Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Φόρος τιμής και φάρος στο μέλλον το Μνημείο του ΚΚΕ στη Γυάρο

📍 Στα αποκαλυπτήρια στις 12 Οκτώβρη θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας

📍 Με τη συμβολή και την αυταπάρνηση δεκάδων μελών και φίλων του Κόμματος, ολοκληρώνεται ένα δύσκολο και απαιτητικό έργο

Από τις εργασίες πάνω στο νησί
Από τις εργα­σί­ες πάνω στο νησί
Στον ιστο­ρι­κό τόπο της Γυά­ρου, εκεί όπου χιλιά­δες κομ­μου­νι­στές και άλλοι αγω­νι­στές φυλα­κί­στη­καν, εξο­ρί­στη­καν, βασα­νί­στη­καν, πολ­λοί απ’ αυτούς άφη­σαν και την τελευ­ταία πνοή τους, ολο­κλη­ρώ­νο­νται αυτές τις μέρες οι εργα­σί­ες για την τοπο­θέ­τη­ση του Μνη­μεί­ου που έστη­σε προς τιμήν τους το ΚΚΕ.

Τα απο­κα­λυ­πτή­ρια θα γίνουν σε εκδή­λω­ση που διορ­γα­νώ­νει η ΚΕ του ΚΚΕ το Σάβ­βα­το 12 Οκτώ­βρη, με ομι­λη­τή τον ΓΓ της ΚΕ, Δημή­τρη Κουτσούμπα.

Για την επί­σκε­ψη στη Γυά­ρο οργα­νώ­νε­ται απο­στο­λή, που θα ανα­χω­ρή­σει το πρωί εκεί­νης της μέρας από το λιμά­νι του Λαυ­ρί­ου. Οι θέσεις είναι περιο­ρι­σμέ­νες και προ­τε­ραιό­τη­τα θα δοθεί στους αγω­νι­στές που εξο­ρί­στη­καν ή φυλα­κί­στη­καν στο θανα­το­νή­σι, καθώς και στις οικο­γέ­νειές τους.

Δηλώ­σεις συμ­με­το­χής γίνο­νται μέσω των Κομ­μα­τι­κών Οργα­νώ­σε­ων έως και τη Δευ­τέ­ρα 7 Οκτώ­βρη (πλη­ρο­φο­ρί­ες Κομ­μα­τι­κή Οργά­νω­ση Αττι­κής: 210 52 82 607, ώρες: 10.00–17.00).

📍 Με πείσμα και αυταπάρνηση

Το Μνη­μείο της Γυά­ρου εντάσ­σε­ται κι αυτό με τη σει­ρά του σε ένα δίκτυο ιστο­ρι­κών χώρων και μνη­μεί­ων που φιλο­τέ­χνη­σε το ΚΚΕ, τιμώ­ντας την 100χρονη Ιστο­ρία του, τις κορυ­φαί­ες στιγ­μές και τους χιλιά­δες αλύ­γι­στους της ταξι­κής πάλης, συμ­βάλ­λο­ντας να δια­τη­ρη­θεί η μνή­μη ζωντα­νή. Κάνο­ντας πρά­ξη το λόγο του ποι­η­τή, «τα δακτυ­λι­κά τους απο­τυ­πώ­μα­τα δεν είναι μονά­χα στα μητρώα των φυλα­κών, είναι οι πυκνές σιδη­ρο­δρο­μι­κές γραμ­μές που δια­σχί­ζουν το μέλ­λον…».

Δουλειά μέρα και νύχτα για να είναι όλα έτοιμα στην ώρα τους
Δου­λειά μέρα και νύχτα για να είναι όλα έτοι­μα στην ώρα τους

Το Μνη­μείο φιλο­τέ­χνη­σε ο γλύ­πτης Αντώ­νης Μυρω­διάς, ο οποί­ος αντα­πο­κρί­θη­κε στο κάλε­σμα της ΚΕ και συμ­με­τεί­χε με πολ­λούς ακό­μα στον πανελ­λή­νιο καλ­λι­τε­χνι­κό δια­γω­νι­σμό για τα Μνη­μεία σε Γυά­ρο και Μακρόνησο.Πέρα από τον δημιουρ­γό, για τη φιλο­τέ­χνη­ση και εγκα­τά­στα­ση του Μνη­μεί­ου συνέ­βα­λαν με χαρα­κτη­ρι­στι­κή αυτα­πάρ­νη­ση, δίχως να λογα­ριά­ζουν κόπο και θυσί­ες, δεκά­δες μέλη και φίλοι του Κόμ­μα­τος. Μια ομά­δα απ’ αυτούς, κοντά σαρά­ντα άνθρω­ποι, ανα­χώ­ρη­σε στις 23 Σεπτέμ­βρη για τη Γυά­ρο, όπου όλες αυτές τις μέρες δίνουν τον καλύ­τε­ρο εαυ­τό τους για να είναι όλα έτοι­μα στις 12 Οκτώ­βρη. Για να ξοφλη­θεί έστω κι ένα μέρος από το χρέ­ος σ’ αυτήν την υπέρ­τα­τη θυσία των αλύγιστων…

📍 Υπερνικώντας εμπόδια και δυσκολίες

Την εγκα­τά­στα­ση του Μνη­μεί­ου στη Γυά­ρο, έργο καθό­λου εύκο­λο, δεν την ανέ­λα­βε φυσι­κά κάποια τεχνι­κή εται­ρεία, αλλά μια ομά­δα κομ­μου­νι­στών οικο­δό­μων, μηχα­νι­κών και άλλων ειδικοτήτων.

«Αυτό πρα­κτι­κά σήμαι­νε ότι άνθρω­ποι που το ενο­ποι­η­τι­κό τους στοι­χείο είναι το Κόμ­μα, έμα­θαν πολύ γρή­γο­ρα να συντο­νί­ζο­νται και να λει­τουρ­γούν σαν μια καλο­δου­λε­μέ­νη ομά­δα, συζη­τώ­ντας, σχε­διά­ζο­ντας, απο­φα­σί­ζο­ντας και πει­θαρ­χώ­ντας» μας λέει ο Γιώρ­γος Μητρό­που­λος, πολι­τι­κός μηχα­νι­κός, κάνο­ντας έναν σύντο­μο απο­λο­γι­σμό της δου­λειάς που προη­γή­θη­κε και την οποία παρα­κο­λού­θη­σε σε όλα της τα στάδια.

Παράλ­λη­λα με τη φιλο­τέ­χνη­ση, ξεκί­νη­σαν και όλες οι εργα­σί­ες για την εγκα­τά­στα­ση του μνη­μεί­ου, σε ένα νησί ακα­τοί­κη­το, με πολύ δύσκο­λη πρό­σβα­ση. «Η πρώ­τη επί­σκε­ψη στο νησί έγι­νε τον Μάρ­τη», θυμά­ται ο Γ. Μητρό­που­λος. «Είχαν προη­γη­θεί βέβαια οι πρώ­τες συζη­τή­σεις, ψάξι­μο στους χάρ­τες για τις προ­σβά­σεις κ.λπ. Οι πλη­ρο­φο­ρί­ες ήταν ελλι­πείς. Γι’ αυτό και τέθη­κε ως πρώ­το ζήτη­μα η επί­σκε­ψη στο νησί, για να δού­με τους χώρους, να γίνει μια τοπο­γρα­φι­κή απο­τύ­πω­ση, τα υψόμετρα».Μας εξη­γεί ότι «μιλά­με για ένα ξερο­νή­σι, με την προ­βλή­τα του κατε­στραμ­μέ­νη. Ετσι, τίπο­τα δεν μπο­ρού­σε να αφε­θεί στην τύχη. Υπήρ­χε αυστη­ρό χρο­νο­διά­γραμ­μα έχο­ντας πλή­ρη επί­γνω­ση των εργα­σιών και της αλλη­λου­χί­ας τους.

Όταν κάνεις ένα κλα­σι­κό έργο, πάντα υπάρ­χει η δυνα­τό­τη­τα άμα χαλά­σει κάτι, να φτια­χτεί σε κάποιο κοντι­νό συνερ­γείο κ.ο.κ. Στη δικιά μας περί­πτω­ση σήμαι­νε ότι για να βρε­θεί ανταλ­λα­κτι­κό, μπο­ρεί να πήγαι­νε πίσω η δου­λειά μέχρι και τρεις μέρες. Αυτό δεν υπήρ­χε σαν ενδε­χό­με­νο και έτσι, ό,τι ήταν δυνα­τόν — στο ανθρώ­πι­νο μέτρο — να προ­βλε­φθεί ότι θα χάλα­γε, υπήρ­χε εφεδρεία».

🚩 Η πρώτη

Η κου­βέ­ντα φτά­νει στην πρώ­τη μέρα που έφτα­σε συγκρο­τη­μέ­να η ομά­δα στο νησί.

«Φτά­σα­με βρά­δυ, 2 η ώρα τη νύχτα. Η πρώ­τη μέρα ήταν καθο­ρι­στι­κή για την επι­τυ­χία όλης της επιχείρησης.

Μόλις φτά­σα­με, εξα­σφα­λί­σα­με το “χαλα­ρό” κομ­μά­τι της παρα­λί­ας από άπο­ψη χώμα­τος, για να πατη­θεί, προ­κει­μέ­νου να κατέ­βουν τα βαριά φορ­τη­γά και να μην κολ­λή­σουν. Στη συνέ­χεια, καθα­ρί­σα­με δύο δρό­μους: Ο ένας ήταν ο εργο­τα­ξια­κός και ο άλλος οδη­γού­σε στη δια­μο­νή και την επι­με­λη­τεία μας.

Αφού άνοι­ξαν οι δύο δρό­μοι, ξεκι­νή­σα­με να ανε­βά­ζου­με τα υλι­κά. Το σχέ­διο δεν ήταν απλά να αδειά­σου­με το καρά­βι, αλλά πρώ­τα να μετα­φερ­θούν τα οικο­δο­μι­κά υλι­κά, για να έχουν δου­λειά οι οικο­δό­μοι. Να μη χαθεί ούτε λεπτό!

Παράλ­λη­λα, άρχι­σε να στή­νε­ται η επι­με­λη­τεία. Αυτό σήμαι­νε ότι έπρε­πε να ανέ­βουν οι γεν­νή­τριες, οι αντλί­ες με τις αντί­στοι­χες σωλη­νώ­σεις, για να τρα­βά­με νερό από το πηγά­δι, που το είχα­με εντο­πί­σει από τις επι­σκέ­ψεις μας. Είχα­με δει ότι το νερό δεν είναι αλμυ­ρό, άρα κάνει και για τη σκυ­ρο­δέ­τη­ση. Μετά, να στη­θούν τα ηλεκτρολογικά.

Αφού εξα­σφα­λί­σα­με τα παρα­πά­νω, δώσα­με όλες μας τις δυνά­μεις προ­κει­μέ­νου να ξεφορ­τώ­σου­με το πλοίο και να πάνε τα πράγ­μα­τα στον προ­σω­ρι­νό χώρο από­θε­σης, που είχε επι­λε­χθεί από πριν, για να προ­λά­βου­με τους χρό­νους μεταφοράς.

Και τα κατα­φέ­ρα­με! Αδειά­σα­με τα πράγ­μα­τα από το καρά­βι. Μιλά­με για δεκά­δες τόνους υλι­κών και μηχανημάτων.

Και μετά από 16 ώρες δου­λειάς και 20 λεπτά δια­λείμ­μα­τος, πριν ακό­μα βρα­διά­σει, είχα­με κατα­φέ­ρει να έχου­με στή­σει όλα αυτά τα πράγ­μα­τα! Στις 20.30 καθό­μα­σταν έξω από τον τόπο δια­μο­νής μας, κοι­τά­ζα­με τη θάλασ­σα και τρώγαμε…».

🚩 …και η τέταρτη μέρα

Και όσο για το ποια είναι η μέρα που ξεχω­ρί­ζει, δεν υπάρ­χει δισταγ­μός. «Η πιο συγκι­νη­τι­κή στιγ­μή ήταν όταν κατα­φέ­ρα­με και στή­σα­με το Μνη­μείο, όταν κατα­φέ­ρα­με δηλα­δή να “κου­μπώ­σουν” τα δύο μεταλ­λι­κά κομ­μά­τια πάνω στη βάση τους. Και δεν ήταν καθό­λου εύκο­λο. Αν σκά­ψεις το έδα­φος, τα πρώ­τα 2 μέτρα είναι κατα­κερ­μα­τι­σμέ­νος βρά­χος ανα­κα­τε­μέ­νος με χώμα. Δεν είναι καλό έδα­φος. Είναι σαθρό. Και ο γερα­νός έπρε­πε να πλη­σιά­σει στο σκάμ­μα, για να σηκώ­σει όλο αυτό το μνη­μείο, που το κάθε του κομ­μά­τι ζύγι­ζε τόνους… Και δεν έπαι­ζες μόνο με τον χρό­νο, αλλά και με τον άνε­μο. Ανά τρεις ώρες παίρ­να­με την πρό­γνω­ση. Οταν ο γερα­νός έπαιρ­νε τα κομ­μά­τια, για να τα βάλει κάθε­τα έπρε­πε να υπάρ­χει σχε­τι­κή άπνοια.

Οταν αυτό τελεί­ω­σε, όλη αυτή η ανα­κού­φι­ση εκφρά­στη­κε με το τρα­γού­δι “Τα οχυ­ρά της Νάου­σας”, τα δάκρυα, τα χει­ρο­κρο­τή­μα­τα και τα σφυ­ρίγ­μα­τα! Δεν έχω ξανα­ζή­σει τέτοιο. Βγή­κε αυθόρ­μη­τα από μέσα μας. Αυτό έγι­νε την τέταρ­τη μέρα».

🚩 Καταλάβαινες πού βρισκόσουν

Μια άλλη στιγ­μή που ξεχω­ρί­ζει από την παρα­μο­νή τους στη Γυά­ρο, ήταν η πεζο­πο­ρία στους όρμους. «Στο νησί, έτσι κι αλλιώς, δεσπό­ζει η φυλα­κή. Ενα κτί­ριο που σου δημιουρ­γεί βάρος. Ακό­μα πιο πολ­λά όμως αντι­λη­φθή­κα­με, όταν περ­πα­τή­σα­με στους όρμους. Περ­πά­τα­γες δίπλα στα χαλά­σμα­τα και φαντα­ζό­σουν τους εξό­ρι­στους, τις σκη­νές τους… Να βλέ­πεις ολό­κλη­ρους όρμους, που είναι χτι­σμέ­νοι με πεζού­λες από πάνω μέχρι κάτω από τα χέρια των εξό­ρι­στων. Και να βλέ­πεις τα χαλά­σμα­τα… Κατα­λά­βαι­νες πού βρισκόσουν…».


(από το σημε­ρι­νό Ριζο­σπά­στη του Σ/Κ 5–6 Οκτ 2019)


Περισ­σό­τε­ρα  |>  “Ατέ­χνως” <| 🔺🔻 |> Κάλε­σμα σε εργα­ζό­με­νους, σε κάθε άνθρω­πο καλής θέλη­σης, απευ­θύ­νει η ΚΕ του ΚΚΕ <|

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο