Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Το Twitter μας φιμώνει – Ανοιχτή επιστολή στην ΕΣΗΕΑ

Στο Twitter όπου τα κάθε είδους τρολ κάνουν πάρτι…

Στο Twitter όπου λογαριασμοί μιας χρήσης – εργαλεία ιμπεριαλιστικών (και άλλων) κέντρων – «προετοιμάζουν» και επιβάλλουν λύσεις …

Στο Twitter όπου φασίστες και ρατσιστές χύνουν δηλητήριο ανεμπόδιστα…

Σε αυτό το Twitter – του οποίου τα γεωπολιτικά παιχνίδια δεν του είναι ξένα – δημοσιογράφοι και μέσα μπλοκάρονται – λογοκρίνονται γιατί εκφράζουν θέσεις που αμφισβητούν την κυρίαρχη αφήγηση και ερμηνεία των γεγονότων.

Αυτό συνέβη με το Ατέχνως, ο λογαριασμός του οποίου στο Twitter ανεστάλη αμετάκλητα και αναιτιολόγητα λόγω του αντιιμπεριαλιστικού περιεχομένου των αναρτήσεών του (Αναλυτικά ΕΔΩ) .

Το Ατέχνως είναι δημοσιογραφικό μέσο, το οποίο στηρίζεται σε επαγγελματίες δημοσιογράφους μέλη της ΕΣΗΕΑ και άλλων δημοσιογραφικών ενώσεων. Δε βιοποριζόμαστε από το Ατέχνως. Στο Ατέχνως, με επαγγελματική ευσυνειδησία και τηρώντας τη δημοσιογραφική δεοντολογία, καταπιανόμαστε με θέματα, εκφράζουμε απόψεις και σχόλιο που δε «χωράνε» στα κατεστημένα μέσα.   Πέντε χρόνια παρουσίας, κερδίσαμε το σεβασμό και αυτών που δε συμφωνούν μαζί μας. Πέντε χρόνια σταθεροί σε αντιιμπεριαλιστική, αντιφασιστική ρότα ακολουθώντας αυτούς που μάχονται να αλλάξουν τον άδικο εκμεταλλευτικό τούτο κόσμο που γεννά πολέμους, φτώχεια και δυστυχία (ΕΔΩ η ταυτότητά μας).

Μετά την αναστολή του λογαριασμού μας, η πρώτη μας ενέργεια ήταν να ενημερώσουμε την Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) παλαιά μέλη της οποίας είμαστε. Σε τηλεφωνική επικοινωνία της πρόέδρου της ΕΣΗΕΑ κ. Αντωνιάδου (με δική της πρωτοβουλία, στις 3/1) με τον δημοσιογράφο – διαχειριστή του Ατέχνως Ηρακλή Κακαβάνη, μας δόθηκε η υπόσχεση ότι το θέμα θα εξεταστεί και θα τεθεί στο Διοικητικό Συμβούλιο. Έκτοτε δεν είχαμε καμία ενημέρωση. Συνήθης πρακτική της παρούσας διοίκησης (Παλαιότερα, Οκτώβριος του 2018 υπεβλήθη υπόμνημα – πρωτοκολλήθηκε – με συγκεκριμένα ερωτήματα που αφορούν τα Ελληνικά Hoaxes, το οποίο πάλι αγνοήθηκε παρά την διαβεβαίωση της κ. Αντωνιάδου τον Μάιο του 2019 ότι θα το εξετάσει και θα μας απαντήσει)

Δεν είμαστε επώνυμοι (εκεί είναι πιο ευαίσθητα τα αντανακλαστικά του προεδρείου της ΕΣΗΕΑ), είμαστε κωπηλάτες στο χώρο της ενημέρωσης, μα στην συγκεκριμένη περίπτωση το θέμα είναι ευρύτερο, αφορά την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, τη δυνατότητα του δημοσιογράφου να εκφράζεται ανεμπόδιστα, την (υποτιθέμενη) δημοκρατία στον κόσμο των social media. «Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ/ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη» και δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν άκουσε «ποτέ κρότον κτιστών ή ήχο». Πλέον έχουμε μια διαμορφωμένη κατάσταση. Όλες οι απόψεις δεν έχουν θέση στον κατά τ’ άλλα δημοκρατικό κόσμο των social media. Όλοι οι δημοσιογράφοι, όλα τα μέσα δεν έχουν θέση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Έχουμε ένα κρούσμα κραυγαλέας λογοκρισίας.

Η ΕΣΗΕΑ τι λέει γι’ αυτό; Η σιωπή της ΕΣΗΕΑ εκ των πραγμάτων διευκολύνει πρακτικές αποκλεισμού από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης στα οποία πλέον το αντιιμπεριαλιστικό σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» (ως γενίκευση οδυνηρής εμπειρίας των λαών) θεωρείται ρητορική μίσους, η έκφραση αλληλεγγύης στην Κούβα μη ανεκτή.

Αν σήμερα ξεκίνησαν από εμάς, από το Ατέχνως – κάπως περιφερειακά – δοκιμάζοντας αντανακλαστικά, είναι σχεδόν βέβαιο (αν δούμε την παγκόσμια σχετική εμπειρία) ότι ο κύκλος των «θυμάτων» θα διευρυνθεί. Μόνο που δεν έχουμε (έχετε) δικαίωμα να αιφνιδιαστούμε (αιφνιδιαστείτε) όπως ο πάστορας Martin Niemöller (Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους./ Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα….)

Η πρόσφατη ιστορία (ελληνική και διεθνής) έχει να μας διδάξει πολλά. Πολιτικά και οικονομικά κέντρα δεν έχουν παραιτηθεί ποτέ από την προσπάθεια χειραγώγησης Μέσων και περιορισμού ανεπιθύμητων φωνών. Αφέλειες και ψευδαισθήσεις δε μας επιτρέπονται.

Και τέλος, μέσα σε όλα τα σημαντικά που συμβαίνουν, για τον δημοσιογράφο εξίσου σημαντικό είναι ότι έναν συνάδελφό του τον εμποδίζουν «να βαδίζει» (να εκφραστεί).

«Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω
για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό
πιο επιβλητικό πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο
είναι ένας άνθρωπος που τον ’μποδίζουν να βαδίζει
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε» (Ναζίμ Χικμέτ, Μικρόκοσμος)

twitter2 facebook
facebook2 twitter12

Μετά το μπλοκάρισμα δημιουργήσαμε νέο λογαριασμό:

Twitter Atexnos ακολουθήστε μας στο Twitter