Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

ΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΗΣ ΚΝΕ Επίσκεψη στην παράσταση «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου» την Κυριακή 6 Νοέμβρη

Η ΤΟ Πει­ραιά της ΚΝΕ καλεί τους μαθη­τές στο θέα­τρο και συγκε­κρι­μέ­να να συμ­με­τά­σχουν στην επί­σκε­ψη που διορ­γα­νώ­σει την Κυρια­κή 6 Νοέμ­βρη στην παρά­στα­ση “Ο μεγά­λος περί­πα­τος του Πέτρου» από το ομώ­νυ­μο βιβλίο της Αλκης Ζέη.

Όπως ανα­φέ­ρει η Τομε­α­κή Οργά­νω­ση, «μέσα από αυτή την δια­φο­ρε­τι­κή πρω­το­βου­λία θέλου­με να μάθου­με για τη ζωή ενός μαθη­τή την περί­ο­δο της 28ης Οκτω­βρί­ου του 1940. Να συζη­τή­σου­με για το τότε, να προ­βλη­μα­τι­στού­με για το σήμε­ρα και να δώσου­με απα­ντή­σεις σε διά­φο­ρες απο­ρί­ες μας, όπως για­τί γίνο­νται ακό­μα πόλε­μοι;»

Για δηλώ­σεις συμ­με­το­χής στο mail: [email protected]

Είναι 27 Οκτω­βρί­ου 1940. Ο εννιά­χρο­νος Πέτρος είναι λυπη­μέ­νος για­τί πέθα­νε το τρι­ζό­νι του. Η αδερ­φή του, Αντι­γό­νη, του δίνει ένα κου­τί για να το θάψει. Δεν προ­λα­βαί­νει, όμως. Ξημε­ρώ­νει 28η και τον Πέτρο ξυπνούν οι σει­ρή­νες του πολέ­μου. Η ζωή του ανα­τρέ­πε­ται. Το σχο­λείο κλεί­νει, ο θεί­ος Άγγε­λος πάει στο μέτω­πο, η μαμά του μετρά τα τρόφιμα…

Ο Πέτρος ζει τη νίκη κατά των Ιτα­λών φασι­στών, μετά την εισβο­λή των Γερ­μα­νών, την κατο­χή και την πεί­να. Με δυο φίλους του δια­δη­λώ­νει και γρά­φει συν­θή­μα­τα στους τοί­χους. Γνω­ρί­ζει τον αγω­νι­στή Αχιλ­λέα και την Δρο­σού­λα και εντάσ­σε­ται κι αυτός στην Αντίσταση.

Τα παι­διά — θεα­τές παρα­κο­λου­θούν αυτόν το μεγά­λο και περι­πε­τειώ­δη «περί­πα­το» του Πέτρου, που είναι γεμά­τος συναι­σθή­μα­τα, βιώ­μα­τα, γνώ­σεις, ιδέ­ες, από τον Οκτώ­βριο του 1940 έως την απε­λευ­θέ­ρω­ση της Αθή­νας, τον Οκτώ­βριο του 1944, με τον Πέτρο στους δρό­μους του αγώ­να, «άντρα πια, δεκα­τριών χρονών»!

Όταν οι Ιτα­λοί έφτα­σαν στο κατώ­φλι της Ελλά­δας, ο Πέτρος είχε μια χελώ­να για κατοι­κί­διο και γνώ­ρι­ζε τον πόλε­μο μόνο μέσα από τα βιβλία.

Και τότε ακού­ει τη φωνή της μητέ­ρας του να λέει: “Σήκω… έγι­νε πόλε­μος. Δεν ακούς τις σει­ρή­νες;” και πια τον βιώ­νει κάθε μέρα, μαζί με τους γονείς του, τον παπ­πού του και τη μεγα­λύ­τε­ρη αδελ­φή του, την Αντι­γό­νη, αρχί­ζο­ντας έναν μεγά­λο περί­πα­το — μια βόλ­τα στην Αθή­να της Κατο­χής, στα δύσκο­λα εκεί­να χρό­νια της πεί­νας, των συσ­σι­τί­ων, του φόβου, των διωγμών.

Με οδη­γό τους αγα­πη­μέ­νους του ήρω­ες από την ελλη­νι­κή ιστο­ρία και την εφη­βεία προ των πυλών ο Πέτρος, με την αδελ­φή του και τους φίλους του, δε διστά­ζει να πάρει μέρος στην Αντί­στα­ση, έχο­ντας πάντα για σύν­θη­μα ένα τρα­γού­δι: “Πάντα μπρο­στά μας, για μια και­νού­ρια ζωή”…

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο