Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Τρίκερι: Ένα πρόσφατο φωτορεπορτάζ από το νησί της εξορίας

Γρά­φει ο // Αλέ­κος Χατζηκώστας

“Στήνουμε τσαντίρια, δίχως αντοχή — 
και την άλλη μέρα, φτου κι απ’ την αρχή”

Το έχουν απο­κα­λέ­σει «έναν από τους τελευ­ταί­ους επί­γειους παρα­δεί­σους της Μαγνη­σί­ας». Μικρό νησά­κι — το περ­πα­τάς μέσα σε τρεις ώρες — κατά­φυ­το από ελιές, χωρίς δρό­μους — μόνο μονο­πά­τια — χωρίς τρο­χο­φό­ρα, είναι ένα ησυ­χα­στή­ριο, μέσα στον κόλ­πο του Παγα­ση­τι­κού.. Και το μονα­στή­ρι της Ευαγ­γε­λί­στριας ή Κοι­μή­σε­ως της Θεο­τό­κου. Είναι το Παλιό Τρί­κε­ρι, τόπος εξο­ρί­ας χιλιά­δων γυναι­κών (ορι­σμέ­νες με τα παι­διά τους) από το 1948 έως το 1953, απο­μο­νω­μέ­νο τότε από τον κόσμο.

Στο Τρί­κε­ρι βρέ­θη­καν χιλιά­δες γυναί­κες εξό­ρι­στες, άλλες εργά­τριες, άλλες αγρό­τισ­σες, μητέ­ρες και σύζυ­γοι ανταρ­τών, άλλες μορ­φω­μέ­νες, άλλες αναλ­φά­βη­τες. Τον Απρί­λη του 1949, οι «προ­λη­πτι­κές» κρα­τού­με­νες στο Τρί­κε­ρι έσμι­ξαν με 1.200 εξό­ρι­στες που μετα­φέρ­θη­καν από τη Χίο.
Συνο­λι­κός αριθ­μός εξο­ρί­στων γυναι­κών 3.500! Το Σεπτέμ­βρη του 1949, μαζί με τα παι­διά, στο Μονα­στή­ρι κρα­τού­νταν 5.000 περί­που ψυχές, στρι­μωγ­μέ­νες, σε τρύ­πιες σκη­νές, χωρίς στρώ­μα­τα, ρού­χα, παπού­τσια. Στε­ρού­νταν τα πάντα και τα πιο στοι­χειώ­δη, τρο­φή, νερό, για­τρό, φάρ­μα­κο. Ακό­μα και τα χρή­μα­τα, τα δέμα­τα, τα γράμ­μα­τα που έστελ­ναν οι οικο­γέ­νειές τους. Αυτό που τις ένω­σε, αυτό που ήταν στή­ριγ­μα για ν’ αντέ­ξουν και να οργα­νώ­σουν τη ζωή τους σε τόσο αντί­ξο­ες συν­θή­κες ήταν η πρω­το­πό­ρα επα­να­στα­τι­κή ιδε­ο­λο­γία και οργά­νω­ση του ΚΚΕ

Το νησί Τρί­κε­ρι απο­τε­λεί έναν ακό­μη βασι­κό ιστο­ρι­κό κρί­κο σε μια αλυ­σί­δα τόπων φυλά­κι­σης, που περι­λάμ­βα­νε για τις περισ­σό­τε­ρες απ’ αυτές τις γυναί­κες καταρ­χήν τον εγκλει­σμό τους στις φυλα­κές Αβέ­ρωφ, στη συνέ­χεια στις φυλα­κές της Χίου, ακο­λού­θως τη μετα­γω­γή τους στο Τρί­κε­ρι. Στη συνέ­χεια, για ένα μεγά­λο τμή­μα αυτών των γυναι­κών, την εξο­ρία τους στη Μακρό­νη­σο, μετά στον Αη Στρά­τη ή για κάποιες απ’ αυτές πάλι την επι­στρο­φή στο Τρί­κε­ρι. Ατέ­λειω­τα χρό­νια εγκλει­σμού, κακου­χιών, χωρίς να γνω­ρί­ζουν αν οι δικοί τους ζού­νε ή πεθά­να­νε, χωρίς να ξέρουν τι τις περι­μέ­νει την επαύ­ριο. Κι όμως, αυτές οι γυναί­κες δεν κακο­μοι­ριά­σα­νε ούτε σταυ­ρώ­σα­νε μοι­ρο­λα­τρι­κά τα χέρια. Την ασχή­μια της φυλα­κής και της εξο­ρί­ας τη μετέ­τρε­ψαν σε φωτει­νό χώρο.

ℹ️  To φωτο­ρε­πορ­τάζ  🔺🔻 με αφορ­μή πρό­σφα­τη επί­σκε­ψη-περι­ή­γη­ση μας

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο