Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Το γαρ πολύ της θλίψεως…

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Το άρθρο της καθηγήτριας Μαρίας Ρεπούση (Κ.Ε ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ) στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (24/5) με τίτλο «Το ΚΚΕ στο απυρόβλητο» είναι ενδεικτικό το πόσο ενόχλησε «κάποιους/ες» η άνοδος σε ψήφους και ποσοστά του ΚΚΕ.

Γι’ αυτό και η καθηγήτρια θέλει συνειδητά να βάλει ψηλά -ενόψει και των νέων εκλογών- στην ατζέντα τον αντικομμουνισμό (στην προεκλογική φαρέτρα του κόμματός της και όχι μόνον…).

Καταρχήν αμφισβητεί ότι κάτι τέτοιο υπάρχει (δηλαδή αντικομμουνισμός) σήμερα. Γράφει χαρακτηριστικά: «..Ο αντικομμουνισμός είχε πολιτικό «διά ταύτα» και αποκτούσε νόημα σε έναν κόσμο ψυχροπολεμικό και διχασμένο ανάμεσα στον κομμουνισμό και στον καπιταλισμό, ανάμεσα στη δικτατορία του προλεταριάτου και στη φιλελεύθερη δημοκρατία, ανάμεσα σε πολίτες καταστατικά χωρισμένους σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας πολίτες. Στις σημερινές συνθήκες όποιος είναι αντικομμουνιστής -στην Ελλάδα τουλάχιστον, για να μη γενικεύω- είναι κατά τη γνώμη μου γραφικός. Δεν έχει λόγους να είναι. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει πλήρως επικρατήσει και οι απειλές εναντίον της έρχονται μόνον από τα δεξιά. Το ίδιο γραφικοί είναι και όσοι επικαλούνται τον αντικομμουνισμό για να μένουν στο απυρόβλητο…»

Προφανώς και θέλει να «αγνοεί» ότι ο αντικομμουνισμός που εκφράζεται μ’ ένα πλήθος νόμων, κατευθύνσεων αλλά και συγκεκριμένων πράξεων (από απαγόρευση Κ.Κ , μέχρι γκρέμισμα μνημείων, διώξεις κλπ) είναι η επίσημη ιδεολογία και πρακτική της Ε.Ε την οποία και ομνύει!

 Όσο δε για την «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» που υποστηρίζει, δεν είναι τίποτε άλλο από την «αστική δημοκρατία» την ταξική δηλαδή κυριαρχία του κεφαλαίου που επί της ουσίας στην εποχή του ιμπεριαλισμού είναι «στροφή στην αντίδραση σε όλη τη γραμμή» ή όπως προειδοποιούσε ο Β.Ι. ΛΕΝΙΝ «.. Όσο πιο εξελιγμένη είναι η δημοκρατία τόσο πιο κοντά βρίσκονται τα πογκρόμ ή ο εμφύλιος πόλεμος σε κάθε βαθιά πολιτική διάσταση, επικίνδυνη για την αστική τάξη…»

Φυσικά δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει διαφορετικά – λόγω ευρωλατρείας- όταν γράφει για το ΚΚΕ και την σταθερή στάση του απέναντι στην Ε.Ε από τη σκοπιά πάντα των ταξικών συμφερόντων των εργαζομένων : «..Προπαγανδίζει την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε., όταν δεν υπάρχει χώρα στην ευρωπαϊκή ήπειρο που να μη διεκδικεί την ένταξή της σ’ αυτή….»

Πρόκειται για ένα επιχείρημα του «συρμού», που ακούμε χρόνια τώρα από τα καθαρόαιμα αστικά κόμματα, «ξεχνώντας φυσικά» να ασχοληθεί με τον ταξικό χαρακτήρα της Ε.Ε ως διακρατική «ένωση» του κεφαλαίου και όχι προφανώς των λαών, ότι η ένταξη σ’αυτή αποτελεί επιλογή των αστικών τάξεων και όχι των ίδιων των λαών, ότι οι λαοί και μέσω της μαζικής αποχής από τις ευρωεκλογές (έστω και στρεβλά) εκφράζουν την αντίθεση της προς αυτήν…

Πάει φυσικά πολύ να χρησιμοποιεί ακόμη «φτηνά επιχειρήματα» διαστρεβλώνοντας ωμά τις θέσεις του ΚΚΕ ότι π.χ: «… Έχει επίσης κατά καιρούς υποστηρίξει αντιδραστικές θέσεις για τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα των πολιτών, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας….» ‘Η να υποστηρίζει (θυμίζοντας παλιότερες κατηγορίες του ΠΑΣΟΚ τότε…) ότι: «… Επαναλαμβάνει -με προμετωπίδα το σφυρί και το δρεπάνι- πολλά από όσα καταλογίζει η Δεξιά στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ…». Αλήθεια από ίδια ταξική αφετηρία γίνεται από το ΚΚΕ και τη Ν.Δ η κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ;

Θα μπορούσαμε να γράψουμε ακόμη περισσότερα. Όμως η ουσία παραμένει. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ (να μην ξεχνούν ποιών η πολιτική τόσο η κυβερνητική όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση έφερε τη ΝΔ στο 40%) ας βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα. Ο αντικομμουνισμός έστω και  «ραφιναρισμένος» είναι πάντα κακός σύμβουλος…

29 στιγμές, του Αλέκου Χατζηκώστα