Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Από τη συνοικία του Κάμπελ μέχρι την Παλαιστίνη, ΛΕΥΤΕΡΙΑ!

Φιλο­ξε­νού­με­νος ο Δημή­τρης Παπα­θα­να­σί­ου //

Όσοι έχου­με ζήσει στη Θεσ­σα­λο­νί­κη ή έχου­με κατα­γω­γή από τα εδά­φη της, ξέρου­με έστω σε γενι­κές γραμ­μές την ιστο­ρία της ή του­λά­χι­στον προ­σπα­θού­με να την ανα­κα­λύ­ψου­με, λαμ­βά­νο­ντας υπό­ψιν την άρρη­κτη σύν­δε­ση της με την πολυ­πο­λι­τι­σμι­κή ταυ­τό­τη­τα της πόλης. Μου­σουλ­μά­νοι, Χρι­στια­νοί, Εβραί­οι συνυ­πήρ­χαν σε έναν τόπο, αφή­νο­ντας το στίγ­μα της συνύ­παρ­ξης τους στο πέρα­σμα των αιώνων.

Μπο­ρεί τα συστή­μα­τα εξου­σιών να άλλα­ξαν, να κατάρ­ρευ­σαν βασί­λεια, δυνα­στεί­ες, αυτο­κρα­το­ρί­ες για να εγκα­θι­δρυ­θούν στις θέσεις τους άλλα αντί­στοι­χα, τα σημά­δια του περά­σμα­τος των λαών, των χιλιά­δων ανθρώ­πων με δια­φο­ρε­τι­κά ήθη- έθι­μα, θρη­σκευ­τι­κές πεποι­θή­σεις — από τις μνή­μες μίας πόλης, που απο­τέ­λε­σε ένα από τα σημα­ντι­κό­τε­ρα σημεία ανα­φο­ράς στο βαλ­κα­νι­κό σταυ­ρο­δρό­μι, παρα­μέ­νουν αναλλοίωτα.

Ανά­με­σά τους και οι Σεφα­ρα­δί­τες Εβραί­οι, οι άντρες, οι γυναί­κες, τα παι­διά, που μεγά­λω­σαν, έπαι­ξαν, γέλα­σαν, ερω­τεύ­θη­καν μαζί με τους παπ­πού­δες και τις για­γιά­δες μας στις γει­το­νιές του Χιρς και του Κάμπελ.

Αυτούς τους ανθρώ­πους, τους δικούς μας ανθρώ­πους, τους έβγα­λε από τα σπί­τια τους, τους έκλε­ψε τις περιου­σί­ες, διέ­τα­ξε τον βασα­νι­σμό τους σε δημό­σια θέα στην Πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας με χορούς πάνω σε σπα­σμέ­να γυα­λιά, τους έστει­λε από τη Μονα­στη­ρί­ου στο Άου­σβιτς, στο Μαουτ­χά­ου­ζεν, στο Ντα­χά­ου, στο Μπιρ­κε­νά­ου, στο Μπέλ­ζεν με μόνο προ­ο­ρι­σμό τον αφα­νι­σμό, τον θάνα­το, το ανθρω­πό­μορ­φο ναζι­στι­κό κτή­νος, ονό­μα­τι Μαξ Μέρτεν.

Και στο όνο­μα της μνή­μης αυτών των ανθρώ­πων, λερώ­νο­ντάς την, προ­σβάλ­λο­ντάς την κατά­φο­ρα, ένας φασί­στας, 80 χρό­νια αργό­τε­ρα, ακο­λου­θεί πιστά το έργο των προ­κα­τό­χων του στον κυβερ­νη­τι­κό θώκο, προ­σπα­θώ­ντας να ξερι­ζώ­σει, με τον ίδιο ακρι­βώς απο­τρό­παιο τρό­πο, τον λαό της Παλαι­στί­νης από την πατρο­γο­νι­κή του εστία.

Δεν ήταν ο Ντα­γιάν, δεν ήταν ο Σαρόν, δεν είναι ο Βενια­μίν Νετα­νιά­χου, που έβγα­λαν από τα σπί­τια τους, η Βέρ­μαχτ, τα Ες Ες, η Γκε­στά­πο και οι κατα­δό­τες ντό­πιοι συνερ­γά­τες τους,
για να δοκι­μά­σουν στους κρο­τά­φους τους τα βάλτερ.

Ήταν οι άνθρω­ποί μας, οι Σεφα­ρα­δί­τες Εβραί­οι, οι επι­ζώ­ντες του Ολο­καυ­τώ­μα­τος, μίας θηριω­δί­ας που δεν μπο­ρεί να χωρέ­σει στις δια­στά­σεις του ανθρώ­πι­νου νου,(μπροστά στην οποία, ολά­κε­ρη η ”δημο­κρα­τι­κή” δυτι­κή ”διε­θνής” κοι­νό­τη­τα – ολο­φυ­ρό­με­νη επί του παρό­ντος υπο­κρι­τι­κά — είχε σιω­πή­σει) που δεν θα επέ­στρε­φαν ποτέ από τα κολα­στή­ρια για να χει­ρο­κρο­τή­σουν και να επι­τρέ­ψουν τα 80χρονα πογκρόμ, τους 80χρονους διωγ­μούς, τις ανα­ρίθ­μη­τες δολο­φο­νί­ες και ανε­λέ­η­τες σφα­γές του ισραη­λί­τι­κου εθνι­κι­σμού σε βάρος των Παλαι­στι­νί­ων στη Γάζα.

Και την ειδο­ποιό δια­φο­ρά, ανά­με­σα στα κτή­νη και τους ανθρώ­πους, στα φασι­στι­κά καθε­στώ­τα και τα θύμα­τα αυτών όποιος δια­θέ­τει την ελά­χι­στη κοι­νω­νι­κή συνεί­δη­ση, μπο­ρεί να την εντοπίσει.

Υ.γ. ”..Όταν ο λαός βρί­σκε­ται μπρο­στά στον κίν­δυ­νο της τυραν­νί­ας, δια­λέ­γει ή τις αλυ­σί­δες ή τα όπλα..”

Από τους ματω­μέ­νους αγώ­νες του λαού μέσα από το ΕΑΜ — ΕΛΑΣ της Αθή­νας, τον Δεκέμ­βρη του 1944 ενά­ντια στην ντό­πια αστι­κή και αγγλι­κή επι­κυ­ριαρ­χία μέχρι την ηρω­ι­κή αντί­στα­ση των Παλαι­στι­νί­ων, που παλεύ­ουν επί 80 συνα­πτά έτη για γη και ελευ­θε­ρία ενά­ντια στους δολο­φό­νους του Ισρα­ήλ, πάντα οι άνθρω­ποι θα σπά­νε τα δεσμά της αιχ­μα­λω­σί­ας και θα μάχο­νται για το δίκιο και την αξιο­πρέ­πειά τους.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ.

 

 

 

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο