• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Φίλιππος Μαυρογιώργης: Μια νύχτα με πεφτάστρα (Αφήγημα)

Δεν θάθελα να κλείσω των κύκλο των αφηγημάτων μου για τη ζωή στον Δημοκρατικό Στρατό με μαύρο. Θέλω να ρίξω λίγο κόκκινο στην νύχτα του εμφύλιου, όχι αίμα, αλλά το ρόδινο μιας αυγής. Γιατί είδα πολλές ρόδινες αυγές, όταν κοιμόμαστε κάτω απ’ τ’ άστρα. Αγάπησα την ικαριώτικη φύση, γιατί μας προφύλαξε και μας έκρυψε και γιατί την είδα τις έναστρες και τις φεγγαρόλουστες νύχτες.

Μια νύχτα κάταστρη, που βαδίζαμε στην κορυφογραμμή κατάκοποι, είπαμε να σταματήσουμε κάπου να κοιμηθούμε. Κατά τύχη βρεθήκαμε δίπλα στην μάντρα ενός τσοπάνη. Ήταν κατακαλόκαιρο κι η νύχτα ήταν ζεστή. Έξω από την στάνη υπήρχαν πέτρινα τραπέζια. Ξαπλώσαμε πάνω τους να κοιμηθούμε. Πρόλαβα κι εγώ ένα τραπέζι. Όπως ξάπλωσα ανάποδα και κοίταζα τον ουρανό, έγινε το απρόσμενο. Χιλιάδες πεφτάστρα άρχισαν να πέφτουνε από τον ουρανό, φωτίζονταες ακόμα παραπάνω την έναστρη νύχτα. Όταν είμαστε παιδιά θεωρούσαμε μεγάλη τύχη να δούμε ένα πεφτάστρι. Και κάναμε πάντα μια ευχή. Κάναμε κι εμείς τώρα ευχή για ειρήνη.

Όμως η πολύπαθη ειρήνη άργησε ναρθεί. Ήθελαν κι άλλο αίμα οι αιμοβόροι ξένοι. Κι εμείς οδοιπορούσαμε τις νύχτες με σύννεφα και μ’ αστροφεγγιά. Και προσμέναμε πάλι να δούμε τα πεφτάστρα. Γιατί συχνά βαδίζαμε μ’ αστροφεγγιά στις κορυφογραμμές που τις φοβούνταν τα αποσπάσματα, και πάντα κοιτούσαμε τον ουρανό μήπως δούμε πάλι τα πεφτάστρα. Τα πεφτάστρα τα είδαμε πολλές φορές , αλλά εμείς μείναμε με την γοητεία της πρώτης.

Τον πρώτο χειμώνα που μείναμε στην καμάρα του Κεραμέ, αν και καλά περνούσαμε-ήταν ζεστή κι ευρύχωρη, ήταν εύκολη η επικοινωνία με τους δικούς μας, ήταν εύκολο να μας φέρουν ή να πάμε να βρούμε τρόφιμα- λαχταρούσαμε τη φύση σ’ όλες της τις μεταμορφώσεις και πιο πολύ την άνοιξη. Κι ένα πρωί την είδαμε σ’ όλη της την μεγαλοπρέπεια. Μια ανθισμένη αμυγδαλιά, μια λευκή οπτασία, ένα μελωδικό βούισμα των μελισσών κι ο μυρωμένος άνεμος να μας χαϊδεύει τα ρουθούνια μας. Μα και το σώμα μας σα νάγινε πιο ανάλαφρο. Έφυγε από πάνω μας το βάρος του χειμώνα και φορές από την κλεισούρα της σπηλιάς.

Λένε ότι ένα αγαθό το εκτιμάς περισσότερο όταν το χάσεις. Μόνο που εμείς τα στερηθήκαμε υπηρετώντας μια ιδέα, ένα ιδανικό. Αλλά η μάνα φύση, ουδέτερη στις διαμάχες των ανθρώπων κάθε άνοιξη την μεγαλοσύνη της μας δείχνει. Η ικαριώτικη φύση είναι όχι μόνο πανέμορφη αλλά και πονετική. Μας έκρυψε και μας φύλαξε, όπως διαφύλαξε και τους προγόνους μας τα χρόνια της σκλαβιάς. Είχαμε την ευκαιρία περπατώντας τις άνοιξες και τα καλοκαίρια στα δάση, τα βουνά και τα λαγκάδια του νησιού μας, να θαυμάσουμε την τότε παρθένα φύση, τα αιωνόβια δάση , όπως του Ράντη, της Μεσόραχης, του Αθέρα. Τα απαράμμιλα γλυπτά της φύσης κοντά στο Καρκινάγρι, τα δαντελωτά της ακρογιάλια και την πιο γαλάζια θάλασσα. Αυτά μας έδωσε η Νικαριά και την αγάπη των ανθρώπων της.

Φίλιππος Μαυρογιώργης: Δικηγόρος/Αντιστασιακός συγγραφέας, ποιητής, κριτικός. Εκδότης της εφημερίδας ‘Νέα Ικαρία’. Μέλος ΕΕΛ Μαχητής Εθνικής Αντίστασης.

Το αφήγημα του Φ.Μ. «Μια νύχτα με πεφτάστρα» προέρχεται από το βιβλίο:
Φίλιππος Μαυρογιώργης:
ΤΙΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ /Αντιστασιακά και άλλα διηγήματα. Έκδοση Νέας Ικαρίας/Αθήνα 2011.