• [Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί/με μάτι αριστερό το βλέπω./Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί,/οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι (Κ. Βάρναλης)]
Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Filipstad, μια μικρή γραφική πόλη του Βορρά που έγινε γκέτο για Σουηδούς και πρόσφυγες  

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης // 

“Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Filipstad είχε υποδομές  ασύλου με περίπου 300 θέσεις υπό την αιγίδα του δήμου. Η λειτουργία τους και η συνεργασία με την  Μεταναστευτική Υπηρεσία πήγαινε καλά. 

Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, οι προσωρινοί  κάτοικοι του δήμου μας, οι πρόσφυγες, όταν έπαιρναν άσυλο και άδεια παραμονής τοποθετούνταν σε άλλους δήμους για περαιτέρω ενσωμάτωση. 

Όταν οι εγκαταστάσεις υποδοχής προσφύγων  ιδιωτικοποιήθηκαν με αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, ταυτόχρονα με την δαπανηρή ανακατασκευή των κτιρίων με έξοδα του δήμου ώστε να είναι ασφαλή γι αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων όπως απαιτήθηκε από τις Δημόσιες υπηρεσίες, ολόκληρο το σύστημα ανατράπηκε. Η έλλειψη στέγης στους άλλους μεγαλύτερους δήμους οδήγησε στο γεγονός να παραμένουν οι μετανάστες στην Filipstad για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. 

Ταυτόχρονα, δημιουργήθηκαν επιπλέον  ιδιωτικές εγκαταστάσεις επιχορηγούμενες υποχρεωτικά από τον Δήμο που δεν είχε τους απαραίτητους χώρους για να φιλοξενήσει τόσους πρόσφυγες. Σαν αποτέλεσμα των παραπάνω έφτασε η Filipstad περιστασιακά να φιλοξενήσει έως και 1200-1300 ανθρώπους που περίμεναν άσυλο, ένας δήμος ο οποίος έχει συνολικά 10.500 κατοίκους, με ότι αυτό  συνεπάγεται για θέσεις σχολείων για τα καινούργια παιδιά και υπηρεσίες προς τους προσωρινούς πολίτες μας. Οι μεγάλοι χρόνοι αναμονής των αιτήσεων χορήγησης ασύλου σήμαιναν ότι οι άνθρωποι ζούσαν στο δήμο εδώ και χρόνια χωρίς να έχει ελεγχθεί η υπόθεσή τους από τις κρατικές υπηρεσίες.

Στη συνέχεια παρέμειναν στον δήμο μη έχοντας που να πάνε, με ελάχιστες ευκαιρίες να εισέλθουν στην αγορά εργασίας.

Η Filipstad ήταν από τους 32 δήμους που επιλέχθηκαν από την κυβέρνηση για να πάρουν έκτακτη βοήθεια μέχρι το 2027 ποσό περίπου 4 εκατομμύρια ευρώ ( 40 εκατομμύρια σουηδικών κορωνών) ετησίως. Η χορήγηση αυτών των χρημάτων σταμάτησε χωρίς καμία δικαιολογία  όπως και άλλες στοχευμένες δράσεις για την μετανάστευση.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών ετών, υπάρχει ανάγκη λήψης μέτρων που θα φτάνουν μέχρι και 5 εκατομμύρια ευρώ αύξηση στον δημοτικό φόρο.

Στο προσχολικό και το δημοτικό σχολείο, περίπου τα μισά παιδιά έχουν γονείς και κηδεμόνες που γεννήθηκαν στο εξωτερικό. Πολλά παιδιά έχουν ήδη ένα υψηλότερο επίπεδο μόρφωσης από τους κηδεμόνες τους μετά από λίγα χρόνια. 

Είναι αδύνατον να υποθέσουμε ότι αυτά τα παιδιά και οι μαθητές παίρνουν στήριξη στην γνώση, στα κίνητρα για εξέλιξη, στον κοινωνικό και πολιτιστικό προσανατολισμό από το σπίτι. Επομένως, ο ρόλος του νηπιαγωγείου και του σχολείου πρέπει να ενισχυθεί.

Οι προκλήσεις στο σχολείο και στην αγορά εργασίας περιλαμβάνουν τόσο Σουηδούς όσο και μετανάστες, δεδομένου ότι οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες είναι από καιρό δύσκολες λόγω της υψηλής ανεργίας και των χαμηλών εργασιακών ικανοτήτων. Αυτό καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την ενσωμάτωση, καθώς η ισχύουσα κοινωνία δεν είναι πολύ ισχυρή και δεν μπορεί να δείξει τον δρόμο. Έχουν επίσης δημιουργηθεί αντιθέσεις μεταξύ διαφορετικών ομάδων με αδύναμες θέσεις στην κοινωνία.

Οι περισσότεροι άνθρωποι με καταγωγή από το εξωτερικό βρίσκονται εκτός της αγοράς εργασίας. Οι ευκαιρίες που προσφέρονται στην  αγορά εργασία συχνά υπερβαίνουν το απαιτούμενο επίπεδο ικανοτήτων. 

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της Σουηδικής Υπηρεσίας Απασχόλησης από το Φεβρουάριο του 2019, η ανεργία ανέρχεται σε 11% στο Filipstad. 

Από τα στοιχεία του Δήμου για τους πρόσφυγες ,τα στοιχεία είναι σημαντικά πιο ζοφερά.  

Περίπου 750 ενήλικες ζουν στην Filipstad, καταγωγής Συρίας, Σομαλίας, Ερυθραίας, Αφγανιστάν και Ιράκ. 

Σχεδόν όλοι ήρθαν στο Filipstad κατά την περίοδο 2012-2017. Σε αυτή την ομάδα, η ανεργία και η εξάρτηση από δημοτικά επιδόματα είναι πολύ υψηλή, ενώ τα επίπεδα μόρφωσης είναι πολύ χαμηλά. Αυτή η ομάδα κινδυνεύει να καταλήξει σε μια μόνιμη αποξένωση που ήδη επιβαρύνει σε μεγάλο βαθμό την δημοτική οικονομία.

Το ποσοστό ανεργίας στην ομάδα αυτή είναι 80% όταν συμπεριληφθούν τα άτομα που σύμφωνα  οι εκτιμήσεις της Υπηρεσίας Απασχόλησης δεν μπορούν να διατεθούν στην αγορά εργασίας. Αυτοί οι άνθρωποι θα καταλήξουν να εξαρτώνται πλήρως από την υποστήριξη  του δήμου για να ζήσουν.

 Μια εξέλιξη που από το 2006 αύξησε τις δαπάνες από 450.000 ευρώ σε 3,1 εκατομμύρια το 2019. 

Σε αυτό μπορεί να προστεθεί ότι η παιδική φτώχεια είναι η δεύτερη υψηλότερη στη Σουηδία, ενώ το ένα τέταρτο όλων των παιδιών του δημοτικού σχολείου ταξινομούνται ως φτωχά παιδιά σύμφωνα με το Save the Children.

Όλα αυτά είναι αδύνατον να τα διαχειριστεί κανείς  με δικούς του πόρους. Η οικονομική κατάσταση στο Filipstad δεν μπορεί να επιλυθεί μέσω δημοτικών εσόδων αλλά πρέπει να χρηματοδοτηθεί με κρατικά κονδύλια».

Όλα αυτά τα γράφει ο Γενικός Διευθυντής του Δήμου πρός την Ένωση Δήμων και Νομαρχιών Σουηδίας και όχι το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αν τα έγραφε το ΚΚ θα πρόσθετε πως αυτός είναι ο καπιταλισμός,  η έλλειψη κεντρικού σχεδιασμού, η ιδιωτικοποίηση της υποδοχής των μεταναστών. Θα πρόσθετε πως μόνο ο σοσιαλισμός έλυσε προβλήματα υποδοχής, βοήθειας και ενσωμάτωσης χωρίς να δημιουργήσει γκέτο, ανεργία, κοινωνικά προβλήματα, αναμονές και αντιθέσεις μεταξύ των ομάδων. Θα θύμιζε πως ένα από τα πρώτα διατάγματα του Λένιν ήταν πως “όσοι βρίσκονται στην Σ.Ένωση και θέλουν να παραμείνουν και να δουλέψουν εδώ είναι αυτόματα Σοβιετικοί πολίτες”.