Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Το «ξέπλυμα» του ΠΑΣΟΚ από τον Τσίπρα και η επίθεση στο ΚΚΕ

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Στην πρόσφατη ομιλία του, σε εκδήλωση της ονομαζόμενης «Πρωτοβουλίας Πολιτών για την Ανασυγκρότηση της Προοδευτικής Παράταξης», ο Αλέξης Τσίπρας επανέλαβε την αγαπημένη του συνήθεια: να διαστρεβλώνει την ιστορία καπηλευόμενος ξεδιάντροπα τους αγώνες και το όνομα της Αριστεράς.

Άλλωστε, η πορεία μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ από μικρό οπορτουνιστικό κόμμα σε εκφραστή της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, υπήρξε πραγματικό «σχολείο» για τον κ. Τσίπρα και τους κομματικούς του συνοδοιπόρους. Στη διαδρομή αυτή τελειοποίησαν την τέχνη της πολιτικής χειραγώγησης, της δημιουργίας αυταπατών, του καιροσκοπισμού, της καπηλείας των αγωνιστικών παραδόσεων του λαού.

Κι’ αν μέχρι σήμερα, για λόγους τακτικισμού, ο αντικομμουνισμός τους ήταν «ντροπαλός» και συγκαλυμμένος, πλέον αρχίζει και βγαίνει στην επιφάνεια ολοένα και πιο φανερά. Η τελευταία ομιλία του Αλ. Τσίπρα, ενώπιον των πασοκογενών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε να πιστοποιήσει πως η περίφημη «ανασυγκρότηση της προοδευτικής παράταξης» (δηλαδή της πλήρους ΠΑΣΟΚοποίησης) πάει χέρι-χέρι με τον αντικομμουνισμό και την επίθεση στο ΚΚΕ.

Έχοντας απωλέσει προ πολλού κάθε ίχνος πολιτικής τσίπας και ποδοπατώντας, για άλλη μια φορά, την ιστορική αλήθεια ο κ. Τσίπρας έβαλε στο μίξερ της ανερυθρίαστης δημαγωγίας του την ΕΑΜική Αντίσταση, τους κομμουνιστές, το… ΠΑΣΟΚ, την «προοδευτική παράταξη» και ότι άλλο βρήκε στο σεντούκι της ξεδιαντροπιάς του. Όλα αυτά, ασφαλώς, με στόχο το ξέπλυμα της ΠΑΣΟΚικής πολιτικής κληρονομιάς την οποία επιχειρεί να αναβιώσει μέσω του ΣΥΡΙΖΑ.

Διότι μόνο ως ξεδιαντροπιά μπορούν να θεωρηθούν οι αναφορές στην ΕΑΜική Αντίσταση ως «μήτρα» της σοσιαλδημοκρατικής απάτης του ΠΑΣΟΚ. Μόνο ως πρόκληση και κοροϊδία μπορεί να εκληφθούν τα λόγια του κ. Τσίπρα ότι το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε την «υπέρβαση του καπιταλισμού» (!!!) και την «σοσιαλιστική προοπτική της Ελλάδας».

Το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε (και ως ένα βαθμό το πέτυχε) να χειραγωγήσει τη γενιά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, της πολιτικής προσφυγιάς. Με «όχημα» τις δημαγωγίες περί «εκδημοκρατισμού», «Αλλαγής» και… «σοσιαλισμού» εξαπάτησε εργατικά-λαϊκά στρώματα, έβαλε τη χώρα βαθύτερα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, στήριξε ποικιλοτρόπως το κεφάλαιο, οδήγησε το συνδικαλιστικό κίνημα στον εκμαυλισμό. Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, το ίδιο έργο επανέλαβε και ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια, με λιγότερο ριζοσπαστικά συνθήματα, αλλά με τις γνωστές αυταπάτες περί «ιστορικής ευκαιρίας», «κυβέρνησης της Αριστεράς», «σκισίματος των μνημονίων» κ.α.

Οι δημαγωγικοί βερμπαλισμοί του κ. Τσίπρα περί «προοδευτικής παράταξης» που καλλιέργησε (τη δεκαετία του ’80) σε πλατιά στρώματα του λαού «τον στόχο και το όνειρο μιας νέας Ελλάδας» και «τη δυνατότητα να οργανώσει το προοδευτικό και σοσιαλιστικό της μέλλον» αποκρύπτουν την πραγματικότητα και συσκοτίζουν το ρόλο που έπαιξε η σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ και οι οπορτουνιστές συνοδοιπόροι του.

Σκόπιμα αποσιωπάται, για παράδειγμα, το γεγονός ότι, ήδη από το 1982, παρά την ριζοσπαστική ρητορική του, το ΠΑΣΟΚ συνδέθηκε με αντιλαϊκές επιλογές, προώθησε τις πρώτες αναδιαρθώσεις που το 1985 άρχισαν να εφαρμόζονται στο πλαίσιο της «Ενιαίας Ευρωπαϊκής Αγοράς» που αποτέλεσε τον προπομπό της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 νομοθετήθηκε η μερική απασχόληση, μπήκε στις ράγες η πολιτική «σταθεροποίησης της οικονομίας» και με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου απαγορεύτηκαν οι αυξήσεις μισθών και στον ιδιωτικό τομέα.

Σκόπιμα αποκρύπτει ο κ. Τσίπρας ότι τα ΠΑΣΟΚικά συνθήματα της δεκαετίας του ’80 περί «εθνικής ανεξαρτησίας» και της «Ελλάδας που ανήκει στους Έλληνες» αξιοποιήθηκαν ως εργαλείο χειραγώγησης πλατιών λαϊκών μαζών εκμεταλλευόμενο το χαμηλό – για την εποχή- επίπεδο εργατικής πολιτικής συνείδησης και, αφετέρου, αποτέλεσαν μέσο πίεσης στους κόλπους των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών (ΕΟΚ, ΝΑΤΟ) προς την κατεύθυνση εξυπηρέτησης των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης.

Συκοφάντηση του ΚΚΕ και του σοσιαλισμού

Το ξέπλυμα του ΠΑΣΟΚ, που επιχείρησε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώθηκε από επίθεση στο ΚΚΕ και τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Τα Κομμουνιστικά Κόμματα, η παραδοσιακή Αριστερά, είπε ο Αλ. Τσίπρας, «έζησε τη μεγάλη διάψευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, που αποδείχτηκε ότι δεν ήταν ούτε υπαρκτός, ούτε σοσιαλισμός».

Δεν τον αδικούμε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Το πολιτικό του συνάφι άλλωστε, η επονομαζόμενη «ανανεωτική αριστερά», ήταν από τις δυνάμεις εκείνες που την περίοδο των αντεπαναστατικών ανατροπών στην ΕΣΣΔ και την ανατολική Ευρώπη, ταυτιζόμενες με το διεθνή ιμπεριαλισμό χαιρέτιζαν τη «νέα εποχή για τους λαούς». Ήταν οι ίδιοι που το 1991, όταν η σημαία με το σφυροδρέπανο αποκαθηλώνονταν από το Κρεμλίνο, εξήραν «το ρόλο και την συμβολή του Γκορμπατσόφ (…) στη διάδοση καινούργιων ιδεών, που σχετίζονται με μια νέα σκέψη για την πορεία της Ευρώπης και της ανθρωπότητας»!

Οι αθλιότητες του κ. Τσίπρα δεν σταμάτησαν εκεί. Από το αντικομμουνιστικό του κρεσέντο δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και η ευθεία επίθεση στο ΚΚΕ, με τα γνωστά σοσιαλδημοκρατικής κοπής επιχειρήματα περί «μοναχικού δρόμου» και «απομονωτισμού». Πιο συγκεκριμένα, ο πρώην πρωθυπουργός είπε:

«Η διάσπαση του Κ.Κ.Ε. το 1991 και η αποχώρησή του από τον τότε Συνασπισμό ήρθαν να εντείνουν το κλίμα αμοιβαίας καχυποψίας και σύγκρουσης. Έκτοτε το Κ.Κ.Ε. ακολούθησε τον μοναχικό του δρόμο, αναπαράγοντας τον εαυτό του έξω και πέρα από τις πραγματικές συνθήκες στη χώρα και στον κόσμο. Σε έναν ιδιότυπο απομονωτισμό, που συνδυασμένος με έναν εκτός πραγματικότητας επαναστατικό βερμπαλισμό, κρατάει στο υποτίθεται ιδεολογικά καθαρό περιθώριο, τις όποιες δυνάμεις επηρεάζει».

Προφανώς, για τον Αλ. Τσίπρα, όποιος δεν αποδέχεται την καπιταλιστική βαρβαρότητα και τα ιμπεριαλιστικά σφαγεία, όποιος δεν κάνει γονυκλισίες στον ΣΕΒ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τον πρέσβη των ΗΠΑ ακολουθεί «μοναχικό δρόμο» και είναι «εκτός πραγματικότητας». Αν μη τι άλλο ο ίδιος ξέρει, καλύτερα απ’ τον καθένα, από πολιτικές γονυκλισίες και επικύψεις…

Επιβεβαιώνεται περίτρανα ότι η στρατηγική επιλογή του ΚΚΕ να μην συμμετέχει σε κυβερνητικά εγχειρήματα διαχείρισης του αστικού πολιτικού συστήματος αποτελεί αγκάθι στο μάτι της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας και των κάθε λογής, φανερών ή κρυφών, εξαπτέρυγων της.

ΠΑΣΟΚικός κατήφορος…

Ο πολιτικός κατήφορος του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται. Η ολοκλήρωση της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε νέο ΠΑΣΟΚ απαιτεί την αφομοίωση όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που συνθέτουν την – ΠΑΣΟΚικής κοπής- σοσιαλδημοκρατία. Σε αυτά τα χαρακτηριστικά, πέραν της διαρκούς καπηλείας των αγωνιστικών παραδόσεων του λαού μας, περιλαμβάνονται οι ανοίκειες, άλλοτε ανοιχτές και άλλοτε ύπουλες, συκοφαντικές επιθέσεις στο Κομμουνιστικό Κόμμα και την κοσμοθεωρία του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Το ΠΑΣΟΚ έδειξε το δρόμο και ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί πιστά. Το ζητούμενο είναι να μην επαναληφθεί η ίδια ιστορία και οι εργαζόμενοι, η νεολαία, συνολικά ο λαός να μην πέσει στην παγίδα που στήνουν, αλλά να τους γυρίσει μια και καλή την πλάτη.

____________________________________________________________________________

Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.