Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Ελένη Τζατζιμάκη: Ό,τι απέμεινε από το κείμενο (4)

30 Μάρ­τη 1952. Ο Νίκος Μπε­λο­γιάν­νης και οι σύντρο­φοί του Δ. Μπά­τσης, Ν. Καλού­με­νος και Ηλί­ας Αργυ­ριά­δης εκτε­λού­νται στου Γου­δί, πίσω από το νοσο­κο­μείο Σωτη­ρία. Τιμώ­ντας την επέ­τειο το περιο­δι­κό αφιε­ρώ­νει τις λογο­τε­χνι­κές του στή­λες στον Νίκο Μπε­λο­γιάν­νη. Με χαρά φιλο­ξε­νεί ποί­η­μα ενός νέου παι­διού, της Ελέ­νης Τζα­τζι­μά­κη, εμπνευ­σμέ­νο από το Νίκο Μπελογιάννη.

mpelogiannis8

Ό,τι απέ­μει­νε από το κείμενο

(…) Δεν ήτα­νε πρώ­τη του Απρίλη.

Τέσ­σε­ρις άνδρες. Τους χτύ­πη­σε η ίδια σφαίρα-
είχα­νε την ίδια καρδιά.
Μόνο τους ψέμα: ο θάνα­τος. Δεν πέθα­ναν ποτέ.
Ήταν η σφαί­ρα μήτρα συσπώ­με­νη σε αίμα κόκ­κι­νο. Ώρα γεν­νή­σε­ως: τέσ­σε­ρις και δέκα.
Για το αιώ­νιο παιδί
και το όμορ­φο γαρίφαλο. (…)

Ελέ­νη Τζατζιμάκη
Από τη συλ­λο­γή «Σε ποιον ανή­κει μια ιστο­ρία;», εκδ. Μελά­νι (υπό έκδο­ση), 2015

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο