Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Εργαζόμενοι στο Μαρινόπουλο: για το ψωμί και την αξιοπρέπειά μας

Συνέ­ντευ­ξη στο Βασί­λη Κρί­τσα //

Οι πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις στον όμι­λο Μαρι­νό­που­λου προ­κά­λε­σαν αίσθη­ση στην κοι­νή γνώ­μη και χτύ­πη­σαν καμπα­νά­κι κιν­δύ­νου για τους χιλιά­δες εργα­ζό­με­νους της αλυ­σί­δας και τα δικαιώ­μα­τά τους. Το “Ατέ­χνως” συζή­τη­σε για αυτές τις εξε­λί­ξεις με το Γιάν­νη Κοντο­γιάν­νη, μέλος του ΔΣ του Σωμα­τεί­ου Εργα­ζο­μέ­νων στις Επι­χει­ρή­σεις Μαρι­νό­που­λος στη Βόρεια Ελλάδα.

-Πόσα χρό­νια δου­λεύ­εις στον όμι­λο Μαρι­νό­που­λου και ποιες είναι οι συν­θή­κες εργα­σί­ας που έχεις συναντήσει;

Στον Μαρι­νό­που­λο δου­λεύω 5 χρό­νια, από το 2011. Στο χώρο του εμπο­ρί­ου ο Μαρι­νό­που­λος, σαν εργο­δό­της στα χρό­νια πριν την κρί­ση, θεω­ρού­νταν ότι βρί­σκε­ται κάπου στη μέση. Ούτε ο καλύ­τε­ρος, ούτε ο χει­ρό­τε­ρος, ας το πού­με έτσι. Όμως μέσα στην κρί­ση οι συν­θή­κες χει­ρο­τέ­ρε­ψαν δρα­μα­τι­κά. Η εται­ρεία πρω­το­στά­τη­σε στην εφαρ­μο­γή των μνη­μο­νι­κών μέτρων (περι­κο­πές επι­δο­μά­των, μειώ­σεις μισθών, νέες προ­σλή­ψεις με μνη­μο­νια­κό κατώ­τα­το μισθό, προ­γράμ­μα­τα «εθε­λού­σιας» εξό­δου κλπ.) Παράλ­λη­λα έγι­νε προ­σπά­θεια να επι­βλη­θούν ατο­μι­κές συμ­βά­σεις, πράγ­μα που χάρη στην κινη­το­ποί­η­ση των εργα­ζο­μέ­νων απο­τρά­πη­κε, του­λά­χι­στον σε μαζι­κή κλί­μα­κα. Το τελευ­ταίο εξά­μη­νο η κατά­στα­ση επι­δει­νώ­θη­κε δρα­μα­τι­κά καθώς η κατα­βο­λή της μισθο­δο­σί­ας γινό­ταν τμη­μα­τι­κά, με διά­φο­ρα «ένα­ντι» σε ακα­θό­ρι­στες ημερομηνίες.

 -Ποια ήταν η κατά­στα­ση τους τελευ­ταί­ους μήνες, μετά από τα αλλε­πάλ­λη­λα κλεισίματα/συγχωνεύσεις καταστημάτων;

Νομί­ζω ότι εσείς σαν πελά­τες, σαν απλοί άνθρω­ποι που ψωνί­ζουν καθη­με­ρι­νά για τις ανά­γκες του νοι­κο­κυ­ριού σας το κατα­λα­βαί­να­τε καλύ­τε­ρα από μας. Με τα ράφια σχε­δόν άδεια από προ­ϊ­ό­ντα και την κίνη­ση μειω­μέ­νη, οι συνά­δερ­φοι κλή­θη­καν από την εται­ρεία να κάνουν ένα σωρό δου­λεί­ες (που η επι­θε­ώ­ρη­ση εργα­σί­ας τις χαρα­κτή­ρι­σε παρά­νο­μες και αντι­συμ­βα­τι­κές). Άλλοι συνά­δερ­φοι έβα­φαν κάγκε­λα, άλλοι καθά­ρι­ζαν τους χώρους, άλλοι τις τουα­λέ­τες καθώς η εται­ρεία διέ­κο­ψε τα εργο­λα­βι­κά συνερ­γεία. Ήταν και είναι πολύ ψυχο­φθό­ρο αυτό. Να είναι κάποιος σε παρα­γω­γι­κή ηλι­κία, να θέλει να εργα­στεί, και να μην του δίδε­ται αντι­κεί­με­νο, με ευθύ­νη της εται­ρεί­ας. Αν μου επι­τρέ­πε­τε είναι και κάπως κωμι­κο­τρα­γι­κό, για­τί την επο­χή των «παχιών αγε­λά­δων» και των υπερ­κερ­δών τις εται­ρεί­ας τρέ­χα­με πάνω κάτω σαν τρε­λοί από την εντα­τι­κο­ποί­η­ση της εται­ρεί­ας και την ανε­πάρ­κεια του προ­σω­πι­κού, για να βγει η δουλειά.

 -Ποιο είναι το κλί­μα και οι δια­θέ­σεις στους εργα­ζό­με­νους μετά από τις πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις;  Ήταν ανα­με­νό­με­νες ή έπε­σαν ως κεραυ­νός εν αιθρία;

Οι συνά­δερ­φοι είναι φυσι­κά μου­δια­σμέ­νοι από τα γεγο­νό­τα. Ναι μεν έβλε­παν που πηγαί­νει το πράγ­μα, είχαν απο­γοη­τευ­τεί με τα άδεια ράφια, τη μεί­ω­ση των πελα­τών κλπ αλλά είχαν την προσ­δο­κία ότι θα βρε­θεί νωρί­τε­ρα κάποιος «λευ­κός ιππό­της», όπως ο Σκλα­βε­νί­της που θα δώσει λύση πριν το πράγ­μα φτά­σει στο απρο­χώ­ρη­το. Υπάρ­χει βέβαια κάτι το ελπι­δο­φό­ρο μέσα τη μαυ­ρί­λα. Ότι ένα μέρος των εργα­ζο­μέ­νων έχει αγω­νι­στι­κές δια­θέ­σεις και δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νο να παρα­κο­λου­θή­σει σαν θεα­τής τις εξελίξεις.

 -Κάποιες πλευ­ρές υπο­στη­ρί­ζουν πως το συμ­φέ­ρον των υπαλ­λή­λων ταυ­τί­ζε­ται με τη μοί­ρα της επι­χεί­ρη­σης, για­τί αν αυτή κλεί­σει, θα μεί­νουν χωρίς δου­λειά και πρέ­πει να βάλουν πλά­τη για την επι­βί­ω­σή της. Πώς σχο­λιά­ζεις αυτή την άποψη;

Σε μια ιδα­νι­κή κοι­νω­νία που τα σου­περ­μάρ­κετ θα ανή­καν στους εργα­ζό­με­νους αυτό θα ίσχυε πράγ­μα­τι. Όμως επει­δή ζού­με στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και όχι σε κάποιο φαντα­στι­κό κόσμο, όλοι γνω­ρί­ζου­με ότι η ανά­πτυ­ξη της εται­ρεί­ας, που γίνε­ται πάνω στις δικές μας πλά­τες, δε σημαί­νει και κάλυ­ψη των ανα­γκών των εργα­ζο­μέ­νων . Όταν μια εται­ρεία πάει καλά, ακού­με από τον εργο­δό­τη «Κάντε υπο­μο­νή για να ανα­πτυ­χθού­με». Όταν η κερ­δο­φο­ρία της μειώ­νε­ται ή έχει περι­στα­σια­κές ζημιές, τότε οι εργα­ζό­με­νοι καλού­νται πάλι «να κάνουν υπο­μο­νή» για να επα­νέλ­θει η εται­ρεία στην προη­γού­με­νη κατά­στα­ση. Η ουσία είναι ότι δεν είμα­στε συνέ­ται­ροι, ούτε «μια οικο­γέ­νεια» με τους εργο­δό­τες μας. Η φρά­ση «φάγα­με ψωμί από το Μαρι­νό­που­λο», που όντως ακού­γε­ται από κάποιους συνα­δέρ­φους, είναι η μισή αλή­θεια. Η άλλη μισή είναι ότι ο Μαρι­νό­που­λος έχει φάει παντε­σπά­νι από τους εργα­ζό­με­νους. Η ιστο­ρία έχει δεί­ξει ότι όπο­τε οι εργα­ζό­με­νοι υπο­χώ­ρη­σαν για το «μικρό­τε­ρο κακό», στο τέλος δεν απέ­φυ­γαν και το μεγα­λύ­τε­ρο. Η μόνη λύση είναι ο δικός τους αγώ­νας για τα δικά τους συμφέροντα.

 -Η υπα­γω­γή στο άρθρο 99 δεν ταυ­τί­ζε­ται με τη δια­δι­κα­σία πτώ­χευ­σης. Συνι­στά αυτό λόγο εφη­συ­χα­σμού; Ποια είναι η πεί­ρα των εργα­ζο­μέ­νων από αντί­στοι­χες περιπτώσεις;

Καταρ­χάς θα ήθε­λα να σημειώ­σω ότι η εται­ρεία δεν έχει καν αυτό ως δεδο­μέ­νο. Η ορι­στι­κή εξέ­τα­ση του αιτή­μα­τος για υπα­γω­γή στο άρθρο 99, θα γίνει στις 21 Σεπτέμ­βρη. Αυτό που εξα­σφά­λι­σε την 1η Ιού­λη ήταν μια δικα­στι­κή από­φα­ση για προ­σω­ρι­νό στα­μά­τη­μα των κατα­σχέ­σε­ων, με τον όρο ότι μες το καλο­καί­ρι θα φτιά­ξει ένα «σχέ­διο εξυ­γί­αν­σης» το οποίο θα περι­λαμ­βά­νει και ένα πλά­νο απο­πλη­ρω­μής των πιστω­τών (τρά­πε­ζες, προ­μη­θευ­τές κλπ). Η εμπει­ρία από ανά­λο­γες κατα­στά­σεις έχει δεί­ξει ότι αυτό το πλά­νο συνο­δεύ­ε­ται από ένα άλλο πλά­νο. Αυτό της συρ­ρί­κνω­σης των μεγε­θών (σε εμάς θα σημά­νει κλεί­σι­μο κατα­στη­μά­των), των άγριων περι­κο­πών σε προ­σω­πι­κό και μισθούς-δικαιώ­μα­τα, έτσι ώστε να γίνει «ελκυ­στι­κή» στον όποιο επεν­δυ­τή-συνέ­ται­ρο θελή­σει να βάλει ο Μαρινόπουλος.

diamartyria-marinopoulos

 -Ποιοι είναι οι συσχε­τι­σμοί που επι­κρα­τούν στο Σωμα­τείο των εργα­ζο­μέ­νων στον Όμι­λο Μαρινόπουλου;

Το πανελ­λα­δι­κό επι­χει­ρη­σια­κό σωμα­τείο του Μαρι­νό­που­λου μέχρι τις αρχές της δεκα­ε­τί­ας του 2010 κινού­ταν σε αγω­νι­στι­κή κατεύ­θυν­ση. Δυστυ­χώς, με ευθύ­νη της πλειο­ψη­φί­ας της διοί­κη­σης του τα τελευ­ταία χρό­νια αδρα­νο­ποι­ή­θη­κε, σε σημείο που ορι­σμέ­νες του ενέρ­γειες να βοη­θούν ανοι­χτά την εργο­δο­σία. Είναι κοι­νός τόπος στη μεγά­λη μάζα των εργα­ζο­μέ­νων της εται­ρεί­ας ότι πλέ­ον δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανά­γκες τους. Με αυτό σαν δεδο­μέ­νο οι εργα­ζό­με­νοι της Θεσ­σα­λο­νί­κης (και άλλων περιο­χών της Μακε­δο­νί­ας-Θρά­κης, όπως πχ. η Καβά­λα) απο­φα­σί­σα­με να ιδρύ­σου­με το «Σωμα­τείο Εργα­ζο­μέ­νων στις Επι­χει­ρή­σεις του Ομί­λου Μαρι­νό­που­λος στη Βόρεια Ελλά­δα» λίγο πριν ξεσπά­σει η «μπό­ρα». Θέλω να σημειώ­σω εδώ ότι σε αυτόν μας τον αγώ­να έχου­με την πολύ­τι­μη βοή­θεια των κλα­δι­κών σωμα­τεί­ων Εμπο­ρο­ϋ­παλ­λή­λων σχε­δόν σε όλη τη χώρα, καθώς και του Πανερ­γα­τι­κού Αγω­νι­στι­κού Μετώπου.

 -Ποια είναι η μεγα­λύ­τε­ρη δυσκο­λία που συνα­ντά­τε στις συζη­τή­σεις με τους εργα­ζό­με­νους και με το γύρω κόσμο (πελά­τες της αλυ­σί­δας, περα­στι­κοί, κτλ).

Ο φόβος. Ο φόβος για το αύριο, για το αν θα έχουν να ταΐ­σουν, να ντύ­σουν, να σπου­δά­σουν τα παι­διά τους, αυτό είναι το βασι­κό στοι­χείο στις συζη­τή­σεις με τους εργα­ζό­με­νους. Τις προ­άλ­λες πχ. ο Γιώρ­γος, ένας συνά­δερ­φος 40 ετών που δου­λεύ­ει 10 χρό­νια στην επι­χεί­ρη­ση, μου είπε: «Γιάν­νη ήρθα από τη Γερ­μα­νία για­τί ήθε­λα να μεγα­λώ­σω τα παι­διά μου εδώ, και τώρα άμα γίνει το «μπαμ» θα πρέ­πει να ξανα­φύ­γω πάλι έξω». Και αυτό είναι απλά ένα παρά­δειγ­μα από τα χιλιά­δες. 12.000 συνά­δερ­φοι με λίγα ή περισ­σό­τε­ρα χρό­νια στην επι­χεί­ρη­ση που με τη σκλη­ρή τους δου­λειά βοή­θη­σαν το Μαρι­νό­που­λο να βγά­λει αμύ­θη­τα κέρ­δη, τώρα κιν­δυ­νεύ­ουν να βρε­θούν στο δρό­μο. Οι πελά­τες απ’ την άλλη συνή­θως μας αντι­με­τω­πί­ζουν με κατα­νό­η­ση, τολ­μώ να πω και με συγκί­νη­ση. Δεν είναι λίγες οι παλιές πελά­τισ­σες που γνω­ρί­ζουν τους συνα­δέρ­φους από νεα­ρούς, που τις έχω δει να βουρ­κώ­νουν αυτές τις μέρες όταν έρχο­νται να ψωνί­σουν και μας λένε «Για σας ερχό­μα­στε». Αυτό μας δίνει κου­ρά­γιο σίγου­ρα. Τις/τους θέλου­με δίπλα μας για­τί και αυτοί είναι στην πλειο­ψη­φία τους εργα­ζό­με­νοι η άνερ­γοι και περ­νά­νε τα ίδια.

 -Ποιος είναι ο σχε­δια­σμός δρά­σης και οι κινη­το­ποι­ή­σεις που προ­γραμ­μα­τί­ζε­τε για το επό­με­νο διάστημα;

Επει­δή χρό­νος για χάσι­μο δεν υπάρ­χει, προ­χω­ρά­με αυτές τις μέρες σε ενη­μέ­ρω­ση των συνα­δέρ­φων με περιο­δεί­ες στα κατα­στή­μα­τα και τους καλού­με να βρί­σκο­νται σε ετοι­μό­τη­τα για κινη­το­ποι­ή­σεις με όλα τα μέσα. Σημα­ντι­κός σταθ­μός εδώ στη Βόρεια Ελλά­δα είναι η απερ­γία της 8ης Ιού­λη που ευελ­πι­στού­με να έχει μεγά­λη συμ­με­το­χή. Σε όλη την Ελλά­δα γίνο­νται επί­σης συνε­λεύ­σεις, εξορ­μή­σεις, κινη­το­ποι­ή­σεις με πρω­το­στά­τες τα κλα­δι­κά σωμα­τεία Εμπο­ρο­ϋ­παλ­λή­λων-Ιδ. Υπαλ­λή­λων. Είναι νομί­ζω περιτ­τό να πω ότι δεν βλέ­που­με την κατά­στα­ση «συντε­χνια­κά». Αυτά που συμ­βαί­νουν στο Μαρι­νό­που­λο συμ­βαί­νουν σε ένα σωρό άλλες επι­χει­ρή­σεις. Γι’ αυτό έχου­με στα­θε­ρή επα­φή και συντο­νι­σμό με εργα­ζό­με­νους πχ. του πρώ­ην Αρβα­νι­τί­δη, εδώ στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, που έχουν πικρή πεί­ρα από τα εργο­δο­τι­κά τερ­τί­πια με τα διά­φο­ρα άρθρα του πτω­χευ­τι­κού κώδι­κα και την απλη­ρω­σιά. Εμείς ζητά­με να μη χαθεί καμία θέση εργα­σί­ας και να μην περι­κο­πεί ούτε σεντ από τις απο­δο­χές των εργαζομένων.

 -Υπάρ­χει κάτι που μπο­ρεί να σημειω­θεί ως συμπέ­ρα­σμα-γενι­κό δίδαγ­μα τη δεδο­μέ­νη χρο­νι­κή στιγμή;

 Κοι­τάξ­τε, δε μου αρέ­σει να βγά­ζω φιρ­μά­νια με «γενι­κές αλή­θειες». Νομί­ζω ότι και οι εργα­ζό­με­νοι έχουν κου­ρα­στεί από τους διά­φο­ρους συνδικαλιστές-«σωτήρες» που είναι πολύ καλοί στα μεγά­λα λόγια αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στη­ρί­ζουν την εργο­δο­σία ή/και τις διά­φο­ρες κυβερ­νή­σεις. Είναι οι ίδιοι που δυσφή­μη­σαν την έννοια του συν­δι­κα­λι­σμού στην Ελλά­δα και απο­μά­κρυ­ναν τον κόσμο από τα σωμα­τεία. Φτά­σα­με πλέ­ον σε ένα σημείο που πρέ­πει να στα­μα­τή­σει η λογι­κή της ανά­θε­σης. Το θέμα είναι να πάρουν οι ίδιοι οι εργα­ζό­με­νοι τις τύχες στα χέρια τους, με τη γνώ­μη τους και τη συμ­με­το­χή τους και τη δρά­ση τους να διεκ­δι­κή­σουν ενω­μέ­νοι αυτά που τους ανήκουν.

 

Οι εργα­ζό­με­νοι στο Μαρι­νό­που­λο στη Βόρεια Ελλά­δα προ­χω­ρούν σήμε­ρα σε 24ωρη απερ­γία διεκ­δι­κώ­ντας να μη γίνει καμία περι­κο­πή στο προ­σω­πι­κό, τους μισθούς και τα δικαιώ­μα­τά του και απευ­θύ­νουν το παρα­κά­τω κάλε­σμα στους πελά­τες και τον εργατόκοσμο.

0001

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο