• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944: ΝΑ ΞΑΝΑΝΙΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΜΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΑΓΩΝΑ

Φιλοξενούμενος ο Γεώργιος Λιανός //

Θα ήταν άσχημο να ξεκινήσει κανείς και πάλι με τα γνωστά κλισέ και καλά πόσο ανυπόληπτοι είναι οι Έλληνες και πόσο οι νέοι μας προδίδουν την γλυκύτατη ως έαρ πατρίδα μας. Ναι σήμερα θα μπορούσε να ήταν ημέρα εθνικής εορτής και πανήγυρης, αλλά δυστυχώς οι βιδοστροφές των Ελλήνων είναι αρκετά λασκαρισμένες και πετάγονται δεξιωθέν και ακροδεξιώθεν.

Και φυσικά θα μπορούσε και θα έπρεπε αν υπήρχε όπως λένε πολύ και λαλίστατοι πατριώτες κάποιο ίχνος εθνικής και πατριωτικής συνείδησης να υπάρχει θεσπισμένη εθνική εορτή, όχι με παρελάσεις και στρατιωτικά αγήματα, αλλά με πλήθος λαϊκών εκδηλώσεων μνήμης, όπου η ιστορία θα ξετυλίγεται, μέσω της ποίησης, της λογοτεχνίας, των ιστορικών εκθέσεων φωτογραφίας, ντοκιμαντέρ, αλλά και με μαθητικές και φοιτητικές εκδηλώσεις σε σχολές και σχολεία, με στόχο να μείνουν, αλλά και να έρθουν στο φως ολοένα και περισσότερες πτυχές του αγώνα του λαού μας ενάντια στο Γερμανό ναζί κατακτητή και τους ντόπιους φασίστες συνεργάτες του.

Ήταν τότε η Ελλάδα η μοναδική χώρα της Ευρώπης που σήκωσε μεγάλο βάρος αυτού του αγώνα μέσα από τις οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης και πλήρωσε με το βαρύτερο τίμημα με εκτελέσεις, καταστροφές ολόκληρων περιοχών, πείνα και εκτοπίσεις. Το σημερινό άρθρο αφιερώνεται σε αυτούς που θυσίασαν και αφιέρωσαν, τη ζωή τους για μια ανθρωπότητα καλύτερη χωρίς δυνάστες και υποζύγια. Είναι τόσο παράλογο ένας λαός να μην εορτάζει την ελευθερία του, την ημέρα που οι θυσίες του έπιασαν κόπο, αλλά να γιορτάζει την έναρξη του πολέμου.

Αλλά φυσικά πως μπορεί να συμβεί αυτό σε μια χώρα που η ανατροφή μας και η γαλούχηση βασίζεται σε μύθους και προλήψεις. Αλλά με αυτά έχει μάθει δυστυχώς να πορεύεται το «εκλεκτό» έθνος των Ελλήνων και των πολιτών του που βρίσκονται συνεχώς σε ακροδεξιά νιρβάνα και δακρύζουν με υποκρισία, ενώ χλευάζουν και θεωρεί ανθελληνική την ύπαρξη και την πορεία της Αντίστασης που συγκροτείται αποκλειστικά από τις δυνάμεις της αριστεράς που έδωσε τη μάχη έναντι στο φασισμό και το ναζισμό, με δύναμη και σθένος.

Σε δεκαέξι ημέρες όλοι θα εορτάζουν την εθνική επέτειο, το ηρωικό ΌΧΙ το σαράντα. Θα δακρύζουν μπροστά στους επιτύμβιους στύλους για τους νεκρούς πολεμιστές τον οροσειρών της Πίνδου, θα υμνούν τον Ιωάννη Μεταξά και κάθε λογής δικτάτορα. Πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία, φορείς της υποτέλειας και της ακροδεξιάς ρητορικής θα παρακολουθούν μόνοι του πάνω στις εξέδρες τις παρελάσεις των νέων υποτελών στην κοινωνία των κανίβαλων του κέρδους. Θα μιλούν για την ομοψυχία που έδειξαν τότε οι Έλληνες στο πρόσωπο των τότε «εθνικών ηγετών», αλλά και για την ανάγκη να υπάρξει η απαραίτητη εθνική συνεννόηση για το καλό της πατρίδας, που θα βρίσκεται μακριά. Θα συγκρίνουν τη δική μας εποχή με την τότε λέγοντας πως δεν πρέπει να μπούμε ξανά στα φαύλα παιχνίδια του διχασμού που οδήγησαν στο για αυτούς σπαρακτικό Εμφύλιο. Έναν Εμφύλιο, που στα σχολικά ιστορικά βιβλία δεν υπάρχει σαν ενότητα, αλλά σαν ένα μικρό μάθημα, καθώς δεν πρέπει τα παιδιά να μεγαλώνουν με ιδεοληψίες, αλλά και με ιδέες που τα κάνουν βλαπτικά για το έθνος.

Η λέξη λαός δεν θα υπάρξει σε αυτές τις εκδηλώσεις υποκρισίας, από υποτελείς και υμνητές των δυναστών του ανθρώπου. Δεν θα αναφερθεί ποτέ η λέξη ελευθερία από υποτελείς, συνεχιστές πολιτικών που απαξιώνουν την ανθρώπινη ζωή και την μετατρέπουν σε θήραμα στους κότσυφες της καθολικής μας υποταγής.

Πώς να εορταστεί η μέρα από ανθρώπους που είναι ένα με το φασισμό, που αγνοούν το πόσο μας στοίχισε η ναζιστική θηριωδία και πόσο μας στοιχίζει ακόμη ,καθώς οι υμνητές του φασισμού βρίσκονται ακόμη και στη διπλανή μας πόρτα και επιδεικνύουν το φασισμό τους παντού; Με πιο τρόπο θα μιλήσουμε στα παιδιά μας για το μέλλον που οι εξουσίες και εμείς τους φτιάξαμε και τους φτιάχνουμε, όταν οι ίδιοι μας οι νέοι έχουν ως πρότυπο τον Κασιδιάρη και το κούρεμα του στρατιώτη. Όταν μεταφέρουν τη βία που η κοινωνία αναπαράγει απέναντι σε ότι δεν συμβαδίζει με το πρότυπο της αρκούδας, μέσα στα σχολεία στους χώρους εργασίας, στο δρόμο παντού.

Παρόλα αυτά η 12η Οκτώβρη αποτελεί ημέρα ελπίδας για όλους μας. Ανήκει σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται μια ανθρωπότητα καλύτερη με τον άνθρωπο οδηγητή των ίδιων του των αγώνων, για ελευθερία και χειραφέτηση. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να ξεφύγουμε από τα στενά όρια των μύθων που κατασκευάστηκαν για να λάβει τη ιστορία τη ροή που πρέπει να λάβει με τον άνθρωπο και το λαό παρών στο χθες και στο σήμερα. Μόνο αν αυτό γίνει κατανοητό θα αισθανθούμε την αξία της ελευθερίας και θα δώσουμε και εμείς το μήνυμα του αγώνα.