Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΑ

Παρου­σιά­ζει η Ευαγ­γε­λία Νάκα //
Ιστο­ρι­κός Τέχνης

Στην αρχή κάθε έτους, την πλού­σια εικα­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα του Κώστα Ευαγ­γε­λά­του, εγκαι­νιά­ζει η έκδο­ση του εικα­στι­κού, συλ­λε­κτι­κού ημε­ρο­λο­γί­ου· ένα απάν­θι­σμα ζωγρα­φι­κών έργων από δια­φο­ρε­τι­κές σει­ρές και χρο­νι­κές περιό­δους. Το ημε­ρο­λό­γιο που τη φετι­νή χρο­νιά φέρει τον τίτλο «Ιδε­ο­μορ­φί­ες» συστε­γά­ζει εμβλη­μα­τι­κές συν­θέ­σεις των τελευ­ταί­ων ετών, εκτε­θει­μέ­νες στις μεγά­λες εκθέ­σεις του καλ­λι­τέ­χνη στην Ελλά­δα, την Αγγλία και τη Γαλ­λία, αλλά και πολύ πρό­σφα­τες, και­νούρ­γιες δημιουρ­γί­ες που ιχνη­λα­τούν τις ανα­νε­ω­τι­κές κατευ­θύν­σεις του έργου του.

euaggelatos101

Αυτή η περι­ή­γη­ση από τις σωμα­το­γρα­φί­ες με τα εννοια­κά, συμπα­ντι­κά σύμ­βο­λα, στις αρχαϊ­κές, γλυ­πτι­κές μορ­φές και στις προ­σω­πο­γρα­φί­ες που παρει­σφρέ­ουν κιο­νό­κρα­να ‑ενί­ο­τε ταυ­τό­χρο­να με άλλα στοι­χεία ερω­τι­κής υφής- από τα αφαι­ρε­τι­κά έργα σινε­μα­τι­στι­κής τεχνο­τρο­πί­ας στα «πορ­τρέ­τα» των τρια­ντά­φυλ­λων και στις λεπτο­μέ­ρειες των μνη­μειω­δών πανώ, μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει μία πλού­σια δειγ­μα­το­λη­πτι­κή περι­διά­βα­ση στα κορυ­φαία και χαρα­κτη­ρι­στι­κό­τε­ρα ορό­ση­μα της δημιουρ­γί­ας του καλ­λι­τέ­χνη. Θα μπο­ρού­σε να ιδω­θεί ως το πρώ­το μυη­τι­κό άγγιγ­μα στις μεγά­λες θεμα­τι­κές και τα επα­νερ­χό­με­να μοτί­βα ολό­κλη­ρης της καλ­λι­τε­χνι­κής του δημιουρ­γί­ας, στα οποία κοι­νός άξο­νας και υφέρ­που­σα συνε­κτι­κή δομή είναι η έλξη προς το επέ­κει­να και η φιλό­δο­ξη επι­δί­ω­ξη μίας χωρο­χρο­νι­κής διεύ­ρυν­σης, άλλο­τε εκφρα­ζό­με­νη από τον συμπα­ντι­κό, συμ­βο­λι­κό πλού­το, άλλο­τε από την ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή και τις αρχε­τυ­πι­κές ανα­φο­ρές ή ακό­μη από τη δια­χεί­ρι­ση της φόρ­μας και της μετά­πλα­σής της σε δονού­με­νη, αυθύ­παρ­κτη οντό­τη­τα, εκτο­ξευό­με­νης πέραν του εδώ και τώρα.

euaggelatos102

Σε κάθε σελί­δα του λεπταί­σθη­του ημε­ρο­λο­γί­ου εκδι­πλώ­νε­ται μία ξεχω­ρι­στή επα­νερ­μη­νεία του χρό­νου και του σώμα­τος, μέσα από το αντι­κα­θρέ­πτι­σμα του ενός στο άλλο. Η αλώ­βη­τη σφρι­γη­λό­τη­τα του δεύ­τε­ρου, η παρεν­δυ­σία του σε αρχαϊ­κό γλυ­πτό, η ιδε­ώ­δης απο­κρυ­στάλ­λω­σή του, εκτο­πί­ζουν τον χρο­νι­κό νατου­ρα­λι­σμό και προ­κρί­νουν τη δυνα­μι­κή της αρχέ­τυ­πης και αχρο­νι­κής ομορ­φιάς, αισθη­τι­κή κατη­γο­ρία μόνι­μα δια­πραγ­μα­τευό­με­νη στα έργα του καλ­λι­τέ­χνη. Πόσο πιο εύγλωτ­τα θα μπο­ρού­σε να επέμ­βει εδώ, αν όχι μέσα από τα αυτο­φυή, ολάν­θι­στα ρόδα στο φόντο ενός σύμπα­ντος με συγκά­τοι­κο μία άφθαρ­τη και μη θνη­τή μορ­φή; Ή μέσα από το πλη­θω­ρι­κό γυναι­κείο στή­θος που συνι­στά την πιο ερω­τι­κή, γήι­νη, ενε­στω­τι­κή συμ­βο­λο­ποί­η­ση της ζωτι­κής πηγής ενώ συχρό­νως ‑σε άλλο έργο- μετα­μορ­φώ­νε­ται σε σπεί­ρα αέναης ροής ενέρ­γειας, σε πανί­σχυ­ρη δίνη ανα­ζω­ο­γό­νη­σης και αθα­να­σί­ας; Η σπεί­ρα, η φόρ­μα κλει­δί του παρό­ντος λευ­κώ­μα­τος, και πανάρ­χαιο όσο και πάμπλου­το σε νόη­μα σύμ­βο­λο κάθε πολι­τι­σμού, εξου­σιά­ζει τον χρό­νο όπως εδώ το κάλ­λος απα­ξιώ­νει τη θνη­τό­τη­τα και όπως ο έρω­τας περι­σώ­ζει από τη φθορά.

euaggelatos105

euaggelatos103

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο