Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Όταν το «Πριν» πανηγυρίζει για τη νίκη των σοσιαλδημοκρατών στην Χιλή…

Σε μεγάλο αδιέξοδο.…

«Μεγα­λειώ­δης νίκη του λαού, ανοι­χτό το στοί­χη­μα των αγώ­νων»… Ο παρα­πά­νω τίτλος άρθρου, που ανα­φέ­ρε­ται στην επι­κρά­τη­ση του σοσιαλ­δη­μο­κρά­τη Γκ. Μπό­ριτς στις πρό­σφα­τες προ­ε­δρι­κές εκλο­γές της Χιλής, δεν προ­έρ­χε­ται από την «Αυγή». Είναι ο τίτλος που επέ­λε­ξε για το ολο­σέ­λι­δο αφιέ­ρω­μά του το «Πριν», η εφη­με­ρί­δα του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Δια­βά­ζο­ντας κανείς το άρθρο και τα όσα γρά­φει για τον Μπό­ριτς και την πολι­τι­κή του, είναι δύσκο­λο να κατα­λά­βει πώς ακρι­βώς στοι­χειο­θε­τεί­ται ο τίτλος του και για ποιον λόγο πρέ­πει να χαρεί… Μάλ­λον είναι και αυτό το «ευτρά­πε­λο» ένα από τα απο­τε­λέ­σμα­τα της λογι­κής που θέλει τις αστι­κές κυβερ­νή­σεις να μην είναι εξ ορι­σμού εκφρα­στές και υπη­ρέ­τες των συμ­φε­ρό­ντων της αστι­κής τάξης, αλλά «φτε­ρά στον άνε­μο», που με την πίε­ση των λαϊ­κών αγώ­νων μπο­ρούν να …αρθούν στο ύψος των περι­στά­σε­ων! Να φαντα­στεί κανείς ότι όλα αυτά γρά­φτη­καν στο «Πριν» τη στιγ­μή που είχε χαι­ρε­τί­σει την εκλο­γή Μπό­ριτς στη Χιλή ακό­μα και ο Γκουαϊ­δό, ο σεση­μα­σμέ­νος αχυ­ράν­θρω­πος των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα!

Έχου­με χάσει το μέτρη­μα από τις τόσες φορές που το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν «βάλει το λιθα­ρά­κι τους» για να καλ­λιερ­γού­νται τέτοιου είδους ψεύ­τι­κες ελπί­δες σε τμή­μα­τα του λαού και της νεο­λαί­ας που έχουν ριζο­σπα­στι­κές ανα­ζη­τή­σεις. Έχου­με και λέμ

- «Ο λαός (…) ανα­δει­κνύ­ο­ντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρώ­το κόμ­μα εκδη­λώ­νει την αγα­νά­κτη­σή του απέ­να­ντι στη βαρ­βα­ρό­τη­τα της επί­θε­σης, το ξεπέ­ρα­σμα του φόβου, την από­φα­σή του να φύγουν όσοι μας έφε­ραν μέχρι εδώ, να γυρί­σει σελί­δα» ήταν η εκτί­μη­ση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών στις 25 Γενά­ρη του 2015 που ανέ­δει­ξε στη δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ. Το τι «σελί­δα» γυρί­σα­με φάνη­κε σε όλο του το μεγα­λείο κατά την τετρα­ε­τία που ακολούθησε…

- Λίγο πριν το δημο­ψή­φι­σμα-απά­τη του Ιου­λί­ου του 2015, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κάνο­ντας μάλι­στα αντι­πα­ρά­θε­ση με τη θέση του ΚΚΕ, δήλω­νε: «Εάν επι­κρα­τή­σει το ΟΧΙ καμία κυβέρ­νη­ση δεν θα τολ­μή­σει να επι­βά­λει μέτρα που θα έχουν ακυ­ρω­θεί από το λαό και περιέ­χο­νται τόσο στη συμ­φω­νία που πρό­τει­ναν ΕΕ — ΕΚΤ ‑ΝΤ, όσο και στην πρό­τα­ση της κυβέρ­νη­σης». Προ­γνω­στι­κά για σίγου­ρο «ταμείο»…

Για να μην πάμε πιο πίσω και θυμη­θού­με τι έλε­γαν π.χ. για την «Αρα­βι­κή Άνοι­ξη» και για τόσα άλλα…

Και σήμε­ρα, όμως, αυτές οι δυνά­μεις δεν περιο­ρί­ζουν τις ελπί­δες τους στη νέα κυβέρ­νη­ση της Χιλής. «Οι λαοί της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής δεί­χνουν να στρέ­φο­νται ξανά προς ό,τι απο­πνέ­ει σοσια­λι­σμό», έγρα­φε το «Πριν» για την εκλο­γι­κή επι­κρά­τη­ση του Λουίς Άρτσε στη Βολι­βία τον Οκτώ­βριο του 2020, ενώ για την κυβέρ­νη­ση του σοσιαλ­δη­μο­κρά­τη Ομπρα­δόρ στο Μεξι­κό, μόλις τον περα­σμέ­νο Ιού­νιο έγρα­φε ότι «αμφι­σβή­τη­σε το πολι­τι­κό κατε­στη­μέ­νο της χώρας, μια “τέλεια δικτα­το­ρία”, εφαρ­μό­ζο­ντας ένα μετριο­πα­θές φιλο­λαϊ­κό πρόγραμμα».

Ο «μετριο­πα­θής φιλο­λαϊ­κός» Ομπρα­δόρ και η κυβέρ­νη­σή του λίγους μήνες μετά κατέ­στει­λε ‑χρη­σι­μο­ποιώ­ντας μέχρι και πραγ­μα­τι­κά πυρά- τους απερ­γούς εργά­τες του «φίλου» της μεγι­στά­να Κάρ­λος Σλιμ, στην κατα­σκευή διυ­λι­στη­ρί­ων στην περιο­χή Nτος Μπόκας!!!

Οι δυνά­μεις του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τα «εντός συνό­ρων» κρα­τά­νε και κάνα πρό­σχη­μα (όλο και λιγό­τε­ρο είναι η αλή­θεια) μπας και δια­χω­ρι­στούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για τα «εκτός συνό­ρων» δίνουν ρέστα χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας «μεγα­λειώ­δεις λαϊ­κές νίκες» τις κυβερ­νη­τι­κές εναλ­λα­γές που έχουν τη σφρα­γί­δα της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας… Τι φταί­ει όμως και κάθε τόσο την «πατά­νε» με τις προσ­δο­κί­ες και τις ψευ­δαι­σθή­σεις που καλ­λιερ­γούν και οι «μεγα­λειώ­δεις λαϊ­κές νίκες» απο­δει­κνύ­ο­νται προ­δο­σί­ες για τα λαϊ­κά συμ­φέ­ρο­ντα, τρύ­πια σωσί­βια; Και για­τί, παρό­λο που την πατά­νε, συνε­χί­ζουν να παί­ζουν στο παι­χνί­δι της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής εναλ­λα­γής; Δικά τους και υπαρ­ξια­κά τα ερω­τή­μα­τα. Σε κάθε περί­πτω­ση πάντως επι­βε­βαιώ­νε­ται ότι η ανα­ζή­τη­ση διαρ­κώς «μετα­βα­τι­κών» φιλο­λαϊ­κών κυβερ­νή­σε­ων στο έδα­φος του συστή­μα­τος, η αντί­λη­ψη ότι η ανα­τρε­πτι­κή πάλη περ­νά­ει μέσα από ανα­κα­τα­τά­ξεις στο αστι­κό πολι­τι­κό σύστη­μα (πότε για να φύγει μια κυβέρ­νη­ση, ένας υπουρ­γός κλπ.), η αντί­λη­ψη ότι ο αγώ­νας  για την εργα­τι­κή εξου­σία είναι για τη «Δευ­τέ­ρα Παρου­σία» και ο σοσια­λι­σμός «απροσ­διό­ρι­στο μέλ­λον» οδη­γούν σε αδιέ­ξο­δο που όλο και μεγαλώνει…

ΥΓ: Στε­λέ­χη του ΝΑΡ φτά­νουν να επι­στρα­τεύ­ουν ως και τα… κόκα­λα των νεκρών της χού­ντας του Πινο­τσέτ, που είναι σπαρ­μέ­να σε όλη τη Χιλή, για να στη­ρί­ξουν το ξέπλυ­μα του σοσιαλ­δη­μο­κρά­τη Μπό­ριτς. Μπο­ρού­με να κάνου­με μία ανα­λο­γία. Επει­δή η Ελλά­δα είναι σπαρ­μέ­νη με νεκρούς αγω­νι­στές και κομ­μου­νι­στές (σε περιό­δους στρα­τιω­τι­κών και μη δικτα­το­ριών και δια­φο­ρών ειδών αστι­κών κυβερ­νή­σε­ων, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και  «κεντρώ­ων» κυβερ­νή­σε­ων) πρέ­πει να στη­ρι­χθεί μία κυβερ­νη­τι­κή εναλ­λα­γή υπέρ της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας; Και αν ισχύ­ει ο ισχυ­ρι­σμός των διά­φο­ρων «φωστή­ρων» για την Χιλή, για­τί δεν ισχύ­ει για την Ελλά­δα; Είναι και ανι­στό­ρη­τες οι διά­φο­ρες περσόνες…

902.gr

che guevara 008

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο