Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Όταν ένας –αντικομμουνιστής- φιλόσοφος αυτοαπακαλύπτεται…

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας // 

Ο Χρήστος Γιανναράς, φιλόσοφος και συγγραφέας, τυγχάνει ευρύτατης προβολής στα ΜΜΕ και όχι μόνο. Εμφανίζεται μέσω της σταθερής του αρθρογραφίας ως σχολιαστής στη σύγχρονης κοινωνικής-οικονομική-πολιτικής πραγματικότητας και επομένως οι απόψεις του δεν είναι άγνωστες, ενώ συχνά προβάλλονται και ως πρότυπο ορθολογισμού.

Φυσικά υπάρχουν και στιγμές που δείχνει σε όλη του την έκταση ότι είναι ένας βαθύτατα αντικομμουνιστής με απόψεις που ακούγονταν συνήθως από αλλού…

Διαβάζουμε σε άρθρο του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (22/11) με αφορμή το γιορτασμό του Πολυτεχνείου (άλλο «αγκάθι» στα μάτια των απανταχού υποστηρικτών του συστήματος…);

«…Στο Πολυτεχνείο δεν είχε εμφανιστεί ούτε ίχνος παρουσίας κομμάτων, αξιώσεων ιδεολογικής πατρωνίας, παπαρδέλες «πεποιθήσεων» που καμουφλάριζαν τον άλλον εφιάλτη: εκείνον του λενινισμού – σταλινισμού. Το πιο πολύτιμο δεδομένο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν ο αμόλευτος από τη μαγαρισιά των κομματισμών χαρακτήρας της…». Εδώ  πέρα από την συνειδητή ιστορική ανακρίβεια δεν κρύβει και την «απέχθεια» του για τον «κομματισμό» που φυσικά δεν εννοεί τα αστικά κόμματα , αλλά προφανώς το ΚΚΕ.

Και συνεχίζει βγάζοντας «χολή» ενάντια στο ΚΚΕ: «..Πρώτο και αδίστακτο σε επιδόσεις καπηλείας και «σκοπού που αγιάζει τα μέσα», το ΚΚΕ. Πρόκειται για έντεχνα πλαστουργημένη νοοτροπία, κακούργησε στην Ελλάδα όσο κανένας επίβουλος εχθρός της ή ιθαγενής λοιμική. Τα τέσσερα χρόνια ένοπλης ανταρσίας του ΚΚΕ (της εξυπηρέτησης που πρόσφερε στους διεθνιστές του σοβιετικού εφιάλτη) στοίχισαν τόσο αίμα και τέτοια ολική καταστροφή της πληθυσμικής κατανομής και της χωροταξικής λογικής, ώστε η μετά την κομμουνιστική ανταρσία Ελλάδα να έχει μηδενικό, περίπου, προσδόκιμο ιστορικής επιβίωσης….». Εκφράσεις που ξαναγυρνούν το ρολόι της ιστορίας σε παλιότερες εποχές με φρασεολογία που θα ζήλευαν και οι «θεωρητικοί» της Δικτατορίας…

Ακόμη και τον Κ. Καραμανλή ψέγει γιατί την περίοδο του, αναγνωρίστηκε το ΚΚΕ γράφοντας: «…Πίστευε, μάλλον ναρκισσιστικά, ότι με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ θα «συμφιλιωθούν» οι Έλληνες και θα καταγραφεί αυτός στην ιστορία ως «συμφιλιωτής». Ο ναρκισσισμός του εξουδετέρωνε τον πολιτικό ρεαλισμό του. Δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι ο καταγωγικός διεθνισμός του μαρξισμού – λενινισμού ήταν αδύνατο να μετασχηματιστεί σε μια Αριστερά με εντοπιότητα και ιθαγένεια…». Μήπως τελικά κύριε καθηγητή θα προτιμούσατε το ΚΚΕ παράνομο και τα μέλη του σε φυλακές και εξορίες;

Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά για το αντικομμουνιστικό του ξέσπασμα. Απλά να τονίσουμε ότι ο Α. Αντωνόπουλος στο βιβλίο του «Οι επιβάτες του φεγγαριού» σημείωνε κάτι που «ταιριάζει γάντι» στον πολυδιαφημσένο καθηγητή φιλοσοφίας: «Το να μην είναι κανείς κομμουνιστής είναι ανθρώπινο. Το να είναι όμως κανείς αντικομμουνιστής είναι απάνθρωπο».

v