Elio Petri, ο αντάρτης ενός κινηματογράφου από το παρελθόν

Επι­μέ­λεια Ομά­δα ¡H.lV.S! // Αν θέλα­με να σημα­το­δο­τή­σου­με την Ιτα­λία του πολι­τι­κού σινε­μά με την έννοια της στρά­τευ­σης θα λέγα­με πως η αφε­τη­ρία είναι στο 1962 (Francesco Rosi με το «Salvatore Giuliano») και τελειώ­νει από­το­μα προς το τέλος της 10ετίας του ΄70 Προς άρση των όποιων αμφι­βο­λιών, δε μιλά­με για τον νεο­ρε­α­λι­σμό του ιτα­λι­κού κινη­μα­το­γρά­φου που γεν­νή­θη­κε … Συνε­χί­στε να δια­βά­ζε­τε το Elio Petri, ο αντάρ­της ενός κινη­μα­το­γρά­φου από το παρελ­θόν.