• [ «Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί» οι φασίστες]
Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Το θέμα της έκθεσης των Πανελλαδικών και ένας μικρός πρώτος σχολιασμός

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Αν κανείς αμφέβαλλε ότι το σχολείο στο αστικό κράτος με τη λειτουργία, του, το περιεχόμενο των βιβλίων και των μαθημάτων , τη δομή του κ.α έχει στόχο την αναπαραγωγή του αστικού συστήματος, αποτελεί βασικό πυλώνα αναπαραγωγής της αστικής ιδεολογίας, τότε το θέμα της έκθεσης (Νέων Ελληνικών) τον «προσγειώνει» στην πραγματικότητα.

Τα θέματα βασίστηκαν στο απόσπασμα από το βιβλίο του Νορμπέρτο Μπόμπιο (Norberto Bobbio), Ιταλού πολιτικού επιστήμονα και φιλοσόφου, «Το μέλλον της Δημοκρατίας», με τίτλο: «Επίκληση των αξιών της Δημοκρατίας».

Ανάμεσα στα «μαργαριτάρια» που εκτίθενται στο σχετικό παράθεμα (και τα οποία οι μαθητές δεν πρέπει να αμφισβητήσουν γιατί θα «κοπούν» διαβάζουμε:

– «Αν σήμερα απειλείται η ειρήνη στον κόσμο, η απειλή προέρχεται για άλλη μια φορά από τον φανατισμό, δηλαδή από την τυφλή πίστη στη δική μας αλήθεια και ότι αυτή μπορεί να επιβληθεί με τη βία». Φυσικά η λέξη ιμπεριαλισμός, οικονομικά- γεωστρατηγικά συμφέροντα «πάνε περίπατο» και αντικαθίστανται με γενικόλογες εκφράσεις περί «φανατισμού»

– « Οι τυπικοί κανόνες της δημοκρατίας, που τόσο συχνά γίνονται αντικείμενο χλευασμού, εισήγαγαν για πρώτη φορά στην ιστορία τρόπους συμβίωσης που είχαν στόχο την επίλυση των κοινωνικών συγκρούσεων χωρίς τη χρήση βίας.» Προφανώς και εδώ εκθειάζεται η αστική δημοκρατία και ρίχνεται στο «πυρ το εξώτερον» η βία που όμως είναι «η μαμή της ιστορίας». Η ταξική πάλη – οι κοινωνικές συγκρούσεις όπως γίνεται αναφορά- δεν μπορεί να σταματήσει ούτε οι ταξικές αντιθέσεις να λυθούν προς όφελος του λαού , χωρίς επαναστατική βία. Μα και η ίδια η αστική δημοκρατία είναι στηριγμένη στην πολύμορφη βία των λίγων και του αστικού κράτους απέναντι στους πολλούς.

– Και ο εξωραϊσμός του καπιταλιστικού συστήματος (που στο στάδιο του ιμπεριαλισμού σημαίνει «αντίδραση σε όλη τη γραμμή) συνεχίζεται: «Τρίτο, το ιδανικό της σταδιακής ανανέωσης της κοινωνίας μέσα από την ελεύθερη αντιπαράθεση των ιδεών και την αλλαγή της νοοτροπίας και του τρόπου ζωής. Μόνο η δημοκρατία επιτρέπει τη διαμόρφωση και την εξάπλωση των ειρηνικών επαναστάσεων, όπως συνέβη τις τελευταίες δεκαετίες με την αλλαγή στις σχέσεις των δύο φύλων, που ίσως να είναι η μεγαλύτερη επανάσταση της εποχής μας.» Στις αστικές δημοκρατίες η αντιπαράθεση των ιδεών δεν είναι «ελεύθερη ( Ας σκεφτούμε μόνο ότι στην «δημοκρατική» Ε.Ε στις περισσότερες χώρες τα Κ.Κ είναι απαγορευμένα…). Οι «ειρηνικές επαναστάσεις» (σε αντίθεση φυσικά με τις πραγματικές π.χ Οκτωβριανή) απλά αλλάζουν μορφές και όχι ουσία της αστικής κυριαρχίας, ενώ και τα όσα αναφέρει για τις «σχέσεις των δύο φύλων» είναι επιφανειακά -υπάρχει τυπική ισότητα- και όχι ουσιαστικά…

– -Και κάτι τελευταίο, με αφορμή το σχετικό παράθεμα: «Πώς όμως μπορεί να γίνει αυτό δίχως την αναγνώριση της αδελφότητας που ενώνει όλους τους ανθρώπους σε ένα κοινό πεπρωμένο…». Εδώ ας συμφωνήσουμε περί «κοινού πεπρωμένου των λαών, με ένα γνωστό σύνθημα: «Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός/ είναι ο νέος κόσμος ο σοσιαλισμός»