Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Το Πολυτεχνείο άφησε ανοιχτούς λογαριασμούς για το λαό: Ομιλία του Δ. Γόντικα σε εκδήλωση της ΚΝΕ στη Θεσσαλονίκη

Με μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας πραγματοποιήθηκε, το βράδυ της Παρασκευής, η κεντρική εκδήλωση της Οργάνωσης Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ με θέμα: «Νοέμβρης 1973 – Νοέμβρης 2019, 46 χρόνια από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, έμπνευση – δύναμη στον αγώνα για τα σύγχρονα δικαιώματά μας».

Στην εκδήλωση, που έγινε στο αμφιθέατρο «Παναγιωτόπουλος» της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, μίλησε ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ (διαβάστε παρακάτω την ομιλία του). Στη συνέχεια παρουσιάστηκε ένα σύντομο θεατρικό δρώμενο – αναπαράσταση στιγμών από τη δράση της ΚΝΕ, με ηχητικά και προκηρύξεις να φέρνουν στο νου την ηρωική αντιδικτατορική δράση λαού και νεολαίας. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με 10 τραγούδια του αγώνα, αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο, που παρουσίασε το συγκρότημα της ΚΝΕ.

Η ομιλία του Δ. Γόντικα

Στην ομιλία του ο Δημήτρης Γόντικας είπε:

«Σας χαιρετίζουμε και σας ευχόμαστε από καρδιάς μεγάλες επιτυχίες στις επιστημονικές και πολιτικές σας δραστηριότητες.

Είναι πέρα από βέβαιο ότι και η δική σας γενιά θα γράψει τις δικές της σελίδες στην Ιστορία της ταξικής πάλης, όπως και οι προηγούμενες γενιές. Ελπίζουμε ότι εσείς θα είστε πρωταγωνιστές μεγάλων ανατροπών και νικηφόρων μαχών στον 21ο αιώνα κάτω από τις σημαίες του ΚΚΕ.

Η δική μας γενιά έζησε σε μια περίπλοκη και δύσκολη κατάσταση. Το ΚΚΕ ήταν παράνομο, στις φυλακές υπήρχαν ακόμη πολιτικοί κρατούμενοι, στην πολιτική ζωή κυριαρχούσε ένα βαρύ σκοταδιστικό αντικομμουνιστικό καθεστώς, όπου οι κομμουνιστές χαρακτηρίζονταν ως «μιάσματα» και «αιμοσταγείς εγκληματίες», οι παρακρατικές φασιστικές ομάδες ήταν παντού παρούσες. Στο Κόμμα και το κίνημα δίνονταν μάχη με τα διάφορα οπορτουνιστικά ρεύματα, που επεδίωκαν τη διάλυση του ΚΚΕ και την ένταξή του στην ΕΔΑ, κόμμα σοσιαλδημοκρατικής απόχρωσης.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ζήσαμε μεγάλα γεγονότα, αποκτήσαμε συγκλονιστικές εμπειρίες και δώσαμε τις δικές μας μάχες.

Ζήσαμε την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας, αλλά και την κατάρρευσή της. Βρεθήκαμε στις πρώτες γραμμές των αγώνων, στις εξορίες, τις φυλακές, στα άντρα των βασανιστηρίων, αλλά και στις μεγάλες στιγμές των μαζικών αγώνων στη Νομική, στο Πολυτεχνείο.

Ζήσαμε την ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων και την ήττα των οπορτουνιστών εκείνη την περίοδο. Τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, ύστερα από 30 χρόνια παρανομίας, την ίδρυση και ορμητική ανάπτυξη της ΚΝΕ.

Πανηγυρίσαμε μεγάλα διεθνή γεγονότα, όπως ήταν η ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο Βιετνάμ, την ανατροπή μετά 30 χρόνια των δικτατοριών στην Πορτογαλία, την Ισπανία και πολλά άλλα.

Η πηγή της δύναμής μας και του ενθουσιασμού στη μάχη ήταν οι μεγάλες επαναστατικές παραδόσεις του ΚΚΕ, των προηγούμενων γενιών και ιδιαίτερα οι πρόσφατες εποποιίες της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, παρά τις ιδεολογικές συγχύσεις και τα μπερδέματα που είχαμε εξαιτίας των δυσκολιών που είχε το Κόμμα στις επεξεργασίες του.

Μελετούσαμε και παίρναμε δύναμη με ότι έπεφτε στο χέρι μας. Από το «Πως δενότανε τ’ ατσάλι» ως τα δυσεύρετα έργα των κλασσικών μας.

Πάνω απ’ όλα πηγή δύναμης και έμπνευσης ήταν οι κοσμοϊστορικές κατακτήσεις και επιτυχίες του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ενωση και στις άλλες χώρες του σοσιαλισμού, παρά τη χολή και το μίσος που ξερνούσαν οι ιμπεριαλιστές και τότε.

Ζήσαμε όμως και τις ανατροπές του σοσιαλισμού και δώσαμε μεγάλες μάχες και συνεχίζουμε, για την υπεράσπιση της Οκτωβριανής Επανάστασης και των κατακτήσεών της, βγάζοντας όμως και τα απαραίτητα συμπεράσματα. Οπως επίσης δώσαμε και μεγάλες μάχες για την εδραίωση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ και την επεξεργασία της επαναστατικής στρατηγικής του.

Οπως βλέπετε κάθε γενιά μπαίνει στους ταξικούς αγώνες και στον αγώνα του ΚΚΕ με διαφορετικές συνθήκες και εμπειρίες και προσθέτει το δικό της μερίδιο στην ιστορική διαδρομή και συνέχεια του ΚΚΕ.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη δική σας γενιά. Οι σημερινές γενιές της ΚΝΕ μπαίνουν στην πολιτική και τους ταξικούς αγώνες επίσης σε διαφορετικές συνθήκες. Είστε μια τυχερή γενιά μέσα στην ατυχία σας. Είστε τυχεροί για δύο κύριους λόγους:

Ο πρώτος λόγος:Εχετε πολύ δυνατά όπλα. Τη μελετημένη και επεξεργασμένη 100χρονη ιστορία και πείρα του ΚΚΕ. Εναν πλούτο εφοδίων που δεν είχαν οι προηγούμενες γενιές και έχετε δίπλα σας, ως καθοδηγητή, ένα Κόμμα πολύ έμπειρο, δοκιμασμένο και με μια σύγχρονη επεξεργασμένη επαναστατική πολιτική και πρόγραμμα.

Ο δεύτερος λόγος:Ζείτε σε μια εποχή που προκαλεί μεγάλες μεν ανησυχίες και τρόμο, αλλά πίσω, όμως, από τα μαύρα σύννεφα κρύβονται και κινούνται τρομερές δυνάμεις που σπρώχνουν τα πράγματα μπροστά. Αυτό το σύστημα της βαρβαρότητας και της εκμετάλλευσης δεν είναι σε θέση να τις αναχαιτίσει, να τις ανακόψει. Είναι σε πλήρη αντίθεση με τις ανάγκες των ανθρώπων και της κοινωνίας.

Οι κινητήριες δυνάμεις της σοσιαλιστικής επανάστασης ωριμάζουν και το καινούργιο που έρχεται είναι ακατανίκητο. Ο καπιταλισμός δεν έχει μέλλον, βουλιάζει και σαπίζει στις αντιφάσεις και αντιθέσεις του. Μην σας τρομάζουν οι δυσκολίες και τα ουρλιαχτά των πραιτοριανών τους, όπου γης.

Είστε βέβαια και άτυχοι, γιατί ζείτε σε συνθήκες αντεπανάστασης και ήττας. Αλλά μέσα όμως από τις ήττες θα γεννηθούν και οι καινούργιες νίκες.

Η αντεπανάσταση δεν τελείωσε με τις ανατροπές του σοσιαλισμού το 1989. Συνεχίζεται κατά κύματα ως τις μέρες μας. Με λυσσαλέο μίσος συκοφαντούν και επιτίθενται στην Οκτωβριανή Επανάσταση και τα κοσμοϊστορικά επιτεύγματα του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε. Θέτουν υπό διωγμό τις ιδέες, τα σύμβολα του κομμουνιστικού κινήματος και απαγορεύουν τη δράση κομμουνιστικών κομμάτων. Ξαναγράφουν την Ιστορία και ταυτίζουν τους νικητές του φασισμού, τη Σοβιετική Ενωση, τον Κόκκινο Στρατό και το Στάλιν, με το Χίτλερ και το φασισμό. Το μόνο που δεν μας είπαν ακόμη είναι ότι οι μπολσεβίκοι και ο Στάλιν ευθύνονται για τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο.

Οπως βλέπετε θέλουν να ξεπατώσουν από τη μνήμη των λαών τη μεγάλη εποποιία του σοσιαλισμού.

Με τη συμβολή των οπορτουνιστών, όπου γης, θέλουν να κρατούν τους λαούς φοβισμένους και υποταγμένους στην ιδέα ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από τη σημερινή τάξη πραγμάτων.

Εχετε λοιπόν μπροστά σας σύνθετα και μεγάλα καθήκοντα και έχετε όλες τις προϋποθέσεις να τραβήξετε μπροστά νικηφόρα. Με έναν όμως όρο: Οτι θα μελετήσετε και θα αφομοιώστε δημιουργικά όλη την πείρα του επαναστατικού κινήματος και θα κατακτήσετε τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, ώστε να έχετε στέρεες επιστημονικές βάσεις και ασφαλή κριτήρια στην πάλη σας.

Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική δράση. Αυτή την αρχή να μην την ξεχνάμε ποτέ.

Θα πρέπει να γίνουμε όλοι πιο απαιτητικοί σε αυτόν τον τομέα. Δεν είναι σε αντιπαράθεση ούτε με τις σπουδές σας ούτε με την πρακτική δράση.

Ο αρμονικός συνδυασμός θεωρίας και πράξης είναι στόχος προς κατάκτηση και απαιτεί μεγάλη προσπάθεια και πειθαρχημένο πρόγραμμα. Θα προσθέταμε ότι πρέπει να διακριθείτε και στην επιστημονική επαγγελματική σας κατάρτιση, ως μαρξιστές επιστήμονες.

Το Πολυτεχνείο, που σήμερα τιμάμε, έχει τη δική του Ιστορία, ξεχωριστή θέση στους σύγχρονους αγώνες του λαού και της νεολαίας και το εξεγερτικό του πνεύμα είναι πάντα επίκαιρο. Δεν ανήκει στο Μουσείο της Ιστορίας όπως θέλουν οι κυρίαρχες οικονομικά, ιδεολογικά και πολιτικά, δυνάμεις.

Το Πολυτεχνείο επιπλέον μας άφησε ανοιχτούς λογαριασμούς που πρέπει να κλείσουν, στόχους και αιτήματα που παραμένουν ανεκπλήρωτα.

Τα συνθήματα που κοσμούσαν την πύλη του Πολυτεχνείου «Εξω οι ΗΠΑ» «Εξω το ΝΑΤΟ» είναι πάντα επίκαιρα, αποτελούν συνδετικό κρίκο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου με τους σύγχρονους αγώνες και είναι βασικό κριτήριο για την ειλικρίνεια και τη συνέπεια κάθε πολιτικής δύναμης απέναντι στο Πολυτεχνείο.

Το Πολυτεχνείο μας κληροδότησε μεγάλες αξίες, την αφοβία, την τόλμη, την αυτοθυσία απέναντι σε ισχυρούς κατασταλτικούς τρομοκρατικούς μηχανισμούς της αστικής τάξης και την πίστη στη δύναμη του οργανωμένου κινήματος που γεννά τον ατομικό και συλλογικό ηρωισμό. Πάνω από όλα μας κληροδότησε την ασυμβίβαστη αδιάλλακτη στάση απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχικής και δικτατορικής διακυβέρνησης.

Επομένως, δικαιολογημένα τιμάμε την επέτειο του Πολυτεχνείου, διδασκόμαστε, βγάζουμε συμπεράσματα και αντλούμε δύναμη για την οργάνωση και ανάπτυξη ενός πανίσχυρου εργατικού και λαϊκού κινήματος με τη μαζική συμμετοχή της νεολαίας στις πρώτες γραμμές απέναντι στα μονοπώλια ως την ανατροπή της δικτατορίας του κεφαλαίου, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η πάλη για την εκπλήρωση αυτών των στόχων είναι σήμερα η μεγαλύτερη τιμή στους μάρτυρες του αντιδικτατορικού αγώνα 1967-74, σε όλους και όλες που αγωνίστηκαν στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, εξορίστηκαν φυλακίστηκαν ή βασανίστηκαν στους αγωνιστές της Νομικής και του Πολυτεχνείου, σε όλους και όλες όσες αγωνίστηκαν, στήριξαν, βοήθησαν τη λαϊκή αντίσταση και πάλη τα χρόνια εκείνα με κάθε τρόπο και μέσο που διέθεταν.

Στον αγώνα κατά της δικτατορίας πήραν μέρος, με διάφορες μορφές, χιλιάδες λαού και νεολαίας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που συνεχίζουν να μάχονται ακούραστα και σήμερα. Που δε θεωρούν το Πολυτεχνείο και τον αντιδικτατορικό αγώνα ως κάτι το μακρινό ή ως ένα γεγονός που αφορά το παρελθόν, που συμμερίζονται την άποψη του ΚΚΕ ότι τα μηνύματα, τα διδάγματα και τα αιτήματα του Πολυτεχνείου είναι πάντα επίκαιρα και κυρίως ανεκπλήρωτα και πρέπει ο αγώνας να φτάσει ως το τέλος, στην πλήρη δικαίωση τους.

Χαιρετίζουμε όλους αυτούς και τους καλούμε σε ακόμα πιο μαχητική συστράτευση με το ΚΚΕ κι αν ακόμα έχουν επιμέρους διαφορές. Αυτές θα ξεκαθαρίζονται μέσα στον αγώνα με την καλόπιστη συζήτηση ή την καλόπιστη ιδεολογική αντιπαράθεση.

Δεν υπάρχει σήμερα άλλη δύναμη, παρά μόνο το ΚΚΕ, που μπορεί να ηγηθεί του αγώνα για να εξαλειφθούν οριστικά και αμετάκλητα οι αιτίες που γεννούν χούντες, πολέμους, το φόβο μπροστά στους ισχυρούς, την ανασφάλεια για το αύριο, τις ατέλειωτες στερήσεις ακόμα και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων και δυνατοτήτων για μια ζωή ελεύθερη και αξιοπρεπή.

Γιατί είναι το μόνο Κόμμα που ήταν και παραμένει ακλόνητο Κόμμα εργατικό λαϊκό που δε λυπήθηκε ποτέ καμιά θυσία για τα συμφέροντα των εργαζομένων και των παιδιών τους. Είναι το μόνο Κόμμα που δεν είχε και δεν έχει καμιά ευθύνη για όσα υπόφερε και υποφέρει ο λαός. Και είναι το μόνο Κόμμα που έχει σχέδιο, πρόγραμμα και επεξεργασμένη γραμμή και παλεύει ακούραστα για την καθολική ευημερία και πρόοδο του λαού σε όλο και ανώτερα επίπεδα.

Και όλα αυτά γιατί ξέρει πολύ καλά τις αιτίες που γεννούν και αναπαράγουν όλα τα δεινά για την πλειοψηφία του λαού και των παιδιών του.

Είναι οι λίγοι, είναι μια μειοψηφία που ζει σε βάρος της πλειοψηφίας και επιβάλλουν την εξουσία τους με τη βία και το ψέμα πάνω σε πολλούς.

Είναι η δικτατορία του κεφαλαίου. Αυτή γεννά χούντες και πολέμους με τα όπλα του ΝΑΤΟ και τους μηχανισμούς του.

Υπάρχουν όμως και πολλοί επίσης που αγωνίστηκαν κατά της χούντας που μπορεί να βασανίστηκαν, να φυλακίστηκαν ή να εξορίστηκαν να θυμούνται σήμερα το Πολυτεχνείο αλλά αποδείχθηκαν στην πορεία ασυνεπής στα διδάγματά του και στα κύρια προστάγματά του. Εβαλαν πλάτη, είτε άμεσα είτε έμμεσα, και στήριξαν κυβερνήσεις και πολιτικές, στ’ όνομα της Προόδου και της Αριστεράς, κυβερνήσεις που συνέχιζαν να ματώνουν το λαό και να κακομεταχειρίζονται τις νέες γενιές όπως ήταν παλιότερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και πιο πρόσφατα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ειδικά η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό το Κόμμα έδωσε συγχωροχάρτι στους Αμερικανούς, αναγόρευσε το ΝΑΤΟ σε δύναμη ειρήνης, έβαλε πλάτη να βγουν οι λίγοι, οι καπιταλιστές αλώβητοι από την οικονομική κρίση, ευτέλισε αξίες και αγωνιστικές παραδόσεις και έδωσε όπλα στις πιο συντηρητικές και αντιδραστικές δυνάμεις.

Καλούμε κάθε καλόπιστο άνθρωπο να βγάλει τα συμπεράσματά του, να ξαναπιάσει το νήμα από την αρχή, να βρει τη δύναμη και το κουράγιο και να ξαναβρεθεί στα χαρακώματα του αγώνα μαζί με το ΚΚΕ. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο και για νέες αυταπάτες. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε οριστικά και αμετάκλητα στήριγμα και κολώνα του καπιταλιστικού συστήματος με ειδικό ρόλο και αποστολή.

Ας πιάσουμε λοιπόν το νήμα από την αρχή.

Ενα πρώτο ζήτημα.

Γιατί έγινε η δικτατορία. Εχει αξία μετά από μισό αιώνα να συζητάμε για τους λόγους που έγινε η εφτάχρονη δικτατορία; Εχει και ιστορική αλλά και επίκαιρη σημασία και αξία. Τα αστικά κόμματα, η αστική τάξη στο σύνολο της συσκοτίζει την ιστορική αλήθεια ως προς τις αιτίες που έγινε η δικτατορία. Αλλοι ισχυρίζονται ότι έγινε από μια ομάδα «επίορκων και άφρονων» αξιωματικών του στρατού και άλλοτε ότι ήταν μια ανεπιθύμητη παρένθεση στη λειτουργία της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, την οποία μάλιστα αναγορεύουν ως το τελειότερο σύστημα διακυβέρνησης.

Η άποψη αυτή είναι κυρίαρχη, διδάσκεται στα σχολεία και καλλιεργείται με επιμέλεια.

Δεν είναι όμως αυτή η αλήθεια.

Η δικτατορία μπορεί να απαγόρευσε τη λειτουργία των τότε νόμιμων κομμάτων, να έκλεισε το κοινοβούλιο, να συνέλαβε ή να φυλάκισε προσωρινά και αστούς πολιτικούς, υπηρέτησε όμως με τον καλύτερο τρόπο σε εκείνη την περίοδο τα συνολικά συμφέροντα της αστικής τάξης.

Η δικτατορία δεν έγινε με σκοπό την «πάταξη της αναρχίας και την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου». Αυτά ήταν τα προσχήματα. Εγινε και επιβλήθηκε για να ξεπεραστούν προβλήματα και αντιθέσεις που ήταν οξυμμένα μέσα στους κόλπους του αστικού συστήματος και των κομμάτων της εποχής.

Τη δεκαετία του 1950 και περισσότερο το 1960 μέσα στους κόλπους της αστικής τάξης και των αστικών πολιτικών δυνάμεων αναπτύσσονταν τάσεις υπέρ του εκσυγχρονισμού ενώ ταυτόχρονα η Ελλάδα προετοιμάζονταν για την ένταξη της ΕΟΚ σήμερα ΕΕ. Δηλαδή το κεφάλαιο δε μπορούσε να διασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία και ανάπτυξη με τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε. Εμπόδιο σε αυτή τη γραμμή ήταν η εξουσία του βασιλιά, του θρόνου και ο έλεγχος που ασκούσε στο στρατό. Ο θρόνος δε μπορούσε πια να λειτουργήσει ως συσπειρωτικός μοχλός των αστικών πολιτικών δυνάμεων, ρόλο που είχε διαδραματίσει στα χρόνια του ένοπλου ταξικού αγώνα 46-49. Με τις εξουσίες που είχε γινόταν όλο και περισσότερο παράγοντας αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος και τροχοπέδη στον εκσυγχρονισμό του. Τότε οξύνθηκαν οι αντιθέσεις ανάμεσα σε όλα τα αστικά κόμματα με το παλάτι. Μεγάλες αντιθέσεις εμφανίστηκαν ανάμεσά τους και στο χειρισμό του Κυπριακού. Δυνάμωναν οι φωνές που προτιμούσαν νέες συμμαχίες με χώρες της ΕΕ για την ένταξη στην ΕΟΚ, γεγονός που προκαλούσε τριβές και αντιθέσεις με τις ΗΠΑ.

Ολες αυτές οι αντιθέσεις δε μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με τις συνηθισμένες κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Είχαν ήδη σχηματιστεί μέσα σε δυο χρόνια, από το 1965 ως το 1967, πέντε κυβερνήσεις και δε μπορούσαν να βρουν άκρη.

Αυτή ήταν η αιτία που γέννησε τη δικτατορία. Να ξεπεράσει το αστικό σύστημα τις συσσωρευμένες αντιθέσεις στο πολιτικό σύστημα και με στόχο την απρόσκοπτη συνέχιση της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, τη διατήρηση του ελέγχου επί της εργατικής τάξης και του λαού, την ισχυροποίηση και αναβάθμιση της ελληνικής αστικής τάξης μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα και ιδιαίτερα στο χώρο της Μέσης Ανατολής.

Αποσιωπούν έτσι οι αστοί ότι επιφανή στελέχη τους έβλεπαν θετικά την επιβολή της δικτατορίας όπως ο Κ. Καραμανλής, ο Τσάτσος, ο Γ. Ράλλης κα.

Να τι έλεγαν: Καραμανλής «…θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ίσως η λύση της εκτροπής… δεν είναι εύκολο, δεδομένου ότι θέλει δικαιολόγησιν, συγκεκριμένο και ρεαλιστικό πρόγραμμα και ανθρώπους ικανούς.»

Και ο Τσάτσος απαντώντας στον Καραμανλή έλεγε: «για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους εισηγούμεθα (ασπάζομαι ανεπιφύλακτα τις σκέψεις σου» την παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μόνο προσωρινήν δικτατορίαν-ίσως ενός έτους».

Αλλωστε η χούντα στηρίχθηκε από τα πιο δυναμικά τμήματα του κεφαλαίου ιδιαίτερα από το εφοπλιστικό κεφάλαιο και υπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντά τους. Την περίοδο μάλιστα αυτή σημειώνεται μεγάλη έκρηξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Αυξήθηκαν τα κέρδη συνολικά των καπιταλιστών κατά 186%. Κρύβουν επίσης την αλήθεια ότι η χούντα ενθαρρύνθηκε και στηρίχθηκε από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και αξιοποίησε όλους τους μηχανισμούς του κράτους για να επιβληθεί.

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Η στρατιωτική δικτατορία ήταν μια μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου, μια άλλη μορφή άσκησης της καπιταλιστικής εξουσίας. Δεν ήταν μια ανεπιθύμητη παρέμβαση για το σύστημα.

Κουκουλώνουν επίσης ορισμένα γενικά συμπεράσματα.

– Η αστική τάξη προκειμένου να διασφαλίσει την απρόσκοπτη πορεία των συμφερόντων της, δε διστάζει να καταφύγει σε κάθε αντιδραστικό μέσο, στη χρήση οποιονδήποτε αντιλαϊκών εργαλείων. Συμπέρασμα σημαντικό που πρέπει να κρατά σε διαρκή επαγρύπνηση την ετοιμότητα το εργατικό λαϊκό κίνημα και την πρωτοπορία του, το ΚΚΕ.

– Οι όποιο εκσυγχρονισμοί του αστικού κράτους και η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν αλλάζουν την ουσία, το περιεχόμενο και το σκοπό του αστικού κράτους. Είναι συγκαλυμμένη με τον κοινοβουλευτικό μανδύα, δικτατορία του κεφαλαίου, υπερασπίζεται και θωρακίζει την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία.

– Αναγορεύουν την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία σε υπέρτατο αγαθό για να συγκαλύψουν την ταξική εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τις βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές τους.

– Είναι εμπαιγμός, ότι η αρχή της «λαϊκής κυριαρχίας» υλοποιείται και διασφαλίζεται μέσα από τη διεξαγωγή των εκλογών. Τι σόι κυριαρχία είναι αυτή το μαρτυρά η κατάσταση την οποία ζουν τα λαϊκά στρώματα που μαστίζονται από την ανεργία, την εξαθλίωση, την ανασφάλεια, την έλλειψη κοινωνικών υποδομών και του αυταρχισμού.

Να τι δήλωνε σε στιγμές ειλικρίνειας ο περιβόητος «γέρος της δημοκρατίας», Γιώργος Παπανδρέου, για το ζήτημα αυτό:

«Οι εκλογές είναι ιδεώδης ευκαιρία αντιμετωπίσεως των μαζών… είναι τόσο ισχυρόν σήμερα το κράτος, ώστε ουδείς δύναται διαταράξιν την δημόσιαν τάξιν… Αντιθέτως υποστηρίζω ότι μόλις προκηρυχθούν εκλογές θα επέλθει αυτομάτως εκτόνωσις… αλλάσουν μέτωπο οι μάζες, στρέφονται εναντίον αλλήλων… οι εκλογές είναι καταπραϊντικόν, είναι βότανο της εκτονώσεως».

– Η αστική δημοκρατία, ο καπιταλισμός γενικότερα δεν μεταλλάσσονται, μόνο γεννούν τις δυνάμεις της ανατροπής τους.

– Ο αντικομμουνισμός είναι πάντα το απαραίτητο ιδεολογικό προκάλυμμα για τη δικαιολόγηση και την κάλυψη των πιο βάρβαρων μέτρων σε βάρος των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων. Συμπέρασμα που επιβεβαιώνεται διαχρονικά.

– Επιβεβαιώνεται διαχρονικά ότι μόνο η οργάνωση της πάλης για την εργατική εξουσία είναι αυτή που μπορεί να αντιμετωπίσει αποφασιστικά κατά τρόπο ριζικό με άμεσα και μακροπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα, την όποια μορφή άσκησης της καπιταλιστικής βίας, γιατί μόνο αυτή η πάλη χτυπάει τη ρίζα κάθε αντιλαϊκού φαινόμενου που γεννιέται από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Περισσότερα για όλα τα παραπάνω μπορείτε να βρείτε στα επίσημα ντοκουμέντα του Κόμματος, και στην ειδική έκδοση «Δικτατορία 1967-74» που εκδόθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την επιβολή της Δικτατορίας.

Ενα δεύτερο ζήτημα

Πώς φτάσαμε στο Πολυτεχνείο.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έγινε ξαφνικά και σε μια μέρα. Ηταν η κορύφωση της πάλης του λαού και της νεολαίας. Εχει τη δική του ιστορία.

Ωρίμασε μέσα από πολύχρονους και πολύ κοπιαστικούς αγώνες με πολλές θυσίες με την πρωτοπόρα πάλη των Κομμουνιστών.

Ας δούμε πιο συγκεκριμένα τα ιστορικά γεγονότα. Με την κήρυξη της δικτατορίας διαμορφώθηκε ένα καθεστώς τρόμου και φόβου. Πιάστηκαν μέσα σε λίγες ώρες χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι δημοκρατικοί πολίτες. Πάνω από 6.000 στάλθηκαν εξορία στη Γυάρο. Οι αστοί πολιτικοί κρατήθηκαν προσωρινά σε ξενοδοχεία.

Μπήκαν μπροστά τα χουντικά στρατοδικεία και οι φυλακές άρχισαν να γεμίζουν με πολιτικούς αντιπάλους της χούντας. Οι συλλήψεις και τα βασανιστήρια στα άντρα της ασφάλειας και του στρατού πήραν τρομακτικές διαστάσεις.

Καλλιεργούνταν συστηματικά η αντίληψη ότι η δικτατορία είναι παντοδύναμη και θα κρατήσει για πολλά χρόνια. Αυτή ήταν η κατάσταση τα πρώτα χρόνια. Παρ’ όλα αυτά η δικτατορία δεν άντεξε και μετά 7 χρόνια κατέρρευσε. Καθοριστικός παράγοντας για αυτή την εξέλιξη ήταν η αντίσταση των Κομμουνιστών από την πρώτη στιγμή.

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου και είχε διαλύσει τις κομματικές του οργανώσεις στην Ελλάδα, από το 1958 και ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, από την κυριαρχία οπορτουνιστικών απόψεων στις γραμμές του, είναι και ο βασικότερος λόγος που δεν υπήρξε οργανωμένη αντίσταση στην επιβολή της δικτατορίας και πιαστήκαμε στον ύπνο. Δυνατότητες υπήρχαν αν υπήρχε ετοιμότητα και επαγρύπνηση. Παρόλα αυτά το ΚΚΕ από την πρώτη μέρα κήρυξε αποφασιστικό αγώνα κατά της δικτατορίας με στόχο την ανατροπή της. Με όλες τις μορφές πάλης χωρίς να αποκλείει και την ένοπλη πάλη. Ηταν το μόνο Κόμμα που δεν ανέθεσε την ανατροπή της χούντας στον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, ευρωπαϊκό ή αμερικανονατοϊκό γενικότερα, δεν την ανέθεσε αποκλειστικά στις αστικές δυνάμεις.

Προειδοποίησε το λαό ότι τα αστικά κόμματα, οι ηγέτες τους έκαναν συνεννοήσεις πίσω από την πλάτη του με παράγοντες της χούντας, των ΗΠΑ και άλλους ευρωπαϊκούς αστούς ηγέτες, για να γίνει αλλαγή σκυτάλης ώστε να χειραγωγηθεί και ελεγχθεί ο λαϊκός παράγοντας.

Η αστική τάξη και οι πολιτικοί ηγέτες της, όπως και οι οπορτουνιστές φοβούνταν ενδεχόμενη λαϊκή εξέγερση.

Ενα από τα πρώτα και πιο ισχυρά κέντρα αντίστασης ήταν η στάση των κομμουνιστών στις εξορίες στις φυλακές και στα άντρα βασανισμού της χούντας.

Η στάση τους ενέπνευσε και βοηθούσε να δυναμώνει η αντίθεση και η αντίσταση μέσα στο λαό και στο εξωτερικό. Γεννούσε μεγάλα κύματα συμπάθειας και αλληλεγγύης.

Η απόφαση του Κόμματος να ανασυγκροτήσει τις κομματικές του οργανώσεις μέσα στη δικτατορία και κυρίως η απόφασή του να ιδρύσει την ΚΝΕ τον Αύγουστο του 1968 έδωσε νέα δύναμη και δυναμική στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Το ΚΚΕ δεν είχε ξεριζωθεί από την ελληνική κοινωνία. Διέθετε αντανακλαστικά που είχαν ριζώσει μέσα στην αγωνιστική δράση και τις αμέτρητες θυσίες και το είχαν καταξιώσει σ’ ένα σημαντικό μέρος του λαού και διεθνώς.

Είχε μεγάλη πείρα από τη μακρόχρονη δράση του σε μισονόμιμες, παράνομες συνθήκες, στις συνθήκες της κατοχής και κατά τη διάρκεια της ηρωικής ταξικής αναμέτρησης το Δεκέμβρη του 1944 και του τρίχρονου ταξικού αγώνα του ΔΣΕ (1946-1949). Είχε δοκιμασμένους αγωνιστές που πέρασαν με το κεφάλι ψηλά χρόνια φυλακές και εξορίες.

Το ΚΚΕ απ’ την αρχή και σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας έριξε βάρος στον οργανωμένο αγώνα με αφετηρία και πεδίο δράσης τα εργατικά λαϊκά αιτήματα και με στόχο να εξελιχθούν αγώνες σε μαζικό πολιτικό αγώνα κατά της χούντας.

Με την πρωτοπόρα αυτή δράση στις γραμμές της εργατικής τάξης άρχισε να αναπτύσσονται αγωνιστικές διαθέσεις. Αρχίζουν μια σειρά αγώνες ακόμα και μικρο – απεργίες για την απόκρουση των αντιλαϊκών σχεδιασμών της χούντας. Αγωνιστικές εκδηλώσεις εμφανίστηκαν και σε χώρο της αγροτιάς για την υπεράσπιση της σοδειάς διεκδικώντας ικανοποιητικής τιμές ασφάλειας στα αγροτικά προϊόντα. Επίσης με επαγγελματικές διεκδικήσεις δραστηριοποιήθηκαν μια σειρά κλάδοι, επιστημόνων, τεχνικών, δικηγόρων, εκπαιδευτικών λογοτεχνών και δημοσιογράφων.

Το κλίμα μέσα στο λαό αρχίζει να αλλάξει και η αντίθεση στη χούντα να παίρνει μαζικές διαστάσεις.

Μέσα σε αυτό το κλίμα φούντωσαν και οι αγώνες της φοιτητικής και σπουδάζουσας νεολαίας το 1972-73 για ακαδημαϊκές και συνδικαλιστικές ελευθερίες για την ανατροπή της χούντας.

Αγώνες που μαζικοποιήθηκαν πολύ γρήγορα και στηρίχθηκαν ενεργά από εργατικές λαϊκές μάζες.

Οι διωγμοί της χούντας τα άγρια μέτρα καταστολής που πήρε δε μπόρεσαν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα της φοιτητικής και σπουδάζουσας νεολαίας. Αντίθετα φουντώνουν και επεκτείνονταν σε όλες τις σχολές, σε όλη την Ελλάδα αγκάλιασαν και τους μαθητές των Γυμνασίων και των Τεχνικών σχολών.

Οι πρωτοβουλίες της ΚΝΕ να ιδρύσει την ΑντιΕΦΕΕ, να οργανωθούν οι φοιτητές και σε συλλόγους με βάση τον τόπο καταγωγής τους, καθώς και η ίδρυση της μαθητικής οργάνωσης νεολαίας, η ΜΟΔΝΕ στους μαθητές, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην άνοδο των αγώνων με αποκορύφωμα την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Ενα τρίτο ζήτημα

Πώς φτάσαμε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου

Από το παραπάνω που αναφέραμε φαίνεται καθαρά ότι μέσα από μια πορεία αγωνιστικών κινητοποιήσεων φτάσαμε στο Πολυτεχνείο και όχι ξαφνικά.

Επαιξε καθοριστικό ρόλο και επιβλήθηκε σε μεγάλο βαθμό η αγωνιστική γραμμή της ΚΝΕ και της ΑΝΤΙΕΦΕΕ για τη συγκρότηση επιτροπών αγώνα κατά σύλλογο, κατά σχολή κατά πανεπιστήμιο μέσα από μαζικές διαδικασίες κόντρα στις διορισμένες διοικήσεις των φοιτητικών συλλόγων από τη χούντα.

Το κύριο ζήτημα ήταν η προκήρυξη ελεύθερων εκλογών μαζί με άλλα ζητήματα και διεκδικήσεις.

Αυτό το κίνημα ήταν σε διαρκή πάλη με τις δυνάμεις καταστολής της χούντας, το Υπουργείο Παιδείας, τις πρυτανικές αρχές πολλούς καθηγητές και τους διορισμένους της χούντας.

Ηταν επίσης σε αντιπαράθεση με άλλες απόψεις που είτε αρνούνταν αυτές τις μορφές πάλης όπως ήταν ορισμένες μικρές μαοϊκές και τροτσκιστικές ομάδες είτε άλλες που καλούσαν σε αποδοχή των όρων που έβαλε η χούντα για τη διεξαγωγή των εκλογών όπως ήταν ο «Ρήγας Φεραίος».

Τελικά αυτή η γραμμή έφερε στο προσκήνιο του αγώνα τη μεγάλη μάζα φοιτητών σε όλα τα πανεπιστήμια έδωσε ισχυρή δύναμη στην ΑΝΤΙΕΦΕΕ και οδήγησε στην κλιμάκωση του αγώνα με πρώτο μεγάλο σταθμό την κατάληψη της Νομικής τον Φλεβάρη του 1973. Αυτή η κλιμάκωση έφερε και το Πολυτεχνείο που εξελίχθηκε σε λαϊκό ξεσηκωμό.

Η κατάληψη του Πολυτεχνείου δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας απόφασης ή κάποιου σχεδίου. Το σύνθημα της κατάληψης ήταν μια αυθόρμητη κίνηση. Ηταν όμως ώριμες οι συνθήκες για πιο δυναμικό αγώνα.

Η κατακτημένη πείρα των φοιτητών με την πρωτοπόρα δουλειά της ΚΝΕ και την ΑΝΤΙΕΦΕΕ βοήθησε σημαντικά στη γρήγορη οργάνωση του αγώνα.

Μέσα από γενικές συνελεύσεις των συλλογών και την εκλογή συντονιστικών επιτροπών αγώνα και μέσα από έντονες αντιπαραθέσεις, διαμορφώθηκε το αγωνιστικό πλαίσιο με τα γνωστά συνθήματα και αιτήματα. Εκλέχτηκε Συντονιστική Επιτροπή και περιφρουρήθηκε η κατάληψη από άκαιρα συνθήματα ή τυχοδιωκτικές ενέργειες.

Για τρεις μέρες το Πολυτεχνείο έγινε το επίκεντρο του αγώνα με τη στήριξη και μαζική συμμετοχή λαϊκών εργατικών και λαϊκών μαζών. Εξελίχθηκε σε μαζικό και αιματηρό αγώνα κατά της χούντας με κορύφωση την είσοδο του τανκ και του στρατού στο Πολυτεχνείο. Ανάλογες καταλήψεις είχαμε και στα υπόλοιπα πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων, Πάτρας.

Αυτός ο αγώνας προκάλεσε μεγάλους τριγμούς στη χούντα, την απομόνωσε ακόμα περισσότερο από το λαό, όξυνε ακόμα περισσότερο τις αντιθέσεις στις γραμμές της.

Το γεγονός αυτό, μαζί με το πραξικόπημα που οργάνωσε η Χούντα στην Κύπρο και που οδήγησε στην ανατροπή του Μακάριου και την εισβολή της Τουρκίας στο νησί, οδήγησαν στην κατάρρευση της δικτατορίας.

Οπως προκύπτει από τα παραπάνω, το πολυτεχνείο δεν ήταν ένα αυθόρμητο γεγονός, παρότι ξεκίνησε αυθόρμητα.

Πήρε τα χαρακτηριστικά λαϊκού ξεσηκωμού γιατί ήδη είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για πιο αποφασιστικούς αγώνες για την ανατροπή της χούντας. Η χούντα δεν έπεσε από ατομικές ενέργειες και μερικές βόμβες που έβαζαν κατά καιρούς διάφοροι αλλά από τη μαζική λαϊκή πάλη και τα εγκλήματά της. Είναι συμπέρασμα επίκαιρο. Η ατομική πάλη, οι ατομικές μορφές δράσης με ή χωρίς κουκούλες δε φέρνουν λύσεις και αποτελέσματα. Αντίθετα δίνουν όπλα και επιχειρήματα στον αντίπαλο να συκοφαντεί και να χτυπάει το οργανωμένο κίνημα.

Δικαιολογημένα τιμάμε το Πολυτεχνείο, ως έναν ηρωικό αγώνα και δημιούργημα του λαού και της νεολαίας. Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι το Πολυτεχνείο έγινε κόντρα και σε αντίθεση με τους νόμους, τις Αρχές και τους μηχανισμούς της χούντας αλλά και κόντρα στη θέληση και τους σχεδιασμούς των αστικών δυνάμεων που συμφωνούσαν με τη χούντα και μεταξύ τους για συμφωνημένη αλλαγή και αντικατάσταση της χούντας. Ετρεμαν το λαϊκό ξεσηκωμό.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου κι η καθιερωμένη πορεία στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, υποβαθμίζεται διαρκώς από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις και τους «κάθεται στο στομάχι».

Εκαναν και κάνουν κάθε προσπάθεια να το απονευρώσουν από τα ουσιαστικά του στοιχεία, να περιοριστεί σε ένα επετειακό μουσειακό γεγονός που εξάντλησε την ιστορική του σημασία με την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας.

Επίσης, ζημιά προκαλούν στην κληρονομιά του Πολυτεχνείου τα διάφορα αναρχοαυτόνομα ρεύματα, οι διάφοροι κουκουλοφόροι, καθώς και ορισμένοι που εμπορεύτηκαν τη συμμετοχή τους στο Πολυτεχνείο, αναγορεύοντας τον εαυτό τους σε «γενιά του Πολυτεχνείου», για ίδιο όφελος.

Το Πολυτεχνείο όμως άντεξε, παραμένει ζωντανό στη μνήμη, διδάσκει, συγκινεί, εμπνέει γιατί είναι έργο λαϊκό και της νεολαίας και πρέπει να συνεχίσουμε να το τιμάμε όπως πρέπει και αξίζει, περιφρουρώντας τα λαϊκά εξεγερτικά του στοιχεία.

Το Πολυτεχνείο έχει και μια συνέχεια όχι τόσο γνωστή.

Η νέα χούντα του Ιωαννίδη, που αντικατέστησε τον Παπαδόπουλο, εξαπόλυσε ένα νέο κύμα διωγμών.

Τότε, το Κόμμα και η ΚΝΕ και η ΑΝΤΙΕΦΕΕ δέχθηκαν μεγάλο πλήγμα. Πιάστηκαν εκατοντάδες σύντροφοι και συντρόφισσες με την κατηγορία ότι ετοίμαζαν νέα Πολυτεχνεία και ανατροπή του κοινωνικού συστήματος. Πέρασαν φρικτά βασανιστήρια στην ασφάλεια της Μεσογείων και το στρατόπεδο Μπογιατίου. Πολλοί παραπέμφθηκαν και προφυλακίστηκαν με το νόμο 509, το νόμο που είχε θέσει εκτός νόμου το ΚΚΕ και άλλοι στάλθηκαν ξανά στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκαν με την κατάρρευση της χούντας με το κεφάλι ψηλά και δικαιωμένοι.

Κι ένα τελευταίο σχετικά με το Πολυτεχνείο.

Ορισμένοι που έχουν ως κύριο μέτωπό τους και αντίπαλο την ΚΝΕ και το ΚΚΕ δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν ψέματα και συκοφαντίες.

Μια απ’ αυτές είναι ότι δήθεν η Πανσπουδαστική Νο 8 καταγγέλλει το Πολυτεχνείο ως έργο προβοκατόρων. Επιμένουν στο ψέμα. Τα ντοκουμέντα υπάρχουν και είναι αναμφισβήτητα. Η ΚΝΕ, η ΑΝΤΙΕΦΕΕ, η Πανσπουδαστική όχι μόνο χαιρέτησαν τους αγώνες, αφού άλλωστε ήταν παρόντες και πρωταγωνιστές.

Εκείνο που κατήγγειλε ήταν τους πράκτορες και προβοκάτορες της χούντας και άλλων υπηρεσιών, που είχαν εισχωρήσει στο Πολυτεχνείο και τη δράση τους για την υπονόμευσή του.

Εκτός αν τους ενοχλεί η καταγγελία ότι απομονώθηκαν και εξουδετερώθηκαν από το οργανωμένο κίνημα των φοιτητών.

Σήμερα μπορεί να μην έχουμε απέναντί μας τανκς, να μην υπάρχουν εξορίες και φυλακές. Το ΚΚΕ να είναι νόμιμο και να έχουμε μια σειρά ατομικά και συλλογικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Δεν υποβαθμίζουμε τη σημασία τους, άλλωστε είναι κατακτήσεις που απέσπασε η εργατική τάξη και ο λαός μας, η νεολαία με σκληρούς αγώνες, με αίμα και πολλές θυσίες. Γι’ αυτό και υπερασπιζόμαστε κάθε κατάκτηση ανυποχώρητα και αποφασιστικά.

Δεν αποδεχόμαστε όμως τη σημερινή τάξη πραγμάτων και πολύ περισσότερο την άποψη των αστών πολιτικών ότι η δημοκρατία των τελευταίων χρόνων είναι η καλύτερη και μακροβιότερη από τη σύσταση του ελληνικού κράτους και ότι η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το ανώτερο και καλύτερο σύστημα.

Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι δημοκρατία. Είναι δημοκρατία για τους λίγους και για τους πολλούς δικτατορία του κεφαλαίου. Και όποια δικαιώματα έχουμε κατακτήσει ως εργατικά και λαϊκά στρώματα, είναι ψίχουλα μπροστά στις ανάγκες που έχουμε και πολύ περισσότερο στις δυνατότητες που δίνει η εποχή μας. Και αυτά ακόμα τα λίγα βρίσκονται υπό διαρκή περιορισμό και αμφισβήτηση.

Η αποκατάσταση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας το 1974 δεν έφερε την άνοιξη για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Σε αυτή την περίοδο σταθεροποιήθηκε και ενισχύθηκε παραπέρα η θέση του ελληνικού καπιταλισμού και έγινε πιο ουσιαστική και βαθύτερη η ενσωμάτωσή του στα ιμπεριαλιστικά κέντρα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ενισχύθηκε με άλλα λόγια η δικτατορία του κεφαλαίου με κοινοβουλευτικό μανδύα. Ολες οι κυβερνήσεις που γνωρίσαμε αυτά τα χρόνια της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, συμμαχικές του ΣΥΡΙΖΑ, στήριξαν και στηρίζουν αυτό ακριβώς το σύστημα.

Οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι γυναίκες, οι συνταξιούχοι, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού βρίσκονται αντιμέτωποι με διαρκή χειροτέρευση, απόλυτη και σχετική, του βιοτικού τους επιπέδου σε όλους τους τομείς. Δέχθηκαν ισχυρά πλήγματα ειδικά στην περίοδο της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης.

Αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να υπερασπίσουν όποιες κατακτήσεις απέσπασαν με σκληρούς αγώνες. Αγωνίζονται να μη χειροτερεύσει παραπέρα η θέση τους.

Οι αγώνες όμως αυτοί, σήμερα, παντού και στους δικούς σας χώρους της εκπαίδευσης είναι κατά κανόνα αμυντικοί και σωστά οργανώνονται και πρέπει να γίνουν ακόμα πιο μαζικοί, πιο δυναμικοί.

Χαιρετίζουμε τους αγώνες του ΜΑΣ και τις προσπάθειές σας να γίνει το ΜΑΣ ο αγωνιστικός πόλος συσπείρωσης της φοιτητικής και σπουδάζουσας νεολαίας και να αποκτήσει νέα δυναμική η ανάπτυξη και αναγέννηση του φοιτητικού κινήματος.

Σωστά οι αγώνες αυτοί συνδέονται και πρέπει να συνδέονται πιο στοχευμένα και να αποκτούν σταθερά πιο βαθύ αντιμονοπωλιακό και αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο. Να στοχεύουν στην ανατροπή της δικτατορίας των μονοπωλίων με προοπτική την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό. Είναι ολοφάνερη αυτή η ανάγκη, το ζούμε και το βλέπουμε καθαρά όπου κι αν κοιτάξουμε.

Για παράδειγμα οι ανάγκες της κοινωνίας, οι ανάγκες των εργαζομένων και των οικογενειών τους, απαιτούν σήμερα πολλές εκατοντάδες χιλιάδες παραπάνω επιστήμονες όλων των κατηγοριών, ειδικευμένο επιστημονικό, ερευνητικό και τεχνικό δυναμικό κάθε είδους και τις αντίστοιχες κοινωνικές υποδομές. Χιλιάδες παραπάνω γιατρούς για να καλύψουν όλες τις κοινωνικές ανάγκες από τη φροντίδα για τα βρέφη, την προληπτική ιατρική, γιατρούς εργασίας, κάλυψη των αναγκών σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε κέντρα υγείας, νοσοκομεία, για την έρευνα και την εκπαίδευση και πολλά άλλα.

Χιλιάδες παραπάνω δασκάλους και καθηγητές. Χιλιάδες παραπάνω μηχανικούς, γεωπόνους, για την ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής και την κατασκευή εργαλειομηχανών, ψυγείων, αποθηκευτικών χώρων, εγγειοβελτιωτικών έργων, μεταφορικών μέσων κ.α.

Οι ανάγκες αυτές είναι υπαρκτές όχι μόνο στους παραπάνω τομείς, αλλά παντού σε κάθε τομέα ανθρώπινης δραστηριότητες. Οι δυνατότητες επίσης είναι μεγάλες και στην παραγωγή υψηλά καταρτισμένων επιστημόνων, ερευνητών, ειδικών και την παροχή ποιοτικών και δωρεάν υπηρεσιών στους βασικούς τομείς Υγείας, Παιδείας, ασφάλισης κ.λπ.

Κι όμως ζούμε τη μεγάλη αντίφαση. Πολλοί απόφοιτοι να μην μπορούν να βρουν δουλειά στο αντικείμενό τους ή να εργάζονται με μεγάλη ανασφάλεια και με απαράδεκτες συνθήκες. Δεν είναι ελεύθεροι να πραγματοποιήσουν τις επαγγελματικές και επιστημονικές τους δυνατότητες και φιλοδοξίες, να δημιουργήσουν.

Παραπέρα, παίρνονται διαρκώς νέα μέτρα με αλλεπάλληλους νόμους από όλες τις κυβερνήσεις για να περιορίζουν και να δυσκολεύουν χιλιάδες νέους από την πρόσβαση στη μόρφωση, στα πανεπιστήμια και οι συνθήκες εκπαίδευσης να γίνονται όλο πιο δύσκολες για τη μεγάλη μάζα των μαθητών, φοιτητών, σπουδαστών και το χειρότερο να υποβαθμίζονται τα επιστημονικά αντικείμενα.

Που οφείλεται η μεγάλη αυτή αντίφαση που εμποδίζει την κοινωνική πρόοδο και στερεί από την πλειοψηφία των εργατικών και λαϊκών νοικοκυριών τη δυνατότητα να ζουν αξιοπρεπώς, να βελτιώνουν διαρκώς το επίπεδο ζωής σε όλο και πιο ανώτερα επίπεδα;

Οφείλεται στον κεφαλαιοποιητικό τρόπο παραγωγής, που στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και πιο ειδικά οφείλεται στο γεγονός ότι έχει φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο, όπου είναι πλέον σε πλήρη αντίθεση, σε σύγκρουση με τις ανάγκες της κοινωνίας.

Η στήριξη της ανάπτυξης, η προσέλκυση επενδύσεων που όλοι ευαγγελίζονται και με διάφορα πρόσημα, δεν αφορούν το λαό, την κοινωνική πρόοδο. Αφορούν την ανάγκη και μονο των μονοπωλιακών ομίλων που έχουν πάρα πολύ γιγαντωθεί, για συσσώρευση νέου κεφαλαίου, για αύξηση του ποσοστού κέρδους. Χωρίς αυτή την αυτοανάπτυξη κινδυνεύουν να καταστραφούν μπροστά στον τεράστιο ανταγωνισμό που υπάρχει ανάμεσα στους διάφορους μονοπωλιακούς ομίλους.

Οι καπιταλιστές επενδύουν μόνο για το κέρδος και όχι για τις ανάγκες των ανθρώπων. Επενδύουν μόνο εκεί που έχει κέρδος και κλείνουν τις επιχειρήσεις όταν δεν έχουν κέρδος. Δεν αφήνουν καμία ανθρώπινη ανάγκη και δραστηριότητα που να μην την υποτάσσουν στην κερδοφορία τους. Από την ψυχαγωγία, τον αθλητισμό, ως την υγεία, την ασφάλιση, την εκπαίδευση, παντού.

Δεν ενδιαφέρονται για τη μαζική ανάπτυξη ολόπλευρα καταρτισμένου επιστημονικού δυναμικού, παρά μόνο σε αυτό που έχουν ανάγκη και το θέλουν πλήρως υποταγμένο στις δικές τους προδιαγραφές. Δεν ανέχονται να ζουν οι άνθρωποι πάνω από το προσδόκιμο, γιατί είναι κόστος και πρέπει να δουλεύουν ως τα βαθιά γεράματα ή να πληρώνουν για τις ανάγκες διαβίωσής τους. Ολα είναι εμπόρευμα.

Παρόλα αυτά δεν αισθάνονται ασφαλείς. Ο τεράστιος συσσωρευμένος πλούτος που είναι στα χέρια τους δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για να τους φέρει νέα κέρδη. Η μια οικονομική κρίση, εξαιτίας αυτού του παράγοντα, διαδέχεται την άλλη και τρέμουν μια νέα κρίση που είναι αναπόφευκτη. Γι’ αυτό ακριβώς γίνονται όλο και πιο επιθετικοί.

Οργανώνουν πολέμους για το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα των αγορών. Απαιτούν όλο πιο ασφυκτικά μέτρα περιορισμού δικαιωμάτων και κατακτήσεων για την αύξηση της εκμετάλλευσης και μετατροπής των χώρων εργασίας σε κάτεργα.

Απαιτούν πιο δραστικά μέτρα για τον περιορισμό των όποιων ελευθεριών και συλλογικών δικαιωμάτων, όπως του συνδικαλισμού και της απεργίας. Φοβούνται και ανησυχούν μπροστά στην αύξηση της λαϊκής διαμαρτυρίας και την ανάπτυξη της ταξικής πάλης και απαιτούν νέα πιο σκληρά αυταρχικά μέτρα, για αναχαίτιση και πνίξιμο κάθε αμφισβήτησης της κυριαρχίας και της εξουσίας τους, με τη δύναμη της καταστολής, του ψέματος και του αντικομμουνισμού.

Μέσα στα πλαίσια αυτά είναι και η κατάργηση του ασύλου που πάει μαζί με τον περιορισμό της απεργίας, των διαδηλώσεων κ.α. Τους έχει γίνει αληθινός εφιάλτης η νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού και τρέμουν μπροστά σ’ ένα νέο κύμα επαναστάσεων.

Γι’ αυτό και καταφεύγουν στον πιο ωμό αντικομμουνισμό, στην παραχάραξη της σύγχρονης ιστορίας, επιστρατεύουν στρατούς πραιτοριανών και ξοδεύουν τεράστια ποσά για τη συκοφάντηση του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε.

Διαστρεβλώνουν, συκοφαντούν και πολεμούν λυσσασμένα τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού και προσπαθούν να παρουσιάσουν το ΚΚΕ ως ένα Κόμμα ξεπερασμένο, εκτός πραγματικότητας και πολλά άλλα.

Δεν είναι όμως παντοδύναμοι. Η εργατική τάξη, οι λαοί θα βρουν το δρόμο τους και τη δύναμη να εκπληρώσουν την ιστορική τους αποστολή. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους αγώνες του λαού της Χιλής, του Λιβάνου, της Βενεζουέλας, του Ιράκ, της Βολιβίας. Καταδικάζουμε το πραξικόπημα στη Βολιβία και πρέπει να εκδηλωθεί μαζική διαμαρτυρία ενάντια στους πραξικοπηματίες που έχουν τη στήριξη των ΗΠΑ.

Το ΚΚΕ στην Ελλάδα βρίσκεται σε αυτό το δρόμο και παλεύει ακούραστα και ανυποχώρητα ν’ ανοίξει αυτή η προοπτική. Γι’ αυτό ο αγώνας και κάθε αγώνας σήμερα πρέπει να δίνεται με αυτή την προοπτική. Την ανατροπή της δικτατορίας του κεφαλαίου, των μονοπωλίων. Αυτό είναι σήμερα το σύγχρονο και επίκαιρο δίδαγμα του Πολυτεχνείου.

Παλεύουμε ανυποχώρητα για τα στοιχειώδη δικαιώματα των φοιτητών, αλλά και για ένα πανεπιστήμιο στην υπηρεσία του λαού και την πρόοδό του απαλλαγμένο από την κυριαρχία των επιχειρήσεων.

Παλεύουμε για το δικαίωμα στη δουλειά, για μόνιμη και σταθερή εργασία και όχι με όρους δουλείας, αλλά και διεκδικούμε να γίνουμε αυτοί που θα κάνουν κουμάντο στην οργάνωση της παραγωγής και διανομής των προϊόντων με βάση τις διευρυνόμενες ανάγκες της κοινωνίας.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στα θύματα των πολέμων, αλλά και ενάντια στο ΝΑΤΟ και τους πολέμους και τη μετατροπή της Ελλάδας σε ορμητήριο πολέμου.

Τιμάμε τον αγώνα κατά της δικτατορίας, διδασκόμαστε και εμπνεόμαστε στον αγώνα για την οριστική απαλλαγή από τη δικτατορία του κεφαλαίου.

Απορρίπτουμε κατηγορηματικά την ανιστόρητη θεωρία τους ότι η πρόοδος των ατόμων είναι προσωπική υπόθεση με βάση τις ατομικές δυνατότητες και ικανότητες.

Η πρόοδος των ατόμων είναι υπόθεση κοινωνική. Και στην εποχή μας είναι υπόθεση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Εδώ βρίσκεται η ευθύνη μας και το χρέος μας ν’ ανταποκριθούμε στο κάλεσμα της εποχής μας καλύτερα απ’ τις προηγούμενες γενιές».