• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Villagers of Ioannina City: Ροκ, κλαρίνο και μυρωδιά από βρεγμένο χώμα…

Γράφει η Ελπίδα Πουρναρά //

Οι Villagers of Ioannina City, ή κατά πολλούς «V.I.C», είναι ένα πειραματικό ροκ συγκρότημα από τα Γιάννενα. Και λέγοντας πειραματικό εννοούμε το εξής: η μπάντα έχει καταφέρει να συνδυάσει την ψυχεδέλεια με το post rock, το κλαρίνο και τους λοιπούς ηπειρώτικους σκοπούς.

Έχοντας κλείσει οκτώ χρόνια ζωής, έχουν καταφέρει να γεμίζουν τα συναυλιακά venues όπου εμφανίζονται και να δημιουργούν κλίμα διονυσιακό. Από τις πρώτες εμφανίσεις επί αθηναϊκού εδάφους ήταν αυτή δύο χρόνια πριν, στις 2 Ιουνίου του 2013, στο gig space του six D.O.G.S. Με λίγο διαφορετική από την τωρινή τους σύνθεση, οι Αλέξης Καραμέτης (κιθάρα/φωνή), Γιάννης Χαλδούπης (κλαρίνο/φωνή), Άκης Ζώης (μπάσο), Αχχιλέας Ράδης (πλήκτρα/φωνή) κι ο Άρης Γιαννόπουλος (τύμπανα), γεμίζουν με τους ήχους τους το στενό της Αβραμιώτου.

Οι πιο πολλοί βέβαια, τους μαθαίνουν στην παρουσίαση του δίσκου τους στο ΚοοΚοο, την Παρασκευή 2 Μαΐου 2014. Ένα live που αποδεικνύεται sold out, μιας και πάνω από 200 άτομα δεν καταφέρνουν να περάσουν το κατώφλι. Με τον Κωσταντή Πιστιόλη πλέον στα πνευστά, τo «Riza» μας χαρίζεται στην ολότητά του, ο κόσμος χορεύει γύρω και πάνω στη σκηνή, αμέτρητα stage diving αναδεικνύουν τους πρωταγωνιστές της βραδιάς κι όλοι τραγουδάμε τα «Τι κακό» και «Κρασί» με μια φωνή. Τους πλαισιώνουν οι Blame The Trees και τα φωνητικά της γλυκύτατης Ναταλίας, σε συνδυασμό με το γενικότερο «δέσιμο» των μελών της μπάντας συμπληρώνουν το μουσικό puzzle της βραδιάς.

Ρακί και τσίπουρο πηγαίνουν κι έρχονται, όλοι έχουν γίνει μια παρέα, όλοι θυμούνται τις ρίζες τους κι όλοι δακρύζουν. Ίσως να είναι κι αυτός ένας λόγος να ακούσεις τους V.I.C.: να ‘ρθεις κοντά στις ρίζες σου, να ψάξεις μέσα σου, να σιγοτραγουδήσεις μες στην παραζάλη.

Ακολουθεί ένα καλοκαίρι με ζωντανές εμφανίσεις σε ποικίλα φεστιβάλ και μια περιοδεία ανά την Ελλάδα – όπως τους πρέπει άλλωστε. Η συγκεκριμένη μουσική, θα έλεγε κανείς, δε μπορεί να χαρακτηριστεί ως «μουσική δωματίου». Για να πάρεις ό,τι έχει να σου δώσει αυτό το συγκρότημα μέσα από τη μουσική του, πρέπει οπωσδήποτε να τους δεις live. Εκεί είναι που ο αυτοσχεδιασμός συναντά το μεράκι και οι μελωδίες βγαίνουν αβίαστα, έχοντας ωστόσο μία συνοχή.

Λίγους μήνες μετά, πιο συγκεκριμένα στις 13 Νοεμβρίου, κυκλοφορούν το νέο τους ΕΡ, το οποίο συναποτελούν τα κομμάτια τους «Zvara» και «Karakolia». Δύο μέρες αργότερα, επιστρέφουν στα αθηναϊκά venues, στο χώρο του Fuzz. Έχουν μαζί τους τους Βούλγαρους Smallman με τις folk επιρροές τους. Γεμίζουν το live stage για ακόμα μία φορά με τον κόσμο να χορεύει συνδυάζοντας το συρτό με το headbanging. Οι εμφανίσεις τους δεν μένουν μόνο εντός συνόρων. Ταξιδεύουν σε χώρες τις Ευρώπης κι ο κόσμος τους αγκαλιάζει.

Έχουν χαρακτηριστεί πολλές φορές ως διαμάντι, για τον συγκερασμό παράδοσης και heavy rock ήχου. Το αποδεικνύουν σε κάθε τους εμφάνιση, άλλωστε. Ούσα ηπειρώτισσα, έχω μεγαλώσει με τους λυγμούς του κλαρίνου. Τόσο στα οικογενειακά τραπεζώματα, όσο στα πανηγύρια κάθε καλοκαίρι στο χωριό με τα τσάμικα και τα πωγωνίσια, με τη γιαγιά μου τη λεβέντισσα να σέρνει το χορό. Ανεπηρέαστη, ωστόσο, δε με έχουν αφήσει ούτε οι ψυχεδέλειες που τόσο πολύ φοριούνται τον τελευταίο καιρό. Οι Villagers Of Ioannina City, ένα κράμα εν τέλει των άνωθι, με κέρδισαν από την πρώτη τους νότα. Από το «Kalesma» ως το «Riza», σου ‘ρχονται στο μυαλό εικόνες από την πλατεία με τον πλάτανο, το τσίπουρο, το βρεγμένο χώμα, τα Τζουμέρκα.