Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Φλέρυ Νταντωνάκη σαγηνευτική, αισθαντική αέρινη…

Ελευ­θε­ρία Παπα­δα­ντω­νά­κη: Γεν­νή­θη­κε σαν σήμε­ρα 11  Μαΐ­ου 1937, πορεύ­τη­κε για 27+χρόνια (1967–1994) στο τρα­γού­δι επί­σης σαν ηθο­ποιός _στα τελευ­ταία της _στο “υπερ­πέ­ραν” ως Φλέ­ρυ και μας άφη­σε πρό­ω­ρα στις 18-Ιούλη-1998.
Η Φλέ­ρυ Ντα­ντω­νά­κη λάτρε­ψε την Ουμ Καλ­σούμ και παρα­δέ­χτη­κε πως της ήταν πιο εύκο­λο να μιλά­ει απ’ το να τρα­γου­δά­ει. Ήταν μια παρά­ξε­νη, ονει­ρο­πό­λα καλό­γρια, τρυ­φε­ρή και οξύ­θυ­μη, ένα αερι­κό της μου­σι­κής, ατί­θα­ση, γεν­ναία, πει­σμα­τά­ρα και απί­στευ­τα τολ­μη­ρή ώσπου κου­ρά­στη­κε να ακρο­βα­τεί συνε­χώς ανά­με­σα στον θάνα­το και στη ζωή και παρα­δό­θη­κε στον έρω­τα του θανά­του. Στη σύντο­μη, δύσβα­τη και περι­πε­τειώ­δη ζωή της δεν έγι­νε σκλά­βα κανε­νός, ούτε της δόξας ούτε του χρή­μα­τος, έμα­θε στην πρά­ξη πως η γνώ­ση κατα­κτιέ­ται με βάσα­να, δεν πίστε­ψε στους μύθους, που κατα­στρέ­φουν τον άνθρω­πο, βεβαιώ­θη­κε ότι δεν αγα­πή­θη­κε πραγ­μα­τι­κά από κανέ­ναν άντρα και χρη­σι­μο­ποί­η­σε όλη της τη δύνα­μη για να ζωντα­νέ­ψει την τέχνη της, ώσπου έγι­νε καύ­σι­μό της

Γρά­φει ο \\ Αστέ­ρης Αλα­μπής _Μίδας

Η μονα­δι­κή Φλέ­ρυ, η μού­σα του «Μεγά­λου Ερω­τι­κού» μία από τις σπου­δαιό­τε­ρες φωνές του και­ρού της, 19χρονη το καλο­καί­ρι του 1956, έφυ­γε μόνη της για σπου­δές στις ΗΠΑ. Εκεί εμφα­νί­ζε­ται σε θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις και ξεκι­νά επί­σης τις πρώ­τες της εμφα­νί­σεις στο τρα­γού­δι. Το 1965 ηχο­γρα­φεί στη θρυ­λι­κή φολκ εται­ρεία της Τζό­αν Μπα­έζ τον πρώ­το της δίσκο. Το 1970 στην Αμε­ρι­κή τη γνω­ρί­ζει ο Μάνος Χατζι­δά­κις και η φωνή της τον μάγε­ψε. Έκτο­τε γίνε­ται η Μού­σα του μεγά­λου Έλλη­να συν­θέ­τη με το έργο του οποί­ου ταυτίστηκε.

Γεν­νή­θη­κε στην Αθή­να (κατ’ άλλους στην Κρή­τη) και από μικρή κατα­πιά­στη­κε με τις τέχνες και κυρί­ως με την υπο­κρι­τι­κή, γεγο­νός που πιθα­νό­τα­τα οφεί­λε­ται στο ότι ο πατέ­ρας της ήταν σκη­νο­θέ­της, ηθο­ποιός και κινη­μα­το­γρα­φι­κός παρα­γω­γός. Στις ΗΠΑ, σπού­δα­σε ιστο­ρία και φιλο­λο­γία ενώ σύντο­μα ξεκί­νη­σε καριέ­ρα ηθο­ποιού, συμ­με­τέ­χο­ντας σε παρα­στά­σεις στη Νέα Υόρ­κη. Η ενα­σχό­λη­ση της με το τρα­γού­δι ξεκί­νη­σε μέσα από τυχαί­ες ευκαι­ρί­ες, στις οποί­ες τρα­γου­δού­σε δημο­τι­κά τρα­γού­δια για τους φίλους της. Στα­δια­κά άρχι­σε να εμφα­νί­ζε­ται σε μου­σι­κές σκη­νές, με ένα ευρύ ρεπερ­τό­ριο που περι­λάμ­βα­νε λαϊ­κή μου­σι­κή της Ελλά­δας, της Ισπα­νί­ας, ακό­μη και της Βρα­ζι­λί­ας. Το 1965 κυκλο­φό­ρη­σε ο πρώ­τος της δίσκος με τίτλο Fleury: The isles of Greece (Φλέ­ρυ, τα νησιά της Ελλά­δας), που περι­λάμ­βα­νε ένα ετε­ρό­κλη­το ρεπερ­τό­ριο από λαϊ­κά άσμα­τα του Από­στο­λου Καλ­δά­ρα, βρα­ζι­λιά­νι­κες μπό­σα νόβα και τρία κομ­μά­τια του Μίκη Θεοδωράκη.

Γνωριμία με τον Χατζιδάκι

Τις πρώ­τες μέρες που ακο­λού­θη­σαν το πρα­ξι­κό­πη­μα της χού­ντας, η Ντα­ντω­νά­κη τοπο­θε­τή­θη­κε δημο­σί­ως στην αμε­ρι­κα­νι­κή τηλε­ό­ρα­ση ενά­ντια, κατη­γο­ρώ­ντας την αμε­ρι­κα­νι­κή κυβέρ­νη­ση για τον ρόλο της: στην εκπο­μπή «Merv Griffin Show», του NBC, της ζήτη­σαν να τρα­γου­δή­σει _ δυο μέρες μετά το πρα­ξι­κό­πη­μα. «Να τρα­γου­δή­σω;», απά­ντη­σε. «Ξέρε­τε τι έγι­νε στην πατρί­δα μου; Της έκλε­ψαν την ελευ­θε­ρία. Και φταί­τε εσείς γι’ αυτό!». Δέχτη­κε να πει μόνο ένα τρα­γού­δι, κι αυτό χωρίς τη συνο­δεία ορχή­στρας, και τότε ακού­στη­καν στο αμε­ρι­κα­νι­κό στού­ντιο οι στί­χοι του Γιάν­νη Ρίτσου από τη «Ρωμιο­σύ­νη», του Μίκη. Σχε­δόν ούρ­λια­ξε μπρο­στά σε εκα­τομ­μύ­ρια τηλε­θε­α­τές το «Σώπα, όπου να ‘ναι θα σημά­νουν οι καμπά­νες», με τον κρα­δα­σμό της ασύ­γκρι­της φωνής της να ισο­δυ­να­μεί με εκα­το­ντά­δες δια­δη­λώ­σεις και καταγ­γε­λί­ες μαζί. Εκεί γνω­ρί­στη­κε και με τη Μελί­να Μερ­κού­ρη, την οποία μάλι­στα αντι­κα­τέ­στη­σε σε μια από τις παρα­στά­σεις του «Ilya darling» του Ζυλ Ντασέν.

Το 1970 ο Μάνος, ακού­γο­ντας τη φωνή της εντυ­πω­σιά­στη­κε· ηχο­γρά­φη­σαν στο σπί­τι του στη Νέα Υόρ­κη μια σει­ρά από κλα­σι­κά ρεμπέ­τι­κα των Τσι­τσά­νη, Μάρ­κου Βαμ­βα­κά­ρη κ.ά. Πολ­λά χρό­νια αργό­τε­ρα, η ηχο­γρά­φη­ση αυτή κυκλο­φό­ρη­σε ως δίσκος με τίτλο Η Φλέ­ρυ Ντα­ντω­νά­κη στα Λει­τουρ­γι­κά του Μάνου Χατζι­δά­κι και απο­τε­λεί την τελευ­ταία δισκο­γρα­φι­κή ενα­σχό­λη­ση του με τα ρεμπέ­τι­κα τρα­γού­δια. Στο σημεί­ω­μά του, στο εξώ­φυλ­λο του δίσκου, ο συν­θέ­της ανά­με­σα σε άλλα σημεί­ω­σε: “Η Φλέ­ρυ είναι ανε­πα­νά­λη­πτη ακό­μα και όταν δοκι­μά­ζει… Της είχα πει πως μια αλη­θι­νή τρα­γου­δί­στρια περιέ­χει την τεχνι­κή τελειό­τη­τα της Σβάρ­τσκοπφ και τη γήι­νη αμε­σό­τη­τα της Νίνου και η Φλέ­ρυ απο­δει­κνύ­ει περί­τρα­να πως είναι μια αλη­θι­νή τρα­γου­δί­στρια”. Στο μεσο­διά­στη­μα οι δύο καλ­λι­τέ­χνες συνερ­γά­στη­καν στο δίσκο «Κύκλο του C.N.S.» (1971), στον οποίο η Φλέ­ρυ τρα­γου­δά έξι τρα­γού­δια σε επα­νε­κτέ­λε­ση μετά τον Γιώρ­γο Μού­τσιο (πρώ­τη εκτέ­λε­ση, 1959), σε ποί­η­ση του συνθέτη.

Επιστροφή στην Ελλάδα

Δύο χρό­νια πριν την πτώ­ση της Χού­ντας, ο Μάνος Χατζι­δά­κις και η Ντα­ντω­νά­κη επέ­στρε­ψαν στην Ελλά­δα. Το 1972 απο­τέ­λε­σε σταθ­μό στην καριέ­ρα της Ντα­ντω­νά­κη, με πιο σημα­ντι­κό γεγο­νός την έκδο­ση του δίσκου Ο Μεγά­λος Ερω­τι­κός, που προ­α­να­φέ­ρα­με με μελο­ποι­ή­σεις αρχαί­ας και νέας ελλη­νι­κής ποί­η­σης με θέμα τον έρω­τα. Στην ερμη­νεία συμ­με­τεί­χε και ο Δημή­τρης Ψαρια­νός (πέθα­νε κι αυτός 17-Νοε-2020).

Στα τέλη του ιδί­ου χρό­νου η Ντα­ντω­νά­κη επέ­στρε­ψε στο στού­ντιο με τον Χατζι­δά­κι για την ηχο­γρά­φη­ση του Καπε­τάν-Μιχά­λη, ενώ συμ­με­τεί­χε και στον δίσκο Δώδε­κα τρα­γού­δια του Γιώρ­γου Ποταμιάνου.

Ακο­λού­θη­σε μια περί­ο­δος άτο­νης καλ­λι­τε­χνι­κής δημιουρ­γί­ας. Συμ­με­τεί­χε φιλι­κά σε κάποιες ται­νί­ες, ενώ γνω­ρί­στη­κε με τον συν­θέ­τη Χρή­στο Λεο­ντή. Η συνερ­γα­σία τους δεν τελε­σφό­ρη­σε και η Φλέ­ρυ εισήλ­θε σε μια περί­ο­δο, για την οποία αργό­τε­ρα δήλω­σε δημό­σια πως «χάνε­ται στα μονο­πά­τια του μυα­λού της». Επέ­στρε­ψε στο προ­σκή­νιο το 1984, ερμη­νεύ­ο­ντας τρία τρα­γού­δια στον πρώ­το δίσκο του Ηλία Λιού­γκου με τίτλο Νυχτε­ρι­νή δοκι­μα­σία. Άρχι­σε τις εμφα­νί­σεις της στους μου­σι­κούς χώρους «Τιπού­κει­τος», «Καφέ-θέα­τρο» και στον Πύρ­γο του Απόλ­λω­να. Συνο­δευό­με­νη από τον πια­νί­στα Γιάν­νη (Μπαχ) Σπυ­ρό­που­λο, ερμή­νευε κομ­μά­τια του Χατζι­δά­κι, ελλη­νι­κά λαϊ­κά, αλλά και τρα­γού­δια της τζαζ και σόουλ ανθο­λο­γί­ας. Το 1985, συναυ­λία στη Ρωμαϊ­κή Αγο­ρά, στην οποία συμ­με­τεί­χε και η Δήμη­τρα Γαλά­νη απο­τέ­λε­σε μια από τις τελευ­ταί­ες της εμφα­νί­σεις επί σκη­νής. Στο ξεκί­νη­μά της τρο­μαγ­μέ­νη από την κοσμο­συρ­ροή εγκα­τέ­λει­ψε το πάλ­κο, για να επι­στρέ­ψει τελι­κά και να απο­θε­ω­θεί για την ερμη­νεία της. Η τελευ­ταία της δισκο­γρα­φι­κή εμφά­νι­ση ήταν το 1986, όταν τρα­γού­δη­σε το Τρα­γού­δι της νύχτας στον δίσκο Τσι­με­ντέ­νια Τρέ­να του συγκρο­τή­μα­τος «Τερ­μί­τες» (Μαχαι­ρί­τσας — Μιτζέ­λος). Συμ­με­τεί­χε στην συναυ­λία του συγκρο­τή­μα­τος ”Τσι­με­ντέ­νιο κον­σέρ­το” στις 27/09/1986 στο θέα­τρο του Λυκα­βητ­τού και ακο­λού­θη­σαν κοι­νές εμφα­νί­σεις στην μπουάτ Ζυγός στην Πλά­κα όπου έγι­νε και η τελευ­ταία της εμφά­νι­ση επί σκηνής.

Το 1987 μιλά­ει στην εκπο­μπή μας «Τρεις στον αέρα» της ΕΡΤ και θυμά­μαι πως είχε πει ότι «για να βιώ­σεις τον έρω­τα πρέ­πει πρώ­τα να μπο­ρείς να τον εκφρά­σεις», πως το τρα­γού­δι της Μυρ­τιώ­τισ­σας, που η ποι­ή­τρια είχε γρά­ψει για τον γιο της, τον σπου­δαίο ηθο­ποιό Γιώρ­γο Παπ­πά, η Φλέ­ρυ το ερμή­νευ­σε ερω­τι­κά, για­τί ήταν ερω­τευ­μέ­νη εκεί­νη την επο­χή (τη συγκε­κρι­μέ­νη ερμη­νεία πάντως ο Χατζι­δά­κις τη θεώ­ρη­σε αξε­πέ­ρα­στη, γι’ αυτό και δεν εκτε­λέ­στη­κε, ούτε ηχο­γρα­φή­θη­κε ποτέ ξανά αυτό το τρα­γού­δι με άλλη τρα­γου­δί­στρια). Είχε πει ακό­μη ότι «στον έρω­τα πρέ­πει να αμύ­νε­σαι, δεν κερ­δί­ζεις τίπο­τα αν δεν αμυν­θείς έξυ­πνα» και ότι θεω­ρεί κλα­σι­κά ερω­τι­κά τρα­γού­δια κάποια του Villa Lobos, από τα δικά της αυτό του Σολο­μώ­ντα, αλλά και το… «Πιο καλή ή μονα­ξιά»! (ολό­κλη­ρη η συνέ­ντευ­ξή της στο YouTube channel #SeminaDigeniOfficial). Ίσως να διά­λε­γε και τον «Μεγά­λο Ερω­τι­κό», αυτόν τον μεγά­λο σταθ­μό στην καριέ­ρα της, αν δεν του έβρι­σκε κάτι παρά­ξε­νο. Θεω­ρού­σε πως υπήρ­χε κάτι φοβι­σμέ­νο στη φωνή της, ένα τρέμουλο.

ΥΓ
Αν η Φλέ­ρυ ήταν λου­λού­δι, θα ήταν αυτό που λέγε­ται «βασί­λισ­σα της νύχτας». Ανθί­ζει και πλημ­μυ­ρί­ζει το άρω­μά του, μία μόνο βρα­διά του χρό­νου, και μαραί­νε­ται το πρωί. Οι Κινέ­ζοι το λένε «Αυτός που έχει μια εντυ­πω­σια­κή, μα σύντο­μη στιγ­μή δόξας», οι Για­πω­νέ­ζοι «Ομορ­φιά υπό το σελη­νό­φως» και οι Ινδο­νή­σιοι «Λου­λού­δι του θριάμ­βου» _ Ριζο­σπά­στης

Έκτο­τε απο­σύρ­θη­κε από τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας. Έμει­νε απο­μο­νω­μέ­νη με τη μητέ­ρα της και την κόρη της Ζωή, ενώ μάταια αρκε­τοί καλ­λι­τέ­χνες την προ­σέγ­γι­ζαν, με σκο­πό την επα­νεμ­φά­νι­σή της. Απο­ξε­νω­μέ­νη, με την ψυχι­κή της υγεία δια­τα­ραγ­μέ­νη, προ­σβλή­θη­κε από καρ­κί­νο. Επί υπουρ­γί­ας Θάνου Μικρού­τσι­κου, της δόθη­κε ένα εφά­παξ ποσό 5.000.000 δρχ. Πέθα­νε, σε μια κλί­νη του νοσο­κο­μεί­ου Μετα­ξά, καταρ­ρα­κω­μέ­νη και σε σύγ­χυ­ση. Το μνή­μα της βρί­σκε­ται στο κοι­μη­τή­ριο της Παια­νί­ας, πλάι σ’ αυτό του Μάνου Χατζιδάκι.

Ακό­μα και σήμε­ρα, αν επι­σκε­φθείς, τον τάφο της στην Παια­νία, το επί­θε­το που την συνο­δεύ­ει είναι ανορ­θό­γρα­φο: “ΦΛΕΡΥ ΑΤΑΝΤΩΝΑΚΗ” _H τελευ­ταία λέξη που βγή­κε από το στό­μα της Φλέ­ρυς, στο Νοσο­κο­μείο Μετα­ξά, λίγο πριν η ανορ­θό­γρα­φη λέξη «ΑΠΝΙΑ», κατα­γρα­φεί στον ιατρι­κό επί­λο­γο της, σε τελευ­ταίο στά­διο καρ­κι­νο­πα­θούς Ελευ­θε­ρί­ας Παπα­δα­ντω­νά­κη, ήταν η λέξη “Πού­στη­δες”

Δισκογραφία

  • 1965 Flery    Vanguard LP   Ηχο­γρα­φη­μέ­νος στη Νέα Υόρ­κη με παλιά λαϊ­κά τρα­γού­δια των Γιάν­νη Παπαϊ­ω­άν­νου, Πάνου Γαβα­λά, Στρά­του Αττα­λί­δη, Στέ­λιου Καζαν­τζί­δη και σολίστ τον ελλη­νι­κής κατα­γω­γής κλα­ρι­νί­στα Γκας Βάλι.
  • 1971 Ρυθ­μο­λο­γία — Ο Κύκλος του CNS       Lyra 3709 LP   Μου­σι­κή, στί­χοι και πιά­νο ο Μάνος Χατζι­δά­κις. Η Φ. Ντα­ντω­νά­κη στα έξι τρα­γού­δια του CNS.
  • 1972 Ο Μεγά­λος Ερω­τι­κός Νότος 3901 LP-CD     11 ποι­ή­μα­τα μελο­ποι­η­μέ­να από τον Μάνο Χατζι­δά­κι και ερμη­νευ­μέ­να από την Φλέ­ρυ Ντα­ντω­νά­κη και τον Δημή­τρη Ψαρια­νό (πρώ­τη δισκο­γρα­φι­κή εμφά­νι­σή του). 
    • 12 Τρα­γού­δια Margo 8040 LP Ο πρώ­τος προ­σω­πι­κός δίσκος της στην Ελλά­δα, σε μου­σι­κή και στί­χους του Γιώρ­γου Ποτα­μιά­νου. Αργό­τε­ρα, κυκλο­φό­ρη­σε με εξώ­φυλ­λο στα αγγλι­κά, για του­ρι­στι­κή κατα­νά­λω­ση, και με τίτλο Greek Landscapes And Moods.
  • 1975 Ο Κύκλος Του CNS — Ο Καπε­τάν Μιχά­λης      Νότος 3902 LP            Σε μου­σι­κή του Μάνου Χατζι­δά­κι, η Φλέ­ρυ Ντα­ντω­νά­κη μαζί με τον Σπύ­ρο Σακ­κά. Ο Καπε­τάν Μιχά­λης ήταν βασι­σμέ­νος σε κεί­με­να του Νίκου Καζαν­τζά­κη και ο Κύκλος σε ποι­ή­μα­τα του Χατζιδάκι.
  • 1977 Γει­το­νιές Του Φεγ­γα­ριού — Χωρί­ον Ο Πόθος   Νότος 3905 LP-CD     Σε μου­σι­κή του Μάνου Χατζι­δά­κι, η Φλέ­ρυ Ντα­ντω­νά­κη μαζί με τον Ευτύ­χιο Χατζηττοφή.
  • 1984 Νυχτε­ρι­νή Δοκι­μα­σία   Minos 050 LP-CD        Η Φ. Ντα­ντω­νά­κη μαζί με τη Ζωή Αντιό­χου και τον Ηλία Λιού­γκο, ο οποί­ος έγρα­ψε και τα τραγούδια. 
    • Πάμε Μια Βόλ­τα Στο Φεγ­γά­ρι  2LP-CD Συλ­λο­γή τρα­γου­διών του Μάνου Χατζι­δά­κι, όπου η Φ. Ντα­ντω­νά­κη ερμη­νεύ­ει τα Οδός Ονεί­ρων και Πάμε Μια Βόλ­τα Στο Φεγ­γά­ρι. Στο δίσκο συνυ­πάρ­χει με τους Γρη­γό­ρη Μπι­θι­κώ­τση, Σοφία Βέμπο, Αλί­κη Βου­γιου­κλά­κη, Μελί­να Μερ­κού­ρη κ.α.
  • 1986 Τσι­με­ντέ­νια Τραί­να  Δίσκος του συγκρο­τή­μα­τος Τερ­μί­τες, με συμ­με­το­χή της Φ. Ντα­ντω­νά­κη και της Σοφί­ας Βόσ­σου. Η Φ. Ντα­ντω­νά­κη στο Τρα­γού­δι Της Νύχτας.
  • 1989 Λαϊ­κά Μονο­πά­τια Νο 2  Συλ­λο­γή τρα­γου­διών με πολ­λούς εκτε­λε­στές. Η Φ. Ντα­ντω­νά­κη στο Δεν Με Πονάς του Π. Γαβα­λά, από τον πρώ­το δίσκο της. 
    • Λαϊ­κά Μονο­πά­τια Συλ­λο­γή τρα­γου­διών. Η Φ. Ντα­ντω­νά­κη στο Φύγε Φύγε του Στρά­του Αττα­λί­δη, από τον πρώ­το δίσκο της.
  • 1990 The Very Best Of Mikis Theodorakis Συλ­λο­γή τρα­γου­διών του Μίκη, όπου η Φ. Ντα­ντω­νά­κη συνυ­πάρ­χει με Μελί­να Μερ­κού­ρη, Μαί­ρη Λίντα, Νάνα Μού­σχου­ρη, Μαρία Φαρα­ντού­ρη κ.α.
  • 1991 Λει­τουρ­γι­κά _ Σεί­ριος 91005 LP-CD Σε ηχο­γρά­φη­ση του 1970, που έγι­νε στο σπί­τι του Μάνου Χατζι­δά­κι στη Νέα Υόρ­κη, τρα­γου­δά 6 ρεμπέ­τι­κα. Επί­σης 5 τρα­γού­δια από τον Καπε­τάν Μιχά­λη και δύο από την Επο­χή Της Μελι­σάν­θης. Τη συνο­δεύ­ει στο πιά­νο ο Μ. Χατζιδάκις.
  • 1994 Άπο­νες Εξου­σί­ες  _Ανάμεσα σε 29 τρα­γού­δια του Μίκη υπάρ­χει το Μάνα Μου Και Πανα­γιά από την Πολι­τεία, τρα­γου­δι­σμέ­νο από τη Φλέρυ.

Έργα τρίτων

  • 2002: Ο δημο­σιο­γρά­φος Αντώ­νης Μπο­σκο­ΐ­της, δημιουρ­γεί το ντο­κι­μα­ντέρ: Φλέ­ρυ, η τρε­λή του φεγ­γα­ριού _δεν δια­τί­θε­ται στο εμπό­ριο, προ­βάλ­λε­ται σε εκδηλώσεις.
  • 2007: Ο δημο­σιο­γρά­φος Γιώρ­γος Λιά­νης, εκδί­δει ένα μικρό βιο­γρα­φι­κό έργο για την Φλέ­ρυ με τίτλο: «Φλέ­ρυ Ντα­ντω­νά­κη: Η Φεγ­γα­ρι­κή αηδό­να» ISBN 978–960-7827–59‑3.
  • 2013: Ο συν­θέ­της Γιώρ­γος Πλου­μπί­δης έγρα­ψε το έργο “Φλέ­ρυ”, θέμα και παραλ­λα­γές σε λα ελάσ­σο­να για βιο­λον­τσέ­λο και πιά­νο και το αφιε­ρώ­νει στη μνή­μη της Φλέ­ρυς Ντα­ντω­νά­κη. Είναι δια­θέ­σι­μο στο YouTube.
  • Γιάν­νης Bach Σπυ­ρό­που­λος. Φλέ­ρυ Ντα­ντω­νά­κη. Εγώ είμαι ένα σύν­νε­φο…, εκδ. Ηλέ­κτρα, 2005

Δείτε βίντεο στο YouTube

ℹ️  Περισ­σό­τε­ρες φωτο _Video🎥 & πλη­ρο­φο­ρί­ες εδώ ⏮️

 

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο