• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube
slogan

“Hasta Siempre Fidel!”: Τίμησαν τον Φιντέλ Κάστρο στη Θεσσαλονίκη

Με επιτυχία έλαβε χώρα την Παρασκευή 28 Απριλίου στην αίθουσα «Μανώλης Αναγνωστάκης» του δημαρχείου Θεσσαλονίκης η εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης και η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη Θεσσαλονίκης (ΕΔΥΕΘ) για τον ιστορικό ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο. Στην εκδήλωση παραβρέθηκε η πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα  Zelmys María Domínguez Cortina και ο σύμβουλος της πρεσβείας Jose Oriol Martinez, το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ Θεοδόσης Κωνσταντινίδης, ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Δελής και εκπρόσωποι οργανώσεων του φιλειρηνικού κινήματος της πόλης.

Χαιρετισμό απηύθυνε η πρέσβης της Κούβας η οποία ευχαρίστησε τους διοργανωτές και τους παρευρισκόμενους για την τιμή που αποδίδουν στο πρόσωπο του Φιντέλ Κάστρο και την αλληλεγγύη τους στον κουβανικό λαό. «Είναι τιμή να παρευρίσκομαι στην σημαντική αυτή πολιτική εκδήλωση που τιμά το Αρχηγό της κουβανικής επανάστασης Φιντέλ Κάστρο Ρουζ, τις κατακτήσεις και την κληρονομιά του. Ο Φιντέλ, όπως όλοι οι Κουβανοί συνήθιζαν να τον αποκαλούν, παραμένει ζωντανός στις καρδιές όλων των ανδρών και γυναικών που θαυμάζουν τον οικουμενικό αυτό άνθρωπο. Η κληρονομιά του είναι ο οδηγός μας για να συνεχίσουμε την οικοδόμηση της επανάστασης» σημείωσε, μεταξύ άλλων η πρέσβης Zelmys  María Domínguez Cortina.

 

MargaritisΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ

«Ευχόμαστε μαζί με όλους τους λαούς του κόσμου, η κουβανική Επανάσταση να ζει πάντα, να μας εμπνέει, να μας οδηγεί στους δύσκολους αγώνες που έρχονται στο μέλλον».

Από τους ομιλητές της εκδήλωσης, ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας του ΑΠΘ Γιώργος Μαργαρίτης ανέλυσε το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο έλαβε χώρα η Κουβανική Επανάσταση, συνδέοντας τον ηρωϊκό αγώνα των κουβανών ανταρτών του Φιντέλ με τους λαϊκούς αγώνες του σήμερα και του αύριο. «Έχουνε περάσει 58 χρόνια από το θρίαμβο της Κουβανικής Επανάστασης το 1959. Ο Φιντέλ, απ’ τους πρωταγωνιστές της επανάστασης αυτής δεν είναι πια μαζί μας. Η κουβανική Επανάσταση, η επαναστατική Κούβα παραμένουν μέρος του κόσμου μας, συνεχίζουν το έργο εκεί που το άφησε ο Φιντέλ και εξακολουθούν να εμπνέουν τους λαούς του κόσμου, ανάμεσα τους και το δικό μας λαό σ’ αυτόν τον σκληρό αιώνα, όπως προαναγγέλλεται ο 21ος» σημείωσε.

Κάνοντας αναφορά στην προεπαναστατική Κούβα του δικτάτορα Μπατίστα και στο ρόλο των αποικιοκρατών-ιμπεριαλιστών της εποχής, ο Γ.Μαργαρίτης τόνισε, μεταξύ άλλων: «Η κουβανική επανάσταση δεν έγινε σε κάποιο απόμακρο μέρος του κόσμου, σε τόπους αδιάφορους για τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών. Στην γειτονιά της δύναμης που κυριαρχούσε στον καπιταλιστικό κόσμο έγινε, λίγα ναυτικά μίλια μόλις μακριά από τις ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών, στο κέντρο μιας θάλασσας που η Ουάσιγκτον θεωρούσε «δική της» για περισσότερο από έναν αιώνα».

Συνεχίζοντας, προσθεσε:

«Η κουβανική επανάσταση ακόμα δεν έγινε σε μια αδιάφορη, πολιτικά απαθή εποχή. Ο Ψυχρός Πόλεμος, η ανελέητη αναμέτρηση του σοσιαλιστικού με το καπιταλιστικό σύστημα κανοναρχούσε τις τύχες του κόσμου. Στα 1959 μαίνονταν σκληρές συγκρούσεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ήταν οι καιροί των αγώνων των λαών ενάντια στην αποικιοκρατία. Στην Ινδοκίνα, στην τραγική Αλγερία, στην πάντοτε εύφλεκτη Μέση Ανατολή, στο Κογκό, στην Κένυα, στην κοντινή μας Κύπρο μάτωναν οι λαοί, σκότωναν οι αποικιοκράτες. Και στη λατινική Αμερική εναλλάσσονταν οι δικτάτορες και μαζί τους όλες οι μέθοδοι βασανιστηρίων που η σύγχρονη εποχή- μαζί με όσα πρόσθεσε ο ναζισμός από τέτοιες εμπειρίες στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο- είχε εφεύρει. Ο δήμιος και ο βασανιστής είχε πλέον επίσημη πιστοποίηση, ιδιότητα και δίπλωμα. Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ, η γνωστή μας CIA, πιστοποιούσε και κατοχύρωνε το «επάγγελμα». Και στηρίζονταν σε αυτό πληθωρικά στην εύφλεκτη, βυθισμένη στη μιζέρια και την αδικία λατινική Αμερική.

 Έπειτα η Κούβα δεν ήταν μια τυχαία, για την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών χώρα. Αποτελούσε ένα είδος βιτρίνας, ένα είδος προτύπου, παραδείγματος, «μοντέλου», για την αμερικανική αποικιοκρατία. Ετούτη η ιστορία ήταν παλιά, αναγόταν στα 1898. Επρόκειτο για τον πρώτο «ανθρωπιστικό» πόλεμο των ΗΠΑ, την πρώτη τους  ιμπεριαλιστική εκστρατεία. Το πρόσχημα της επέμβασης ήταν οι άγριες μέθοδοι καταστολής που εφάρμοζαν οι ισπανικές αποικιοκρατικές αρχές ενάντια στους εξεγερμένους αγρότες των φυτειών και τους αγωνιστές της ανεξαρτησίας. Ετούτο το θεάρεστο έργο της «αποκατάστασης των ελευθεριών» –εάν κάτι σας θυμίζουν αυτά για τον σύγχρονο κόσμο μάλλον έχετε δίκιο – οι ιμπεριαλιστές πάντοτε εκστρατεύουν για να «σώσουν τις ελευθερίες και τους λαούς του κόσμου», ενισχύθηκε την κατάλληλη στιγμή από την μυστηριώδη έκρηξη που κατέστρεψε το αμερικανικό πολεμικό πλοίο Μαίην στο λιμάνι της Αβάνας. Με τον τρόπο αυτό το διστακτικό Κογκρέσσο και η κοινή γνώμη των ΗΠΑ συναίνεσαν στον πόλεμο «απελευθέρωσης» της Κούβας, των Φιλιππίνων και άλλων ισπανικών αποικιών.

 Η εν λόγω απελευθέρωση δεν έφερε την ευτυχία στους θεωρητικά απελευθερωμένους λαούς. Αντίθετα έφερε κάτι σαν και αυτό που φέρνουν οι σημερινές «πορτοκαλί επαναστάσεις», τα κινήματα της κατσαρόλας ή η αραβική «άνοιξη». Αίμα έφεραν, πολύ αίμα (Φιλιππίνες) και μόνιμη εξαθλίωση στους λαούς. Μετά το μακελειό στις Φιλιππίνες οι ΗΠΑ αποφάσισαν να αλλάξουν τακτική στην Κούβα. Στα 1902 έδωσαν μια κατ’ όνομα «ανεξαρτησία» στο νησί. Την νεοεπιβληθείσα «αμερικανική ελευθερία» ανέλαβαν έκτοτε να τη διαχειριστούν δικτάτορες κάθε είδους και μορφής, με κοινό χαρακτηριστικό το μίσος για το λαό τους, την πίστη και την αφοσίωσή τους στις ΗΠΑ και την διαφθορά διαμέσου της συμμετοχής τους σε κάθε κερδοσκοπική επιχείρηση που λεηλατούσε ανθρώπινους και φυσικούς πόρους της χώρας τους, Με στήριγμα στρατούς πραιτωριανών, λεγεώνες βασανιστών «made in USA», στρατόπεδα και φυλακές, χαφιέδες και παρακρατικούς. Γενικά με όλες αξίες του τότε λεγόμενου «ελεύθερου κόσμου».

Ενάντια σε ένα τέτοιο δικτάτορα τον Μπατίστα ορθώθηκαν οι κουβανοί επαναστάτες από τα πρώτα χρόνια του μεταπολεμικού κόσμου, τα χρόνια του Ψυχρού Πoλέμου. Δεν ήταν ένας τυχαίος δικτάτορας. Πρυτάνευε ανάμεσα στους ομοίους του στην Καραϊβική και από κοινού με αυτούς –ειδικά με τον δύσοσμο Τρουχίλλο του Αγίου Δομήνικου- καταδυνάστευε τους λαούς του αρχιπελάγους. Φυσικά ήταν άνθρωπος των ΗΠΑ. Από το 1933 κυβερνούσε άμεσα ή έμμεσα το νησί, άλλοτε με φιλελεύθερο, άλλοτε με δεσποτικό πρόσωπο, όπως οι εκάστοτε ανάγκες των καιρών το απαιτούσαν. (Από τους πρώτους στον πόλεμο των ΗΠΑ κατά των Ναζί και μάλιστα με πρωτοβουλίες για πόλεμο ενάντια στον φασίστα Φράνκο!).

 Στον καιρό του Μακαρθισμού και της αντικομουνιστικής σταυροφορίας στα 1950 τα φιλελεύθερα πήγαν περίπατο, ξεχάστηκαν. Το 1952 ο Μπατίστα έγινε δικτάτορας με στρατιωτικό πραξικόπημα και το καθεστώς που εγκατέστησε ήταν ένα μείγμα τρομοκρατίας, βίας, αίματος, εκμετάλλευσης, διαφθοράς. Η Αβάνα έγινε πλυντήριο χρήματος για τα βρώμικα χρήματα που δικτάτορες, αξιωματούχοι, στρατηγοί και καπιταλιστές κέρδιζαν σε βάρος των λαών. Έγινε η αγαπημένη πόλη της μαφίας όπου παίζονταν στη ρουλέτα τα κέρδη από το εμπόριο ναρκωτικών και ανθρώπων –γυναικών κυρίως. Ήταν έλεγαν οι απολογητές του «ελεύθερου κόσμου», του καπιταλιστικού «θαύματος» η πόλη της χαράς, η πόλη της νύκτας, που έλαμπε στο σκοτάδι της λατινικής Αμερικής.»

Για την Κουβανική Επανάσταση ο Γ. Μαργαρίτης υπογράμμισε: «Ενάντια σε αυτόν τον κόσμο ορθώθηκε ο Φιντέλ Κάστρο και οι συντρόφοι του την ίδια περίπου εποχή.  Οι συσχετισμοί δεν ήταν ευνοϊκοί. Ο πραγματικός αντίπαλος ήταν κοντινός, πανίσχυρος, επιβλητικός. Είχε αλλοτριώσει, είχε συνδέσει με τον κόσμο του και τα συμφέροντά του ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας της Κούβας – όπως και των άλλων λατινοαμερικάνικων χωρών. Είχε πραιτωριανούς, είχε χαφιέδες, είχε προπαγανδιστές, είχε προστάτες. Οι επαναστάτες τίποτε από αυτά δεν είχαν».

Υπενθύμισε, μεταξύ άλλων, πως οι κουβανοί επαναστάτες, υπό την ηγεσία του Φιντέλ «τόλμησαν όταν οι συσχετισμοί δεν τους ευνοούσαν, τόλμησαν μέσα στο κάστρο των εχθρών τους, τόλμησαν γιατί πίστευαν στο δίκιο τους και είχαν εμπιστοσύνη στο λαό τους», κάνοντας αναφορά στα γεγονότα που οδήγησαν στην Επανάσταση, από την επίθεση στο στρατόπεδο Μονκάδα το 1953 και την σύλληψη του Φιντέλ μέχρι την απόβαση στην Κούβα των 80 επαναστατών με το θρυλικό πλοιάριο «Γκράνμα».

Ο καθ. Γιώργος Μαργαρίτης σημείωσε επίσης ότι σήμερα, «το παράδειγμα της Κούβας σημαίνει πάρα πολλά», προσθέτοντας πως «οι εχθροί που αντιμετώπισε ο Κάστρο μοιάζουν πολύ με αυτούς που εμείς σήμερα εδώ, οι επαναστάτες της Ελλάδας, έχουμε να αντιμετωπίσουμε».

 

MottasΝΙΚΟΣ ΜΟΤΤΑΣ

Η ιστορική κληρονομιά του Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο, η δυνατότητα των λαών να βγουν στο προσκήνιο και να διεκδικήσουν την απελευθέρωση τους από τα δεσμά του εκμεταλλευτικού συστήματος, στοιχειώνει και θα στοιχειώνει για πάντα τους πραιτωριανούς της αστικής ιδεολογίας».

 

Από την πλευρά του, ο Γενικός Γραμματέας του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Θεσσαλονίκης Νίκος Μόττας αναφέρθηκε στις συκοφαντικές επιθέσεις αστικών και οπορτουνιστικών κέντρων που ακολούθησαν το θάνατο του Φιντέλ, υπογραμμίζοντας ότι ο βιολογικός θάνατος του κουβανού επαναστάτη λειτούργησε «ως αφορμή για να ξεδιπλωθεί μια ευρύτερη επίθεση λάσπης ενάντια στον Σοσιαλισμό, με στόχο να μη βγουν συμπεράσματα από τον αγώνα του κουβανικού λαού, να συσκοτιστούν και να διαστρεβλωθούν πλήρως οι σημαντικές κατακτήσεις του σοσιαλισμού στην Κούβα».

Μεταξύ άλλων, σημείωσε ο Ν.Μόττας: «Πίσω από κάθε συκοφαντία για τον «δικτάτορα Κάστρο» κρύβεται η αγωνιώδης προσπάθεια της αστικής τάξης και των πραιτωριανών της να μη βγουν συμπεράσματα από τον αγώνα του κουβανικού λαού, να συσκοτιστούν και να διαστρεβλωθούν πλήρως οι κατακτήσεις του σοσιαλισμού στην Κούβα.

Το παράδειγμα της Κουβανικής Επανάστασης δείχνει ότι ένας λαός που θα βαδίσει στο σοσιαλιστικό δρόμο ακόμα και αν ξεκινήσει από πολύ χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης παραγωγικών δυνάμεων μπορεί να έχει μεγάλες κατακτήσεις όσον αφορά τις εργατικές – λαϊκές ανάγκες.

Είναι σαφές ότι τα σπουδαία επιτεύγματα της Κουβανικής Επανάστασης σε μια σειρά τομείς της κοινωνικής ζωής ενοχλούν τους απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ενοχλεί, για παράδειγμα, το γεγονός ότι η επαναστατική κυβέρνηση του Φιντέλ παρέλαβε μια χώρα- αποικία των ΗΠΑ- με πολύ χαμηλό επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων και τη μετέτρεψε σταδιακά, με την ανεκτίμητη και καθοριστική οικονομική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης, σε ένα κράτος με υψηλού επιπέδου, προσβάσιμες σε όλο το λαό, δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Πολιτισμού και Αθλητισμού».

«Η ιστορική κληρονομιά του Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο, η δυνατότητα των λαών να βγουν στο προσκήνιο και να διεκδικήσουν την απελευθέρωση τους από τα δεσμά του εκμεταλλευτικού συστήματος, στοιχειώνει και θα στοιχειώνει για πάντα τους πραιτωριανούς της αστικής ιδεολογίας. Η ζωή του Φιντέλ Κάστρο, ταυτισμένη με την Επανάσταση του 1959 και την προσπάθεια οικοδόμησης του Σοσιαλισμού στο γεωγραφικά μικρό αλλά ηρωϊκό αυτό νησί της Καραϊβικής, αποτελεί την πλέον χειροπιαστή απόδειξη αυτού που έλεγε ο εθνικός ποιητής της Κούβας, ο Χοσέ Μαρτί: “Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι είναι να το κάνεις».

Υπογράμμισε ότι «Σε πείσμα των κάθε λογής απολογητών του καπιταλισμού, ο Φιντέλ Κάστρο και οι κουβανοί επαναστάτες δικαιώθηκαν από την Ιστορία”, κάνοντας αναφορά σε μια σειρά κοινωνικές κατακτήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κούβα και προσθέτοντας χαρακτηριστικά ότι «λίγα μόλις χιλιόμετρα νοτίως των ακτών της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης, με ένα γενοκτονικό, εγκληματικό οικονομικό και εμπορικό αποκλεισμό που διαρκεί εδώ και 55 χρόνια, η μικρή σοσιαλιστική Κούβα έχει καταφέρει όχι μόνο να σταθεί όρθια αλλά να προοδεύσει και να πετύχει μεγάλες κατακτήσεις για τις εργατικές-λαϊκές ανάγκες. Κατακτήσεις που στον καπιταλισμό φαντάζουν- και είναι- αδιανόητες».

«Αυτό είναι που οι απολογητές του καπιταλισμού», υπογράμμισε, «δεν πρόκειται ποτέ να συγχωρήσουν στον Φιντέλ Κάστρο και την Κούβα- το γεγονός ότι δε λύγισαν, δεν έκαναν πίσω ακόμη και όταν οι αντεπαναστατικές ανατροπές στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στην ΕΣΣΔ και τις σοσιαλιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης, έφερναν τα πάνω κάτω και άλλαζαν τους συσχετισμούς δύναμης παγκοσμίως».

ZokasΝΙΚΟΣ ΖΩΚΑΣ

«Είναι αμέτρητα τα παραδείγματα ανιδιοτελούς προσφοράς, που η σοσιαλιστική επανάσταση του κουβανέζικου λαού πρόσφερε στους εργαζόμενους και τους λαούς».

 

Ο ΓΓ της ΕΔΥΕΘ Νίκος Ζώκας αναφέρθηκε στη διεθνιστική αλληλεγγύη και προσφορά της Κουβανικής Επανάστασης, τονίζοντας την αξιοθαύμαστη συμβολή της Κούβας του Φιντέλ στους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των λαών και τη βοήθεια που παρείχε η επαναστατική κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο σε μια σειρά χώρες.

«Όλα αυτά τα χρόνια», είπε ο Ν.Ζώκας, «από το 1959 μέχρι και σήμερα, ο λαός της σοσιαλιστικής Κούβας δέχτηκε, αλλά και πρόσφερε ολόψυχα, την πολύτιμη Διεθνιστική Βοήθεια κι Αλληλεγγύη στους λαούς, που είναι θύματα του ιμπεριαλισμού, που αγωνίζονται, που θέλουν να αποτινάξουν από πάνω τους το ζυγό της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης».

Ενώ, σε άλλο σημείο της παρέμβασης του, αναφέρθηκε σε σημαντικά παραδείγματα της κουβανικής διεθνιστικής αλληλεγγύης: «Είναι τεράστια και αναγνωρισμένη η διεθνιστική προσφορά της σοσιαλιστικής Κούβας σε άλλους λαούς της Γης. Την πρόσφερε όταν και όπου χρειάστηκε, στην Αγκόλα, στην Αφρική κι αλλού με το όπλο στο χέρι μαζί με τους αγωνιζόμενους λαούς, αλλά και με τη γνώση, με το ιατρικό νυστέρι, με τα εργαλεία της επιστήμης.

Γνωστά σε όλους είναι τα προγράμματα αντιμετώπισης του αναλφαβητισμού στη Λατινική Αμερική κι αλλού, τα προγράμματα υγείας, η «αποστολή Μιλάγκρο με τις χιλιάδες επεμβάσεις για προβλήματα όρασης, οι διεθνιστικές ιατρικές αποστολές σε χώρες με προβλήματα επιδημιών, για τη χολέρα στην Αϊτή, για τον «Έμπολα» στη Δυτική Αφρική. Είναι πολύτιμη προσφορά στους λαούς η «Λατινοαμερικάνικη Σχολή Ιατρικής» της Αβάνας, που ιδρύθηκε το 1998, απ’ όπου έχουν αποφοιτήσει μέχρι σήμερα πάνω από 20.000 γιατροί από 124 χώρες. Είναι αμέτρητα τα παραδείγματα ανιδιοτελούς προσφοράς, που η σοσιαλιστική επανάσταση του κουβανέζικου λαού πρόσφερε στους εργαζόμενους και τους λαούς».

 Με τα λόγια του ίδιου του Φιντέλ μπροστά στους κατηγόρους του, στο δικαστήριο στο Σαντιάγκο της Κούβας το 1953, μετά από την επίθεση στο στρατόπεδο Μονκάδα έκλεισε την ομιλία του ο Ν.Ζώκας:  «Όσο για μένα, ξέρω πως η φυλακή θα ‘ναι σκληρή όσο δεν ήτανε ποτέ για κανένα, πως θα βρω μπροστά μου απειλές, παγίδες και άτιμες βιαιότητες. Μα δεν τις φοβούμαι, όπως δεν τρέμω τη μανία του άθλιου τυράννου, που πήρε τη ζωή εβδομήντα αδελφών μου. Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει»”.

 «Και πράγματι τον δικαίωσε!» πρόσθεσε.