• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Χιροσίμα

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης //

Περικυκλώνουμε την Ακρόπολη και προχωράμε προς το Σύνταγμα, σχηματίζοντας 72 κρίκους αλησμόνητων χρόνων που δεν θα σβήσουν ποτέ το μεγάλο τους έγκλημα.

Κάθε χρόνος που περνάει είναι και μια τομή στο σήμερα, γιατί το σήμερα όπως και το χθες είναι στα χέρια των αδίστακτων πολεμοκάπηλων του ιμπεριαλισμού που πρέπει να αντιπαλέψουμε.

Ένα μνημείο, ένα ακοίμητο φως που δεν σβήνει, άφθονα στεφάνια από πολύχρωμα ξερά λουλούδια, χάρτινα ομοιώματα πελαργών, σύμβολα Ειρήνης, ένα χτίριο κατεστραμμένο ( η παλιά νομαρχία ) που απόμεινε διατηρητέο να θυμίζει την αποφράδα μέρα και ένα μουσείο με τις εικόνες φρίκης. Ένα ολοκληρωτικά κατεστραμμένο τοπίο. Κρανίου τόπος, κατάρας και θλίψης… Σκιές μόνο που απόμειναν στους τοίχους, τα σκαλιά και τα πεζούλια, ενώ τα άτομα εξαερώθηκαν, εξαχρειώθηκαν και εξαφανίστηκαν.

Φυσιογνωμίες που απόμειναν σκληρές και παραμορφωμένες διηγούνται – σε videos – την φρίκη και τον θάνατο… Λειωμένα μέταλλα και κρύσταλλα, ξεσχισμένα ρούχα, καμένες σάρκες. Μία άμορφη ρευστή μάζα.

Προσκυνητής στον τόπο του Μαρτυρίου. Ένα στεφάνι από χάρτινα χρωματιστά λουλούδια και ένα κερί στη μνήμη των τριακοσίων χιλιάδων νεκρών που άφησε πίσω του το τεράστιο μανιτάρι του θανάτου.

Ποτέ πόλεμος ξανά. Ποτέ ξανά Χιροσίμα. Ποτέ Ναγκασάκι. Ποτέ Κόσσοβο. Ποτέ ξανά Ιράκ και ποτέ Αφγανιστάν! Ένα μεγάλο Όχι στα πυρηνικά και στους εξοπλισμούς σας. Όχι στην αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Τσεχία και στην Πολωνία.

Βαδίζεις μες στην απελπισία και την απόγνωση… Με μεγάλες ρωγμές οι τάφοι ανοίγουν και οι ψίθυροι γίνονται φωνές και οι φωνές κραυγές και οι κραυγές αλαλαγμοί οργής και αγανάκτησης σε ένα πανανθρώπινο κατηγορώ.

Παρελαύνουν μπροστά σου τερατώδεις σκιές φαντασμάτων, με τις κόγχες των ματιών πεταμένες έξω, τραγικές φιγούρες φρίκης με καμένα πρόσωπα και αλλοιωμένες σάρκες να κρέμονται από τα δάχτυλα σαν σταλακτίτες.

Να τι μου θύμισε η φετινή μας μάζωξη. Ήταν ένα όνειρο ζωής η επίσκεψη μου στην Χιροσίμα. Ένα μακρινό ταξίδι στον τόπο, στον χρόνο και στην μνήμη.

Σήμερα η Χιροσίμα είναι μία ολοζώντανη πόλη δύο εκατομμυρίων κατοίκων, δεν θυμίζει τίποτα από το φρικτό παρελθόν της. Η ζωή συνεχίζεται. Τεράστιοι ουρανοξύστες, μεγαλοκαταστήματα, μεγαλοξενοδοχεία, πάρκα, –  στο Δέλτα των πολλών της ποταμών – που προσπαθούν να κρύψουν την σχετικά πρόσφατη οδύνη μέσα από μία επίπλαστη νότα μεγαλοπρέπειας, κοσμικότητας και μεγάλης εμπορικής ανάπτυξης.

Προσκυνητής στον τόπο του Μαρτυρίου με μία ευχή για την Ειρήνη. Για όποιον έζησε την Χιροσίμα έστω και από μακριά.