Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

«Τρεiς του Σεπτέμβρη να γελάς»!

Γρά­φει Ο ΚΡΕΤΙΝΟΣ //

«Τρεις του Σεπτέμ­βρη να γελάς» ήταν ο τίτλος άρθρου στην «Αυγή της Κυρια­κής» της 7.9.2014 στα πλαί­σια αφιε­ρώ­μα­τος για τα «40 χρό­νια ΠΑΣΟΚ», το οποίο η εφη­με­ρί­δα προ­έ­βα­λε απ’ την πρώ­τη σελί­δα της με γενι­κό τίτλο: «Απ’ τον Ανδρέα, συνι­στώ­σα της Ν.Δ.».

«Τελι­κά έχω μπερ­δευ­τεί, έγρα­φε αν δεν κάνω λάθος Βασί­λης Μου­λό­που­λος στο άρθρο. Αυτή η τσό­ντα της κυβέρ­νη­σης Σαμα­ρά είναι το ΠΑΣΟΚ ή δεν είναι; Οι υπουρ­γοί του και οι βου­λευ­τές του είναι οι ίδιοι που εδώ και πάνω από τρεις δεκα­ε­τί­ες εναλ­λάσ­σο­νται στα διά­φο­ρα υπουρ­γεία, εκτε­λε­στι­κά γρα­φεία, πολυ­θρό­νες του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού και συν­δι­κα­λι­στι­κά ιερα­τεία ή κάθε ομοιό­τη­τα και συνω­νυ­μία είναι εντε­λώς συμπτωματική;
Όχι, δεν κάνω πλά­κα, σοβα­ρά ρωτάω, για­τί, οι σκλη­ρές κρι­τι­κές όλων ‑και αυτών που έχουν μεί­νει, και αυτών που έχουν φύγει- για την “ανί­κα­νη έως εγκλη­μα­τι­κή πολι­τι­κή”, όπως τη χαρα­κτη­ρί­ζουν, ­ των τελευ­ταί­ων 35 χρό­νων που “χρε­ο­κό­πη­σε τη χώρα” με έχουν πράγ­μα­τι μπερ­δέ­ψει. Αυτά που κατα­λο­γί­ζει το εντός, εκτός και επί τα αυτά ενα­πο­μεί­ναν ΠΑΣΟΚ στο αμαρ­τω­λό παρελ­θόν του ΠΑΣΟΚ (!) δεν τα έχει πει ούτε ο συνή­θης ύπο­πτος κ. Μητσοτάκης…».

Και στις 3.9.2017, ανή­με­ρα της 43ης επε­τεί­ου της ίδρυ­σης του ΠΑΣΟΚ, ο πρω­θυ­πουρ­γός Αλέ­ξης Τσί­πρας δημο­σί­ευ­σε άρθρο του στην εφη­με­ρί­δα «Documento» με τον –πρω­το­σέ­λι­δο- τίτλο: «Ήταν ο Αντρέ­ας ψεύ­της;».

Στο άρθρο του ο πρω­θυ­πουρ­γός περι­γρά­φει πώς «το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλα­γής» κατέ­λη­ξε «σύμ­μα­χος της σκλη­ρής Δεξιάς». «Από το κόμ­μα της αλλα­γής περά­σα­με στην αλλα­γή του κόμ­μα­τος» σημειώ­νει ο Αλ. Τσί­πρας και χαρα­κτη­ρί­ζει το ΠΑΣΟΚ «ανί­κα­νο να αντι­στα­θεί στην ορμή του νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου ρεύ­μα­τος» και το κατη­γο­ρεί πως «εξε­λί­χθη­κε σε αντι­πο­λί­τευ­ση μέχρι μηδε­νι­σμού του λεγό­με­νου παλιού ΠΑΣΟΚ».

Σε άλλο σημείο ο πρω­θυ­πουρ­γός υπο­γραμ­μί­ζει ότι «σήμε­ρα είναι πολ­λοί εκεί­νοι που κατη­γο­ρούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμ­μα — συνέ­χεια του ΠΑΣΟΚ», για να σημειώ­σει ότι «οι δια­φο­ρές του με τον ΣΥΡΙΖΑ δια­κρί­νο­νται δια γυμνού οφθαλμού».

Πάντως, όπως προ­σθέ­τει ο Αλ. Τσί­πρας, «αν καθα­ρί­σει κανείς όλη αυτή την καμπά­νια από τη γνω­στή λάσπη περί λαϊ­κι­σμού, δημα­γω­γί­ας, ψέμα­τος, που δήθεν απο­τε­λούν κοι­νό τόπο μετα­ξύ του “παλιού” ΠΑΣΟΚ και της νέας Αρι­στε­ράς, θα κατα­λά­βει ότι πίσω της κρύ­βε­ται ο ίδιος μεγά­λος φόβος. Ο φόβος του κατε­στη­μέ­νου, των επι­κυ­ρί­αρ­χων, της δια­πλο­κής και της επι­τρο­πεί­ας: ο φόβος μην τυχόν και επα­νέλ­θουν στο προ­σκή­νιο και την επι­και­ρό­τη­τα των λαϊ­κών αγώ­νων τα μεγά­λα και διαρ­κή αιτή­μα­τα της εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας, της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης και της δημο­κρα­τί­ας εκεί­νης που θα επι­τρέ­πει στον λαό πραγ­μα­τι­κά να ασκεί εξουσία».

Και ο πρω­θυ­πουρ­γός κατα­λή­γει: «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατη­γο­ρεί­ται σήμε­ρα ως το κόμ­μα που έχει ξανα­πιά­σει το νήμα αυτών των στό­χων, τότε η κατη­γο­ρία γίνε­ται δεκτή. Και με υπερηφάνεια».

Εξπέρ, λοι­πόν, στην ΠΑΣΟ­Κι­κή διγλωσ­σία ο πρω­θυ­πουρ­γός. Γι’ αυτό, άλλω­στε, κατα­φεύ­γει και σε δανει­κά απ’ τις κυβερ­νη­τι­κές πρα­κτι­κές του ΠΑΣΟΚ για να ανα­στη­λώ­σει την ανυ­πο­λη­ψία της για «πρώ­τη φορά κυβέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς». Επί­σης, γι’ αυτό, δια­γκω­νί­ζε­ται για την πρω­το­κα­θε­δρία στη «φαρ­σο­κω­μω­δί­ας της επα­νί­δρυ­σης της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς» όπως έγρα­φε η «Αυγή», στο άρθρο που …γελού­σε με την 3η Σεπτέμβρη.

Δεν είναι μόνος του ο πρω­θυ­πουρ­γός. Συντο­νί­ζε­ται όλη «κυβερ­νη­τι­κή ορχή­στρα» — «η αρι­στε­ρή ορχή­στρα των χρω­μά­των» όπως έγρα­ψε ο Θανά­σης Καρ­τε­ρός (Θ.Κ.) στην «Αυγή» της 3.8.2017.

Το στίγ­μα, άλλω­στε, της συλ­λο­γι­κής επι­χεί­ρη­σης του ΣΥΡΙΖΑ για την αγιο­ποί­η­ση του Ανδρέα και του ΠΑΣΟΚ (ή του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα) το δίνει ο ίδιος ο Θ.Κ.  με άρθρο του στην «Αυγή» της 3.9.2017. «Έχει κοι­νά σημεία ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα;» ανα­ρω­τιέ­ται ο Θ. Κ. και, αφού προ­τρέ­πει να μην υπάρ­ξει βια­σύ­νη, απα­ντά: «Όντως ο ΣΥΡΙΖΑ, από πολ­λές από­ψεις, έχει κοι­νά σημεία με το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι ο ίδιος, δεν είναι ευθεία συνέ­χειά του, δεν υπάρ­χουν κάποιες ρέπλι­κες του Παπαν­δρέ­ου, του Γεν­νη­μα­τά ή του Λαλιώ­τη. Απευ­θύ­νε­ται όμως στις ίδιες κοι­νω­νι­κές δυνά­μεις. Στη­ρί­χτη­κε από έναν κόσμο, που για χρό­νια ακο­λου­θού­σε το ΠΑΣΟΚ και απο­γοη­τεύ­τη­κε. Και οι προ­γραμ­μα­τι­κές του θέσεις –λαϊ­κή κυριαρ­χία, κοι­νω­νι­κή δικαιο­σύ­νη, εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία, σοσια­λι­σμός με δημο­κρα­τία- δεν έχουν και μεγά­λες δια­φο­ρές με τη δια­κή­ρυ­ξη της 3ης Σεπτέμβρη».

Και μετά το …ευχο­λό­γιο «να τελειώ­νου­με με το καθε­στώς των μνη­μο­νί­ων» ο Θ.Κ. κατα­λή­γει: «Το ΠΑΣΟΚ ξέρου­με τι έκα­νε. Ξέρου­με και τι έπα­θε. Σε ποιo κατή­φο­ρο οδη­γή­θη­κε. Ας το έχου­με υπό­ψη. Όλοι μας. Θα υπάρ­χου­με ως αρι­στε­ροί, αμφι­σβη­τί­ες, κομ­μου­νι­στές, ιδε­ο­λό­γοι. Ή θα βρε­θού­με μια μέρα να θεω­ρού­με τέχνη του εφι­κτού τις παρ­τού­ζες με τους επι­κυ­ρί­αρ­χους. Ή ακό­μα από τις ρίζες στις μίζες».

Τρε­iς του Σεπτέμ­βρη να γελάς αλλά και να μελαγ­χο­λείς. Μα ακό­μα και μέσα στον ορυ­μα­γδό των επι­κοι­νω­νια­κών ριπών υπάρ­χει η ανά­γκη να «συλ­λα­βί­ζεις τα όνει­ρά σου» για τη συνά­ντη­ση «στους μπα­ξέ­δες στις τρείς του Σεπτέμ­βρη», που έγρα­ψε ο Μάνος Ελευθερίου…

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο