Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Eurovision: «Η μουσική ενώνει» τους … ξεπλυματίες της ισραηλινής θηριωδίας

«Η μου­σι­κή ενώ­νει» ήταν το σύν­θη­μα της φετι­νής Γιου­ρο­βί­ζιον, όπου χώρε­σε η προ­βο­λή κάθε συν­θή­μα­τος ατο­μι­κού δικαιω­μα­τι­σμού, όχι όμως το δικαί­ω­μα ενός ολό­κλη­ρου λαού να έχει τη δική του πατρίδα.

Είναι κοι­νή παρα­δο­χή ότι ο φετι­νός δια­γω­νι­σμός σημα­δεύ­τη­κε από τις αντι­δρά­σεις στα εγκλή­μα­τα του Ισρα­ήλ σε βάρος των Παλαι­στι­νί­ων. Ηταν μια διορ­γά­νω­ση όπου οργί­α­σαν η λογο­κρι­σία, το έντο­νο παρα­σκή­νιο, οι απο­κλει­σμοί και οι απα­γο­ρεύ­σεις, με στό­χο να φιμω­θεί κάθε φωνή, ακό­μα και ένα …νεύ­μα αλλη­λεγ­γύ­ης προς τον σφα­για­ζό­με­νο Παλαι­στι­νια­κό λαό.

Εδώ και μήνες ήταν πολ­λοί αυτοί που ζητού­σαν την ακύ­ρω­ση της συμ­με­το­χής του Ισρα­ήλ, λόγω της εγκλη­μα­τι­κής πολι­τι­κής του, με χιλιά­δες νεκρά γυναι­κό­παι­δα στη Γάζα και στη Δυτι­κή Οχθη. Υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος την από­φα­ση να συμ­με­τέ­χει τελι­κά το Ισρα­ήλ, ο ανα­πλη­ρω­τής γενι­κός διευ­θυ­ντής της Ευρω­παϊ­κής Ραδιο­τη­λε­ο­πτι­κής Ενω­σης (EBU), η οποία διορ­γα­νώ­νει τη Γιου­ρο­βί­ζιον, δήλω­σε ότι ο απο­κλει­σμός του «θα ήταν μια πολι­τι­κή από­φα­ση», προ­σθέ­το­ντας μάλι­στα ότι οι συν­θή­κες που παλιό­τε­ρα οδή­γη­σαν στον απο­κλει­σμό της Ρωσί­ας ήταν διαφορετικές…

Παρό­μοιες αρλού­μπες ακού­σα­με και στη χώρα μας. Επει­δή — λέει — στη EBU συμ­με­τέ­χουν τηλε­ο­πτι­κά δίκτυα και όχι κρά­τη, το κρι­τή­ριο συμ­με­το­χής στη Γιου­ρο­βί­ζιον είναι ο «πλου­ρα­λι­σμός»! Κρί­θη­κε λοι­πόν ότι ο ισραη­λι­νός τηλε­ο­πτι­κός σταθ­μός στέ­κε­ται «κρι­τι­κά» απέ­να­ντι στην κυβέρ­νη­ση Νετα­νιά­χου, οπό­τε ούτε γάτα ούτε ζημιά! Είναι να αηδιά­ζει κανείς με το πόσο χυδαία μπο­ρεί να γίνει η προ­πα­γάν­δα τους για να ξεπλύ­νουν το κρά­τος — τρο­μο­κρά­τη, προ­σβάλ­λο­ντας απρο­κά­λυ­πτα τη νοη­μο­σύ­νη του λαού.
* * *

Παρά τις απα­γο­ρεύ­σεις και τη λογο­κρι­σία, όμως, δεν έγι­νε κατορ­θω­τό να κρυ­φτεί η αλλη­λεγ­γύη στον Παλαι­στι­νια­κό λαό, ακό­μα κι όταν κατά­σχο­νταν οι παλαι­στι­νια­κές σημαί­ες από την αρέ­να ή όταν δεν ανέ­βη­κε ποτέ στα επί­ση­μα social media της διορ­γά­νω­σης η εμφά­νι­ση του Σου­η­δο­πα­λαι­στί­νιου καλ­λι­τέ­χνη με τη μαντή­λα στα χέρια. Κυρί­ως, δεν έγι­νε κατορ­θω­τό να κρυ­φτεί η συμ­με­το­χή χιλιά­δων λαού σε μεγά­λες συγκε­ντρώ­σεις στη σου­η­δι­κή πόλη που φιλο­ξέ­νη­σε τον διαγωνισμό.

«Γιου­ρο­βί­ζιον ενω­μέ­νη με τη γενο­κτο­νία», βρο­ντο­φώ­να­ξαν οι δια­δη­λω­τές, παρα­φρά­ζο­ντας το σύν­θη­μα της φετι­νής διορ­γά­νω­σης, και κατήγ­γει­λαν «Γιου­ρο­βί­ζιον δεν μπο­ρείς να κρυ­φτείς — Υπο­στη­ρί­ζεις τη γενο­κτο­νία». Μόνο γέλιο προ­κα­λεί επο­μέ­νως το δόγ­μα «no politica» που κλί­νουν σε όλες τις πτώ­σεις οι διορ­γα­νω­τές! Το βλέ­που­με σε κάθε διορ­γά­νω­ση, το είδα­με και φέτος, που οι αντα­γω­νι­σμοί και οι διαι­ρέ­σεις είναι στο από­γειο, στο φόντο δύο ταυ­τό­χρο­νων ιμπε­ρια­λι­στι­κών συγκρού­σε­ων σε Ουκρα­νία και Μέση Ανατολή.

Αστειό­τη­τα ήταν και το σχό­λιο του κυβερ­νη­τι­κού εκπρο­σώ­που Π. Μαρι­νά­κη, ότι η Γιου­ρο­βί­ζιον «δεν είναι ένας χώρος άσκη­σης πολι­τι­κής, στό­χος της είναι να ενώ­νει τους λαούς μέσα από τη μου­σι­κή». Σαν να παρα­κο­λού­θη­σε άλλο «έργο»! Αυτός ήταν βέβαια ο πρό­λο­γος, για να κατα­δι­κά­σει στη συνέ­χεια ακό­μα και την υπό­νοια ότι η ελλη­νι­κή συμ­με­το­χή θα μπο­ρού­σε να εκφρα­στεί με οποιον­δή­πο­τε τρό­πο κατά του Ισρα­ήλ στη διάρ­κεια του δια­γω­νι­σμού στη Σουηδία.
* * *

Σε κάθε περί­πτω­ση, και μόνο το γεγο­νός ότι ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος και κάμπο­σοι υπουρ­γοί της κυβέρ­νη­σης συμ­με­τεί­χαν στην αντι­πα­ρά­θε­ση για τη Γιου­ρο­βί­ζιον, που έχει στο επί­κε­ντρο τον «στρα­τη­γι­κό εταί­ρο» Ισρα­ήλ, δεί­χνει πόσο …«μη πολι­τι­κή» είναι η διορ­γά­νω­ση. Στα «από­νε­ρα» του δια­γω­νι­σμού, μάλι­στα, ο Αδ. Γεωρ­γιά­δης, που δια­πρέ­πει στην προ­πα­γάν­δα υπε­ρά­σπι­σης των εγκλη­μά­των στη Γάζα, επι­κα­λέ­στη­κε τις ψήφους που έδω­σε το ευρω­παϊ­κό κοι­νό στη συμ­με­το­χή του Ισρα­ήλ… Κι ας είχε βουί­ξει ο τόπος για την ενερ­γο­ποί­η­ση του ισραη­λι­νού λόμπι σε όλη την Ευρώ­πη (και όχι μόνο) προ­κει­μέ­νου να στη­ρι­χτεί — για αυτο­νό­η­τους λόγους — η εν λόγω συμμετοχή.

Γρά­φτη­κε ακό­μα ότι η ψήφι­ση των συμ­με­το­χών Ουκρα­νί­ας και Ισρα­ήλ από το κοι­νό είναι ψήφος υπε­ρά­σπι­σης των «δυτι­κών αξιών» από την πλειο­ψη­φία των Ευρω­παί­ων. Ακό­μα κι αν αφή­σου­με στην άκρη την αυθαι­ρε­σία ενός τέτοιου συμπε­ρά­σμα­τος (δεν ασχο­λού­νται όλοι οι Ευρω­παί­οι — ευτυ­χώς — με τη Γιου­ρο­βί­ζιον, και ακό­μα λιγό­τε­ροι ψηφί­ζουν σε αυτή) ή την αξιο­πι­στία της ψηφο­φο­ρί­ας, ποιες ακρι­βώς «αξί­ες» της ΕΕ υπε­ρα­σπί­ζο­νται όσοι ψήφι­σαν την Ουκρα­νία και το Ισρα­ήλ; Μα αυτές ακρι­βώς που φιμώ­νουν όποιον έχει αντί­θε­τη άπο­ψη από την ευρω­α­τλα­ντι­κή! Οποιον υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον αγώ­να του Παλαι­στι­νια­κού λαού ενά­ντια στην κατο­χή της πατρί­δας του και στη σφα­γή των παι­διών του!
* * *

Αυτές είναι οι πραγ­μα­τι­κές «αξί­ες» της ΕΕ. Αυτές υπε­ρα­σπί­ζε­ται και προ­βάλ­λει η Γιου­ρο­βί­ζιον, οι διορ­γα­νω­τές της. Πρό­κει­ται άλλω­στε για θεσμό που καθιε­ρώ­θη­κε στα μέσα της δεκα­ε­τί­ας του ’50 με στό­χο την ενί­σχυ­ση μιας ψευ­δε­πί­γρα­φης κοι­νής ευρω­παϊ­κής πολι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας, σε μια περί­ο­δο που σοβού­σε ο αντα­γω­νι­σμός με το σοσια­λι­στι­κό στρα­τό­πε­δο και εντει­νό­ταν η αντι­κομ­μου­νι­στι­κή προ­πα­γάν­δα κόντρα στην ΕΣΣΔ και στις νεο­σύ­στα­τες Λαϊ­κές Δημο­κρα­τί­ες. «Παι­δί» του ΝΑΤΟ είναι η Γιου­ρο­βί­ζιον, στο πλαί­σιο της λεγό­με­νης «πολι­τι­στι­κής διπλω­μα­τί­ας» και της πολι­τι­κής του για «ήπια ισχύ», όπως απο­δει­κνύ­ουν απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­να έγγρα­φα της εποχής.

Ετσι, πέρα από μια καλο­στη­μέ­νη φιέ­στα της βιο­μη­χα­νί­ας του θεά­μα­τος, δια­πο­τι­σμέ­νη από την «κουλ­τού­ρα» του ατο­μι­κού δικαιω­μα­τι­σμού, από τη σκη­νή της οποί­ας παρε­λαύ­νουν κάθε χρό­νο αμφι­λε­γό­με­νης — του­λά­χι­στον — καλ­λι­τε­χνι­κής και αισθη­τι­κής αξί­ας δια­γω­νι­ζό­με­νοι, η Γιου­ρο­βί­ζιον ανέ­κα­θεν ήταν μέρος πολι­τι­κών και γεω­πο­λι­τι­κών παι­χνι­διών. Λιγό­τε­ρο ή περισ­σό­τε­ρο φανε­ρά, βλέ­που­με κάθε χρό­νο πώς η γεω­πο­λι­τι­κή «σκα­κιέ­ρα» ανα­δει­κνύ­ει τον νικη­τή, λογο­κρί­νει, απο­βάλ­λει, επι­βάλ­λει το κεντρι­κό θέμα συζή­τη­σης. Μόνο τις νίκες της Ουκρα­νί­ας τα τελευ­ταία χρό­νια στον δια­γω­νι­σμό αξί­ζει να κατα­γρά­ψει κανείς και θα κατα­λά­βει πολλά…

Ε. Π.

Πηγή: Ριζο­σπά­στης

 

Να ακου­στεί μέχρι τη Γάζα: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο