Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Παναγής Αντωνόπουλος: Κομμουνιστής πολυτελείας (Ποίημα)

14 /3 / 18

Δεν  είμαι ’γώ  κομ­μου­νι­στής  πολυτελείας
ούτε  γρα­φιάς, μιας  κάποιας  σέχτας  politik!
Είμαι  παι­δί  της  Μακρο­νή­σου  και  της  Γυάρου
και  αυτά  που  γρά­φω, μου  τα  δίδα­ξε  η  ζωή!

Εγώ  δεν  είμαι  κομ­μου­νι­στής  φιλολογίας!
Σταυ­ρό  δεν  κάνω  έξω  από  την  εκκλησιά!!
Εγώ  θεό  μου , έχω  μόνο  τον  ιδρώτα!
Μ’ αυτόν  μου  μάθα­νε , πως  μεγα­λώ­νουν  τα  παιδιά!!

Δεν  είμαι  νιό­κο­πος, στου  λογουρ­γείν το  μετερίζι
να  γρά­ψω  προ­σπα­θώ, μια  προσευχή
κάτι  σαν  όνει­ρο, που  την  ψυχή  ν’  αγγίζει
κάτι  σαν  άγγελ­μα, για  νίκη  μια  κοινή!!

Εγώ  δεν είμαι  ένας  Ρίτσος, ούτε  Λουντέμης!
Οι  δάφ­νες  που  έδρε­ψα, στο  πιά­το  μου  φακή!
Μάθη­μα  μου  ’δωσε  ο  Λένιν  και  ο  λοστρόμος
«ρίζο» που  διά­βα­ζε, μέσα  στη  φυλακή!!

Δεν  είμαι  τέλος  ψωνι­σμέ­νος  της  κουλτούρας
παρα­τρε­χά­με­νος  και  δήθεν  ποιητής
ούτε  απο­δέ­κτης  sofistique  θολούρας
μιας  επο­χής  θαυ­μά­των, παρακμής!!

Εγώ  τον  δρό­μο  μου  τρα­βώ  να  τερματίσω
και  στον  κοσμά­κη , να  φωνά­ξω  του «εγώ»
κομ­μου­νι­στής  σημαί­νει, κάτι  πως  θ’ αφήσω
κάτι  απ’  το  είναι , στον  αγώ­να  τον  κοινό!!

Κάτι  απ’  το  «είναι» , στον  λαό  τον  αγοραίο
που  για  δυο  ψίχου­λα  και  νόθη  λευτεριά
που­λά  αξί­ες  και  ότι  έμει­νε ωραίο
σε  μία  δήθεν  φιλε­λεύ­θε­ρη, ματιά !!!!

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο