Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

30 (σκοτεινά) χρόνια με την καταστροφή

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης //

30 χρόνια που η ελπίδα έγινε ρημαδιά, που όμως δεν πέθανε, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει σε ένα μέλλον που μας δίνει φως και ζωή!

Μέχρι τότε (1991) γεμάτοi πάθος για ζωή πιστέψαμε στο μεγάλο ιδανικό. Τον σοσιαλισμό! Όνειρα και σχέδια πολλά, συνέχεια μία σκληρής κατοχής που μας έκανε να ονειρευόμαστε.

Γιατί μπροστά μας γινότανε ένα τεράστιος νικηφόρος αγώνας. Άρης-Γιώτης-Διαμαντής-Καπετάν Ανάποδος-Σαράφης. Ένας δοξασμένος ΕΛΑΣ γεμάτος υποσχέσεις. Ένας ΕΛΑΣ που μας έδωσε την πίστη και το κουράγιο για μια τεράστια νίκη και έναν κόσμο ιδανικό με ισότητα και προοδευτικό προορισμό!

Καβαλικέψαμε στην πλάτη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που μας έδινε φτερά και το κεφάλι ψηλά.

Ο λαός τσακισμένος από δικτατορίες, εξορίες, φυλακίσεις, εκτελέσεις. Ήταν επόμενο να θέλει να αναπνεύσει. Όπου μετά την σταύρωσή του, περιμέναμε την μεγάλη ανάσταση.

Γεννήθηκε το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ, η ΕΘΝ-Αλληλεγγύη, γεννήθηκε φως.

Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα /  το δίκιο και την Λευτεριά.

Άστραψε η μπαρουτοκαπνισμένη Γκιώνα, ο Παρνασσός, ο Γράμμος, το Βίτσι και όλα τα πανέμορφα βουνά της Ελλάδας. Όμορφες μέρες που ήταν σαν ένα όνειρο. Γεμίσαμε σύμβολα, τραγούδια και εκδηλώσεις.

Το όνειρο έσβησε και ήρθε η κατάθλιψη κι ένα τεράστιο Γιατί! Και ήρθαν τα Δεκεμβριανά και ήρθε η περιβόητη καταστροφή της συμφωνίας της Βάρκιζας που μας ξανάστειλαν χρόνια πίσω!

Κάτι όμως μου λέει πως δεν χάθηκε τίποτα, πως η ζωή συνεχίζεται, πως ο αγώνας συνεχίζεται και κάποτε η ΝΙΚΗ θα έρθει στεφανωμένη…!

Μετάβαση στο περιεχόμενο