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Τα πολιτικά συμπεράσματα από την κατάρρευση της δικτατορίας της 21ης Απριλίου — Ανακοίνωση του ΚΚΕ, με τη συμπλήρωση 43 χρόνων

Η κατάρ­ρευ­ση της 7χρονης στρα­τιω­τι­κής δικτα­το­ρί­ας ήταν προ­ϊ­όν συμ­βι­βα­σμού και παρα­σκη­νια­κών συνεν­νο­ή­σε­ων ανά­με­σα στη χού­ντα και την αστι­κή πτέ­ρυ­γα των αντι­χου­ντι­κών πολι­τι­κών δυνά­με­ων: αυτό υπο­στη­ρί­ζει το Κομ­μου­νι­στι­κό Κόμ­μα Ελλά­δας στην ανα­κοί­νω­σή του για τη συμπλή­ρω­ση 43 χρό­νων από την κατάρ­ρευ­ση της δικτα­το­ρί­ας της 21ης Απριλίου.

Εν πρώ­τοις στην ανα­κοί­νω­σή του το ΚΚΕ «τιμά όλους όσοι βασα­νί­στη­καν, εξο­ρί­στη­καν, φυλα­κί­στη­καν και διώ­χτη­καν από τη στρα­τιω­τι­κή δικτα­το­ρία της 21ης Απρι­λί­ου, όλους όσοι συνέ­βα­λαν στον αντι­δι­κτα­το­ρι­κό αγώ­να, ανά­με­σά τους χιλιά­δες μέλη του Κόμ­μα­τος και της ΚΝΕ».

Και στη συνέ­χεια, «το κύριο συμπέ­ρα­σμα από τη λει­τουρ­γία επί 43 χρό­νια της αστι­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δημο­κρα­τί­ας είναι ότι κι αυτή απο­τε­λεί μορ­φή άσκη­σης της εξου­σί­ας του κεφα­λαί­ου για την πιο απρό­σκο­πτη εκμε­τάλ­λευ­ση της εργα­τι­κής τάξης και για την κατα­πί­ε­ση των λαϊ­κών στρω­μά­των της πόλης και της υπαί­θρου. Το κρά­τος είναι ταξι­κό, εχθρι­κό απέ­να­ντι στον εργα­ζό­με­νο λαό και δεν μπο­ρεί να γίνει φιλολαϊκό.

Οι πομπώ­δεις φρά­σεις των κυβερ­νώ­ντων και όλων των αστι­κών κομ­μά­των περί «ελευ­θε­ρί­ας» και «δημο­κρα­τί­ας» απο­δει­κνύ­ο­νται κού­φιες, τυπι­κές, δια­ψεύ­δο­νται καθη­με­ρι­νά στους τόπους δου­λειάς, με το τσε­κού­ρω­μα των εργα­τι­κών δικαιω­μά­των, την τρο­μο­κρα­τία του κεφα­λαιο­κρά­τη, την ανερ­γία, την πεί­να, τις συν­θή­κες γαλέ­ρας, το δου­λε­μπό­ριο. Δια­ψεύ­δο­νται από το γεγο­νός ότι τα βάρη για την έξο­δο από την καπι­τα­λι­στι­κή κρί­ση τα πλη­ρώ­νουν οι εργα­ζό­με­νοι. Δια­ψεύ­δο­νται από τον ταξι­κό χαρα­κτή­ρα της «δικαιο­σύ­νης» και κάθε θεσμι­κού πλαι­σί­ου, από τη συμ­με­το­χή της χώρας, με ευθύ­νη των ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σε­ων, του αστι­κού πολι­τι­κού συστή­μα­τος, στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές ενώ­σεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ», υπο­στη­ρί­ζει το ΚΚΕ, που προσθέτει:

«Τον ταξι­κό χαρα­κτή­ρα της αστι­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δημο­κρα­τί­ας απο­δει­κνύ­ει και το γεγο­νός ότι η κατάρ­ρευ­ση της στρα­τιω­τι­κής δικτα­το­ρί­ας 1967 — 1974 ήταν προ­ϊ­όν συμ­βι­βα­σμού και παρα­σκη­νια­κών συνεν­νο­ή­σε­ων ανά­με­σα στη χού­ντα και στην άλλη αστι­κή πτέ­ρυ­γα, των αντι­χου­ντι­κών πολι­τι­κών δυνά­με­ων. Και οι δύο πτέ­ρυ­γες, μαζί με τις ΗΠΑ, προ­χώ­ρη­σαν στην αλλα­γή της μορ­φής άσκη­σης της αστι­κής εξου­σί­ας, προ­κρί­νο­ντας την επά­νο­δο του Κ. Καρα­μαν­λή ως επι­κε­φα­λής της ονο­μα­ζό­με­νης κυβέρ­νη­σης «εθνι­κής ενό­τη­τας» μπρο­στά στο φόβο για ανε­ξέ­λεγ­κτες — για την αστι­κή τάξη — λαϊ­κές αντι­δρά­σεις, από την άνο­δο του λαϊ­κού κινή­μα­τος, που ενι­σχύ­θη­καν και απ’ το έγκλη­μα σε βάρος της Κύπρου, την τουρ­κι­κή εισβο­λή και κατοχή.

Η εργα­τι­κή τάξη και τα λαϊ­κά στρώ­μα­τα ‑κατα­λή­γει η ανα­κοί­νω­ση- μπο­ρούν να ελπί­ζουν σε μια καλύ­τε­ρη ζωή, με βάση τις σύγ­χρο­νες ανά­γκες τους, οργα­νώ­νο­ντας τον αγώ­να τους, τη συμ­μα­χία τους, σε αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή — αντι­μο­νο­πω­λια­κή κατεύ­θυν­ση πάλης, μέχρι τελι­κά να πάρουν στα δικά τους χέρια τα μέσα παρα­γω­γής και την πολι­τι­κή εξου­σία, απο­δε­σμεύ­ο­ντας τη χώρα από τις λυκο­συμ­μα­χί­ες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Σε αυτόν τον δίκαιο αγώ­να το ΚΚΕ θα δώσει όλες του τις δυνάμεις».

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο