Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

23 Σεπτέμβρη 1974 — Νομιμοποίηση του ΚΚΕ: Σπουδαία κατάκτηση της πάλης του ελληνικού λαού

Γρά­φει ο Νίκος Μότ­τας //

Ήταν 23 Σεπτέμ­βρη 1974, όταν η κυβέρ­νη­ση «εθνι­κής ενό­τη­τας» υπό τον Κων­στα­ντί­νο Καρα­μαν­λή ανα­κοί­νω­νε επί­ση­μα την υπο­γρα­φή νομο­θε­τι­κού δια­τάγ­μα­τος, με το οποίο νομι­μο­ποιού­νταν, έπει­τα από 27 ολό­κλη­ρα χρό­νια το Κομ­μου­νι­στι­κό Κόμ­μα Ελλά­δας. Ταυ­τό­χρο­να, καταρ­γού­νταν ο περι­βό­η­τος νόμος 509, που απο­τέ­λε­σε πηγή διωγ­μών, εξο­ριών, βασα­νι­στη­ρί­ων και εκτε­λέ­σε­ων για χιλιά­δες κομμουνιστές. 

Στο πρω­το­σέ­λι­δο του πρώ­του νόμι­μου φύλ­λου του «Ριζο­σπά­στη», που εκδό­θη­κε στις 25 Σεπτέμ­βρη 1974, δέσπο­ζε το Χαι­ρε­τι­στή­ριο Μήνυ­μα της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής του ΚΚΕ προς την εργα­τι­κή τάξη, την αγρο­τιά, τους εργα­ζό­με­νους, όλο το λαό. Στο μήνυ­μα της, η ΚΕ σημεί­ω­νε, μετα­ξύ άλλων:

«Επει­τα από 27 χρό­νια συνε­χούς παρα­νο­μί­ας, το ΚΚΕ κατα­κτά τη νομι­μό­τη­τα. Είκο­σι επτά χρό­νια το ΚΚΕ, η ύπαρ­ξή του, η δρά­ση του, θεω­ρού­νταν απ’ το επί­ση­μο κρά­τος με ειδι­κό νόμο, το νόμο 509, έγκλη­μα. Χιλιά­δες είναι τα μέλη και στε­λέ­χη του, οι οπα­δοί του, που τα χρό­νια αυτά συνε­λή­φθη­σαν, βασα­νί­στη­καν, εκτο­πί­στη­καν, φυλα­κί­στη­καν και πολ­λοί εκτε­λέ­στη­καν με βάση το νόμο αυτό. Στρέ­φου­με ιδιαί­τε­ρα αυτή τη στιγ­μή τη σκέ­ψη μας στους χιλιά­δες ήρω­ες, οπα­δούς, μέλη και στε­λέ­χη του ΚΚΕ, που έδω­σαν τα πάντα, έδω­σαν τη ζωή τους στους αγώ­νες για ένα καλύ­τε­ρο μέλ­λον της πατρί­δας μας.

Το Κ.Κ., παρά τον συνε­χή και απη­νή διωγ­μό, δε δίπλω­σε ποτέ τη σημαία του. Κυνη­γη­μέ­νο, κατα­συ­κο­φα­ντη­μέ­νο, χτυ­πη­μέ­νο, τραυ­μα­τι­σμέ­νο, βρι­σκό­ταν πάντο­τε στο κέντρο της πολι­τι­κής ζωής της χώρας, έβρι­σκε τη δύνα­μη και τον τρό­πο να συνε­χί­σει την πάλη του για τα συμ­φέ­ρο­ντα τη εργα­τι­κής τάξης και όλων των εργα­ζό­με­νων. Να στα­θεί συνε­πής πολέ­μιος των ντό­πιων και ξένων μονο­πω­λί­ων […] Η κατάρ­γη­ση του 509 δεν είναι νίκη μόνον του ΚΚΕ. Είναι νίκη της εργα­τι­κής τάξης, των εργα­ζο­μέ­νων, όλου του λαού. Είναι νίκη της Δημο­κρα­τί­ας. Είναι η ανα­γνώ­ρι­ση του δημο­κρα­τι­κού δικαιώ­μα­τος της δρά­σης των πολι­τι­κών κομ­μά­των, του δικαιώ­μα­τος του πολι­τι­κού στο­χα­σμού και δρά­σης. Είναι ένα χτύ­πη­μα στις σκο­τει­νές δυνά­μεις, στις δυνά­μεις της αντί­δρα­σης που με το νόμο αυτόν δικαιο­λο­γού­σαν τη δίω­ξη κάθε σκέ­ψης και δρά­σης που στρέ­φο­νταν ενά­ντια τους. […]

Η ΚΕ, με την ευκαι­ρία αυτή, θα ήθε­λε να δια­κη­ρύ­ξει για μιά φορά ακό­μα ότι το ΚΚΕ, πιστό στη θεω­ρία του μαρ­ξι­σμού-λενι­νι­σμού και στον προ­λε­τα­ρια­κό διε­θνι­σμό, πιστό στην υπό­θε­ση της εργα­τι­κής τάξης της χώρας μας θα συνε­χί­σει για την απαλ­λα­γή της από την εκμε­τάλ­λευ­ση, θα στα­θεί πρω­τα­γω­νι­στής για τη δημο­κρα­τία, για το σοσια­λι­σμό» .

26/8/1974 - Ο Α' Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Χαρ. Φλωράκης δίνει την πρώτη του συνέντευξη στην Ελλάδα.

26/8/1974 — Ο Α’ Γραμ­μα­τέ­ας της ΚΕ του ΚΚΕ Χαρ. Φλω­ρά­κης δίνει την πρώ­τη του συνέ­ντευ­ξη στην Ελλάδα.

Τη νομι­μο­ποί­η­ση του ΚΚΕ χαί­ρε­τι­σαν, μέσω τηλε­γρα­φη­μά­των και δηλώ­σε­ων στον Τύπο, πλη­θώ­ρα κομ­μου­νι­στι­κών και εργα­τι­κών κομ­μά­των απ’ όλο τον κόσμο. Σε τηλε­γρά­φη­μα του προς τον Χαρί­λαο Φλω­ρά­κη, ο Γραμ­μα­τέ­ας της ΚΕ του Ενιαί­ου Σοσια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος της Γερ­μα­νί­ας Έριχ Χόνε­κερ υπο­γράμ­μι­ζε μετα­ξύ άλλων: «Δεκα­ε­τί­ες ολό­κλη­ρες οι Έλλη­νες κομ­μου­νι­στές έκα­ναν σκλη­ρό και γεμά­το θυσί­ες αγώ­να ενά­ντια στο φασι­σμό και την κατα­πί­ε­ση. Με τη νομι­μο­ποί­η­ση του ΚΚΕ, χωρίς την οποία δε μπο­ρούν να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν δημο­κρα­τι­κή πρό­ο­δος και εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία για τον Ελλη­νι­κό λαό, δημιουρ­γού­νται και­νούρ­γιες δυνα­τό­τη­τες για όλες τις αντι­φα­σι­στι­κές, δημο­κρα­τι­κές και προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις της Ελλά­δας στον αγώ­να για δημο­κρα­τία και κοι­νω­νι­κή πρό­ο­δο».

Το ενο­ποι­η­μέ­νο Εργα­τι­κό Πολω­νι­κό Κόμ­μα, σε επι­στο­λή του προς την ΚΕ του ΚΚΕ, επι­σή­μαι­νε: «Τη νομι­μο­ποί­η­ση του ΚΚΕ τη θεω­ρού­με σα μεγά­λη επι­τυ­χία των κομ­μου­νι­στών και όλων των αρι­στε­ρών δυνά­με­ων. Είναι απο­τέ­λε­σμα ηρω­ϊ­κών αγώ­νων των καλύ­τε­ρων δυνά­με­ων του ελλη­νι­κού έθνους ενα­ντί­ον του φασι­σμού για τα δίκια του λαού και τη δημο­κρα­τία» (“Ρ”, 28/9/74).

Από την πλευ­ρά της, η ΚΕ του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος της Σοβιε­τι­κής Ένω­σης (ΚΚΣΕ) σημεί­ω­νε σε μήνυ­μα της προς τον Α’ Γραμ­μα­τέα της ΚΕ του ΚΚΕ Χαρί­λαο Φλω­ρά­κη: «Η νίκη αυτή μπό­ρε­σε να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί χάρη στον επί­μο­νο, μακρό­χρο­νο και γεμά­το αυτα­πάρ­νη­ση αγώ­να των Ελλή­νων Κομ­μου­νι­στών, της εργα­τι­κής τάξης και των δημο­κρα­τι­κών δυνά­με­ων της χώρας ενά­ντια στη ντό­πια και ξένη αντί­δρα­ση. Ευχό­μα­στε στο αδερ­φό Κομ­μου­νι­στι­κό Κόμ­μα της Ελλά­δας να κρα­τά­ει και στο μέλ­λον ψηλά τη σημαία του Μαρ­ξι­σμού-Λενι­νι­σμού και του Προ­λε­τα­ρια­κού Διε­θνι­σμού» (“Ρ”, 29/9/74).

«Πάνω από πέντε δεκα­ε­τί­ες», υπο­γράμ­μι­ζε σε τηλε­γρά­φη­μα του το Κ.Κ. Βουλ­γα­ρί­ας, «αντι­με­τω­πί­ζο­ντας τις πιο βαριές δοκι­μα­σί­ες, το ΚΚΕ θαρ­ρα­λέα και με συνέ­πεια υπε­ρα­σπί­ζει τα συμ­φέ­ρο­ντα της εργα­τι­κής τάξης της Ελλά­δας, όλων των εργα­ζο­μέ­νων, αγω­νί­ζε­ται για μια ελεύ­θε­ρη, ανε­ξάρ­τη­τη και δημο­κρα­τι­κή Ελλά­δα» (“Ρ”, 1/10/74).

Κατά­κτη­ση των λαϊ­κών αγώ­νων- όχι παρα­χώ­ρη­ση του αστι­κού κράτους

Μιλώ­ντας από το βήμα του 10ου Συνε­δρί­ου του ΚΚΕ- του πρώ­του συνε­δρί­ου που έλα­βε χώρα σε συν­θή­κες νομι­μό­τη­τας το Μάη του 1978- ο Χαρί­λα­ος Φλω­ρά­κης σημεί­ω­νε: «Η νομι­μο­ποί­η­ση του ΚΚΕ δεν ήταν μόνο μια επι­τυ­χία της εργα­τι­κής τάξης, αλλά και μια νίκη του δημο­κρα­τι­κού κινή­μα­τος και της δημο­κρα­τι­κής ζωής του τόπου γενι­κό­τε­ρα. Το δεύ­τε­ρο δίδαγ­μα της ζωής στα χρό­νια αυτά είναι ότι το ΚΚΕ δεν εξα­φα­νί­ζε­ται επει­δή έτσι το θέλουν η ολι­γαρ­χία του χρή­μα­τος κι ο ιμπε­ρια­λι­σμός, ότι, παρά τους σκλη­ρούς διωγ­μούς μελών του, το ΚΚΕ συνέ­χι­σε αδιά­λει­πτα την ύπαρ­ξη και τη δρά­ση του. Αυτό δεν οφεί­λε­ται σε καμιά συγκυ­ρία ή ιδιο­τρο­πία της ιστο­ρί­ας. Η ύπαρ­ξή του απο­τε­λεί ιστο­ρι­κή ανα­γκαιό­τη­τα».

Πράγ­μα­τι, πολύ πριν την τυπι­κή του νομι­μο­ποί­η­ση από την κυβέρ­νη­ση Καρα­μαν­λή, το ΚΚΕ είχε πετύ­χει τη νομι­μο­ποί­η­ση του στην πρά­ξη. Οι συνε­χείς, επί­μο­νοι και ηρω­ϊ­κοί αγώ­νες των κομ­μου­νι­στών, που βρί­σκο­νταν πάντα στην πρώ­τη γραμ­μή της λαϊ­κής πάλης, πριν και κατά τη διάρ­κεια της δικτα­το­ρί­ας, είχαν εμπε­δώ­σει στην συνεί­δη­ση του λαού την ανά­γκη της ενερ­γό παρου­σί­ας του ΚΚΕ στην πολι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή ζωή της χώρας. Ο πρω­το­πό­ρος αντι­δι­κτα­το­ρι­κός αγώ­νας των δυνά­με­ων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, υπό συν­θή­κες παρα­νο­μί­ας και διώ­ξε­ων, είχε κατα­στή­σει τη νομι­μο­ποί­η­ση του Κόμ­μα­τος της εργα­τι­κής τάξης απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για τη δημο­κρα­τι­κή απο­κα­τά­στα­ση μετά την πτώ­ση της Χούντας. 

Κατά­κτη­ση των εργα­τι­κών-λαϊ­κών αγώ­νων ήταν, λοι­πόν, η νομι­μο­ποί­η­ση του ΚΚΕ και όχι δείγ­μα της υπο­τι­θέ­με­νης «μεγα­λο­ψυ­χί­ας» του αστι­κού συστή­μα­τος. Αυτή είναι η πραγματικότητα. 

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο