Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Φωτεινή Δουμάνη: «Μια μέρα διαφορετική»

Ήταν Τετάρτη. Ήμουν σίγουρη πως ήταν Τετάρτη παρόλο που στριφογύριζε στο μυαλό μου η ιδέα ότι μπορεί να ήταν και άλλη μέρα. Βρισκόμασταν ήδη στον ένα μήνα εγκλεισμού λόγω μιας πανδημίας που είχε φτάσει από την Κίνα και σταδιακά εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Δραστικότατα μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης πάρθηκαν. Σχολεία και πανεπιστήμια έκλεισαν. Τα μαγαζιά έκλεισαν. Ακόμα και οι εκκλησίες έμειναν κλειστές το Πάσχα εκείνη την χρονιά.
Ξύπνησα λοιπόν εκείνο το πρωινό της Τετάρτης έχοντας μια παράξενη διάθεση. Εκείνο τον καιρό στα πλαίσια του εγκλεισμού πήγαινα ανά δυο μέρες στη δουλειά μου και αυτή ήταν η μοναδική μου μετακίνηση. Τις υπόλοιπες ώρες τις περνούσα στο σπίτι μου κάνοντας διάφορες δραστηριότητες. Μου άρεσε πολύ να ζωγραφίζω χρησιμοποιώντας μόνο κάρβουνο. Κάρβουνο πάνω σε χαρτί. Αποκτούσε η ζωγραφιά μια αίσθηση μυθική. Είχα κάνει κάτι απόπειρες να μάθω να πλέκω μιας και ξαφνικά είχα πολύ ελεύθερο χρόνο αλλά δεν τα κατάφερα εντέλει. Άκουγα συνήθως μουσική από το ραδιόφωνο και απέφευγα την τηλεόραση γιατί η επιρροή της έφτανε σε επίπεδα ανείπωτα. Τα κανάλια μιλούσαν από το πρωί ως το βράδυ για την πανδημία και για όλα όσα συνέβαιναν στον κόσμο εξαιτίας του ιού. Ξεκινούσα να διαβάζω κάποια βιβλία λογοτεχνίας , μα συνέβη κάτι πρωτόγνωρο. Δεν μπορούσα με τίποτα να συγκεντρωθώ στις σελίδες ενός λογοτεχνικού βιβλίου. Ήταν πολύ προτιμότερο για εμένα να διάβαζα κάποια ποιητική συλλογή. Η ποίηση ήταν πιο ανοιχτή σε ερμηνείες, πιο αφαιρετική, ενώ αντίθετα η λογοτεχνία στα πλαίσια του εγκλεισμού μου φαινόταν απρόσιτη.

Είχα σηκωθεί λοιπόν εκείνο το πρωί και μην έχοντας κάτι πιο συγκεκριμένο να κάνω αφού ήταν μέρα που επίσημα απουσίαζα από τη δουλειά μου σύμφωνα με τις υποδείξεις του κράτους, αποφάσισα να τακτοποιήσω τη βιβλιοθήκη του σπιτιού και ο,τι υπήρχε δίπλα της, δηλαδή κούτες με βιβλία, πέντε στον αριθμό. Στη βιβλιοθήκη η οποία ήταν η κύρια βιβλιοθήκη του σπιτιού μας από την εποχή που ήμουν έφηβη, υπήρχαν όλα τα βιβλία μου που είχα αποκτήσει από όταν άρχισα να διαβάζω. Κλασική λογοτεχνία, σύγχρονη λογοτεχνία, σειρές με εγκυκλοπαίδειες και ολόκληρες σειρές κόμικς. Αστερίξ, Λούκι Λουκ, Αρκάς, Μίκυ Μάους. Στις κούτες υπήρχαν κυρίως βιβλία της σχολής, από το μαθηματικό. Όλα τα πανεπιστημιακά συγγράμματα μου βρίσκονταν εκεί και πολύ πιθανό να μην τα είχα ανοίξει για ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από δέκα συναπτά έτη από τότε δηλαδή που βρίσκονταν μέσα στις σφραγισμένες κούτες. Τα τοποθέτησα με επιμέλεια και φροντίδα στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης που ήταν άδειο. Στη συνέχεια άνοιξα τις κούτες που είχα μέσα στη ντουλάπα και οι οποίες είχαν κασέτες μουσικής που έπαιζαν σε κασετόφωνο, σιντί, ταινίες σε βιντεοκασέτες και διάφορα άλλα. Βρήκα επίσης και μια κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών γνωστής εταιρίας. Θυμήθηκα πόσες ώρες καλοκαιριού ξόδευα μεταξύ θάλασσας, βιντεοπαιχνιδιών και αλάνας. Το 1/3 της ημέρας το κατανάλωνα σε αυτά τα παιχνίδια. Μάριο, Μπάτμαν, Ντόναλντ, Μίκυ Μάους, στρουμφάκια και άλλοι χαρακτήρες έπαιρναν σάρκα και οστά μέσα από την κονσόλα. Ένοιωσα βαθειά συγκίνηση κοιτάζοντας όλα αυτά τα αντικείμενα από την εποχή της εφηβείας μου. Δεν παρέλειψε να μου περάσει από το μυαλό πως αν δεν ήταν ο εγκλεισμός ,το πιθανότερο ήταν να μ ην άνοιγα καν αυτές τις κούτες και να παρέμεναν έτσι σφραγισμένες για πολλά ακόμα χρόνια. Αυτή η διαδικασία ήταν εξαιρετικά ευχάριστη. Πέρασα ένα πολύ όμορφο πρωινό.

Είχε πάει κιόλας μεσημέρι όταν με ειδοποίησαν στο τηλέφωνο ότι κάποιος γνωστός μου στην Πάτρα είχε διαγνωστεί με κορονοϊό και πως βρισκόταν υπό συνεχή παρακολούθηση. Όχι μεγάλος σε ηλικία ο θείος Πέτρος. Ήταν γύρω στα 55 και ζούσε τελείως μόνος. Έτσι ειδοποίησαν αμέσως τη μητέρα μου, την αδερφή του, για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η υγεία του καθώς και τους κινδύνους που διέτρεχε. Θορυβηθήκαμε όλοι αλλά κανένας μας δεν μπορούσε να ταξιδέψει ως την Πάτρα για να είναι κοντά του.

Με την ευχή ότι όλο αυτό θα περνούσε τόσο για τον θείο όσο και για εμάς τους ίδιους ανώδυνα, αφού ήταν πια απομεσήμερο, αποφάσισα να ασχοληθώ με τον κήπο μου μεταφυτεύοντας τα φυτά μου και τοποθετώντας κάποιους νέους σπόρους σε γλάστρες. Η ενασχόληση με τα φυτά και τα λουλούδια είναι πολύ ευεργετική και χαλαρωτική, ιδίως στον εγκλεισμό. Σε μια ώρα τα είχα φτιάξει όλα και τα είχα τοποθετήσει στην θέση τους και σκεφτόμουν με τι να ασχοληθώ έπειτα. Καμιά ιδέα δεν είχα, έτσι επέστρεψα στο σπίτι αφού είχα κατέβει στον κήπο. Άνοιξα την τηλεόραση. Μην βρίσκοντας τίποτα ενδιαφέρον πλην των συνηθισμένων απογευματινών προγραμμάτων, αποφάσισα να την αφήσω ως είχε. Έκανα ένα καφέ στο μπρίκι φροντίζοντας να βγει ελαφρύς λόγω της απογευματινής ώρας. Εκεί κάπου συνειδητοποίησα πως η παράξενη πρωινή αίσθηση εξακολουθούσε να είναι εκεί, ανυποχώρητη, παρά τις όσες ασχολίες είχα ως εκείνη την ώρα. Αυτή την παράξενη αίσθηση την είχα κατά την περίοδο της καραντίνας αρκετά συχνά και αυτό μάλλον οφειλόταν στην καραντίνα καθ’ αυτή. Ο εγκλεισμός μου προξενούσε συναισθήματα πρωτόγνωρα και μου γεννούσε σκέψεις φόβου και απαισιοδοξίας. Οι ειδικοί στις σχετικές εκπομπές ανέφεραν συχνά ότι αλλαγές στην διάθεση και στην ψυχολογία μας είναι δυνατόν να υπάρχουν και αυτό γιατί ο υποχρεωτικός εγκλεισμός δεν ήταν κάτι ούτε εύκολο αλλά ούτε και απλό. Συμπλήρωναν συνήθως πως ύστερα από λίγο καιρό όλα θα εξομαλύνονταν. Έτσι και εγώ προσπαθούσα να αγνοώ αυτά τα ανάμικτα συναισθήματα με την τόσο παράξενη αίσθηση που μου άφηναν, βρίσκοντας συνεχώς κάτι να κάνω ώστε να παραμένω απασχολημένη.

Αποφάσισα να περάσω το βράδυ μου μιλώντας στο τηλέφωνο και στο Skype με φίλους φίλες, γνωστούς και συγγενείς. Η τηλεφωνική επικοινωνία είχε αποδειχτεί κατά την περίοδο του εγκλεισμού η πιο σπουδαία λύση γιατί ήταν άμεση και οικονομική ταυτόχρονα. Αν ήταν κάποιος σε άλλη χώρα τότε δεν χρησίμευε το τηλέφωνο αλλά άλλες εφαρμογές όπως το Skype ή τα κοινωνικά δίκτυα. Ο χρόνος στο τηλέφωνο ή σε μια συνομιλία γενικά μπορεί να περάσει γρήγορα και ευχάριστα, το δίχως άλλο. Ύστερα από τα τηλεφωνήματα έφτιαξα κάτι πρόχειρο να τσιμπήσω για το βράδυ και αφού έκανα ένα γρήγορο μπάνιο έπεσα στο κρεβάτι μου έτοιμη να υποδεχτώ τον Μορφέα περιχαρής. Το επόμενο πρωί είχα πρωινό ξύπνημα λόγω του ότι έπρεπε να πάω στην δουλειά.

Κάπως έτσι, λιγότερο ή περισσότερο, κυλούσαν οι μέρες μου από το πρωί εως το βράδυ κατά τη διάρκεια της καραντίνας λόγω της πανδημίας. Έγκλειστοι μεν, δημιουργικά αφυπνισμένοι δε. Το μόνο, ίσως, στοίχημα ήταν αυτό: να μην επαναπαυτούμε και αφεθούμε σαν λεία στις απειλητικές διαθέσεις των επιπτώσεων του εγκλεισμού.