• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

KOMMA ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ: Να ενισχυθεί η λαϊκή παλαιστινιακή αντίσταση

Χρειάζεται να ενδυναμωθεί η Αριστερά και η αντι-ιμπεριαλιστική τάση εντός του παλαιστινιακού λαού

 

Χρειάζεται να ενδυναμωθεί η Αριστερά και η αντι-ιμπεριαλιστική τάση εντός του λαϊκού κινήματος αντίστασης στην κατοχή της Παλαιστίνης, υπογραμμίζει το Κόμμα Παλαιστινιακού Λαού (PPP) απαντώντας σε ερωτήσεις του International Communist Press (ICP).

Το PPP σημειώνει ότι η απόφαση των ΗΠΑ για την Ιερουσαλήμ μπορεί να τερματίσει τις ψευδαισθήσεις για το ρόλο των ιμπεριαλιστών στο Παλαιστινιακό και να ενδυναμώσει την εθνική ενότητα και αντίσταση με στόχο τον τερματισμό της κατοχής και την αναγνώριση κράτους της Παλαιστίνης στα σύνορα του 1967 και με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Μετά την προκλητική απόφαση των ΗΠΑ για την Ιερουσαλήμ, το ΙCP (http://icp.sol.org.tr) έστειλε σχετικές ερωτήσεις για συνεντεύξεις στα κομμουνιστικά κι εργατικά κόμματα Ισραήλ και Παλαιστίνης (ΚΚ Ισραήλ, Κόμμα Παλαιστινιακού Λαού, Παλαιστινιακό ΚΚ) και σήμερα δημοσιεύουμε στη «Χ» μεταφρασμένες τις απαντήσεις που έδωσε το PPP, ενώ το προηγούμενο Σάββατο δημοσιεύσαμε τις απαντήσεις του ΚΚ Ισραήλ.

 

–Πώς θα επηρεάσει την παλαιστινιακή αντίσταση η απόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως «πρωτεύουσα» του Ισραήλ; Υπάρχει η πιθανότητα να ξεσπάσει μια νέα «ιντιφάντα» (εξέγερση);

— Η αναγνώριση από τις ΗΠΑ της Ιερουσαλήμ ως «πρωτεύουσα» του Ισραήλ θα έχει μια αμφίδρομη επίδραση για το Ισραήλ. Η πρώτη επίδραση θα είναι να κατανοήσει η επίσημη παλαιστινιακή ηγεσία ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν υπάρξει μεσολαβητές μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων τα τελευταία 20 χρόνια. Οι ΗΠΑ είναι μέρος της σύγκρουσης, προκατειλημμένες υπέρ του Ισραήλ και της κατοχής, προσφέροντας πολιτική κάλυψη στα διεθνή φόρουμ και οργανισμούς στην κατοχή και χρησιμοποιώντας τις διαπραγματεύσεις για να δίνουν στο Ισραήλ την ευκαιρία να υλοποιήσει τα σχέδιά του, υφαρπάζοντας εδάφη, επεκτείνοντας τους οικισμούς των εποίκων, απομακρύνοντας έτσι την πιθανότητα της εγκαθίδρυσης ενός παλαιστινιακού κράτους και κατά συνέπεια διαιωνίζεται η κατοχή. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να διαχειριστούν τη σύγκρουση και όχι να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να λύσουν το Παλαιστινιακό.

Από την άλλη πλευρά, αυτή η αναγνώριση θα οδηγήσει στην κλιμάκωση της αντίστασης του παλαιστινιακού λαού και θα τον ενώσει στην αντίσταση προς αυτή την απόφαση. Θα ενισχύσει την πεποίθηση για τη σημασία της λαϊκής αντίστασης ενάντια στην κατοχή και τη σημασία της διεθνιστικής αλληλεγγύης προς τα νόμιμα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού. Θα υπάρξει μια επιστροφή στο Παλαιστινιακό, στην αντιμετώπιση της προσπάθειας του Ισραήλ, των ΗΠΑ και των συμμάχων τους
στην περιοχή να περιθωριοποιήσουν την παλαιστινιακή υπόθεση και να σχηματίσουν μια συμμαχία που να περιλαμβάνει το Ισραήλ και ορισμένες αραβικές χώρες στον λεγόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και εναντίον της λεγόμενης ιρανικής απειλής.

Όσον αφορά την πιθανότητα μιας νέας «ιντιφάντας», η αντίσταση του παλαιστινιακού λαού δεν έχει σταματήσει ποτέ με αυτό ή άλλο τρόπο, ούτε μπροστά στις επιθέσεις των εποίκων, ούτε στην υπεράσπιση της γης ενάντια στην υφαρπαγή της και τους εποικισμούς, καθώς και ενάντια στις παραβιάσεις και τη φθορά των ιερών χώρων στην Ιερουσαλήμ. Αυτή η αντίσταση μπορεί να λάβει διάφορες μορφές και δεν είναι απαραίτητο να είναι αντίγραφο προηγούμενων εμπειριών όσον αφορά τις μεθόδους ή τη συνέχειά της. Θα επικεντρωθεί στη λαϊκή αντίσταση, λαμβάνοντας υπόψη τα διδάγματα των προηγούμενων εξεγέρσεων.

— Ποιος θα είναι ο ρόλος των ΗΠΑ στην παλαιστινιακή-ισραηλινή «ειρηνευτική» διαδικασία μετά την απόφαση αυτή;

— Δεν είναι εύκολο να αφαιρέσουμε από την πολιτική διαδικασία τις ΗΠΑ, μια μεγάλη χώρα, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και σύμμαχο του Ισραήλ. Αλλά ακόμη και αν αποκαταστήσουν τις πολιτικές συνθήκες, οι ΗΠΑ δεν θα είναι οι μοναδικοί εγγυητές οποιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας. Δεν θα μπορέσουν να μιλούν για μια πολιτική διαδικασία ή να δοκιμάζουν μια λύση αποσπασμένη από αυτό που συμβαίνει στην περιοχή, ιδιαίτερα μπροστά στην εμφάνιση νέων παραγόντων αλλά και των σοβαρών επιτευγμάτων επί του εδάφους στη Συρία και το Ιράκ. Αυτά θα διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της τύχης της περιοχής γενικότερα.

— Με ποιο τρόπο θα επηρεάσει η απόφαση των ΗΠΑ για την Ιερουσαλήμ την παλαιστινιακή αντίσταση;

— Λογικά η απόφαση του Τραμπ για την Ιερουσαλήμ θα επιταχύνει τον τερματισμό της διχόνοιας και θα στηρίξει την ενότητα των Παλαιστινίων κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εθνικής απελευθέρωσης. Τα Παλαιστινιακά Εδάφη -η Δυτική Όχθη, η Ανατολική Ιερουσαλήμ και η Λωρίδα της Γάζας, και ο παλαιστινιακός λαός και η Παλαιστινιακή Αρχή- βρίσκονται όλα υπό την κατοχή. Η προηγούμενη φάση, που ονομάζεται ειρηνευτική διαδικασία, πρέπει να τερματιστεί και πρέπει να αξιολογηθούν οι συμφωνίες του Όσλο και οι διαπραγματεύσεις των τελευταίων 20 ετών, καθώς και η εμπειρία από την αντίσταση στη Λωρίδα της Γάζας. Αυτό σημαίνει τη διαμόρφωση μιας νέας παλαιστινιακής πολιτικής στρατηγικής στη βάση αυτής της εκτίμησης και λαμβάνοντας υπόψη τις πολλές αλλαγές που σημειώθηκαν στην Παλαιστίνη, στον αραβικό κόσμο και διεθνώς τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δύο πλευρές είναι ενωμένες για την εφαρμογή αυτής της στρατηγικής για τον τερματισμό της κατοχής, την εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα της 4ης του Ιούνη του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, την επίλυση του προσφυγικού ζητήματος σύμφωνα με το ψήφισμα 194 του ΟΗΕ και τα άλλα σχετικά διεθνή ψηφίσματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αναφέρονται στην Ανατολική Ιερουσαλήμ ως κατεχόμενη γη.

— Είναι εφικτό να κερδίσει έδαφος μια κοσμική και αντι-ιμπεριαλιστική πολιτική γραμμή στην παλαιστινιακή αντίσταση;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι έχει μεγάλη σημασία η ενίσχυση της αντι-ιμπεριαλιστικής και κοσμικής γραμμής μέσα στην παλαιστινιακή αντίσταση, έχοντας υπόψη ότι όλοι οι Παλαιστίνιοι τάσσονται κατά της κατοχής και της αμερικανικής θέσης που είναι προκατειλημμένη υπέρ του Ισραήλ. Ωστόσο δεν είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί η κοσμική τάση ως η πιο ισχυρή πολιτική γραμμή, καθώς υπάρχει η έντονη επιρροή του θρησκευτικού κινήματος, η οποία αυξήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες ως αποτέλεσμα των πολιτικών που εφάρμοσαν τα αραβικά καθεστώτα γενικότερα για την καταστολή των αριστερών και κοσμικών δυνάμεων.

Από την άλλη, η μεγαλύτερη δύναμη στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), δηλαδή το κίνημα «Φάταχ» (σ.σ. του Προέδρου Μαχμούντ Αμπάς), το οποίο υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει τη κοσμική τάση, θέτει εμπόδια στο δρόμο προς την επίτευξη πολιτικής λύσης μέσω μιας πολιτικής διαδικασίας. Επιπλέον, οι αριστερές δυνάμεις, οι οποίες πρέπει να αναδεικνύουν το λάβαρο του κοσμικού χαρακτήρα, του κράτους δικαίου, του διαχωρισμού εξουσιών και της ειρηνικής μεταβίβασης της εξουσίας κ.λπ., είναι αδύνατες στην παλαιστινιακή πολιτική σκηνή.

Ο αντι-ιμπεριαλισμός δεν είναι ξεκάθαρος ή εύκολος να προσδιοριστεί στην περίπτωση της Παλαιστίνης, η οποία περνά από μια διαδικασία εθνικής απελευθέρωσης που αντιμετωπίζει μια μεγάλη ανισορροπία στο συσχετισμό δυνάμεων. Αυτό οδηγεί την πολιτική ηγεσία να αναζητά άλλους παίκτες, ακόμα και μέσα από το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, εκμεταλλευόμενη κάποιες διαφορές στις θέσεις αυτών των μερών σε σχέση με τη θέση των ΗΠΑ, όπως η ΕΕ. Ωστόσο η ισχυρή θρησκευτική τάση και μέρος της κοσμικής τάσης, ενώ φιλονικούν με τον καπιταλιστικό κόσμο λόγω της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης, της ύπαρξης της κατοχής, της υποστήριξης προς το Ισραήλ κ.λπ., δεν είναι εχθρικές προς το καπιταλιστικό σύστημα που αντιπροσωπεύει τον ιμπεριαλισμό ως κεφαλή του πολέμου.

Αυτό ακριβώς βλέπουμε ξεκάθαρα στις πολιτικές πολλών χωρών της περιοχής. Δηλαδή μπορεί να συγκρούονται με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ όχι επειδή καθοδηγούν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, αλλά λόγω των πολιτικών των ΗΠΑ έναντι αυτών των χωρών ή καθεστώτων, ενώ παράλληλα δημιουργούν τις καλύτερες σχέσεις με άλλους καπιταλιστικούς πόλους στον κόσμο.

Η ενδυνάμωση και ενεργοποίηση του ρόλου της παλαιστινιακής Αριστεράς, η ενοποίηση του πολιτικού οράματος και κοινή δράση της επί του εδάφους, αποτελούν προϋποθέσεις για την ενίσχυση του αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος στην παλαιστινιακή αρένα. Προκειμένου να ενισχυθεί η αντι-ιμπεριαλιστική θέση στον παλαιστινιακό χώρο, είναι επίσης σημαντικό να προβληθούν τα πλαίσια και οι στόχοι των αμερικανικών και δυτικών θέσεων γενικότερα, μετά τη Διακήρυξη του Μπαλφούρ και τη συμφωνία Σάικς-Πίκοτ ως συστατικά της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Αυτοί είναι οι κρίκοι μιας αλυσίδας που αποσκοπεί στη διατήρηση των συμφερόντων αυτών
των ιμπεριαλιστικών χωρών. Είναι κάτι άσχετο με τη θρησκεία ή το πάθος ή την άγνοια της πραγματικότητας, όπως μερικοί το παρουσιάζουν.

Πηγή: Χαραυγή