Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Καπιταλιστικά ιδεολογήματα: οι καπιταλιστές είναι απαραίτητοι για τη λειτουργία της οικονομίας;

Η ιδέα ότι οι πλού­σιοι είναι μια ανα­γκαιό­τη­τα για τη λει­τουρ­γία της οικο­νο­μί­ας είναι ένα από τα πλέ­ον προ­στα­τευ­μέ­να ιδε­ο­λο­γι­κά κάστρα του καπιταλισμού.

Σε έρευ­να του Πανε­πι­στη­μί­ου του Μίσι­γκαν ανα­φέ­ρε­ται ένα ανη­συ­χη­τι­κό σημά­δι για τις τάσεις των κατα­να­λω­τών: «Το πρό­βλη­μα είναι ότι οι πλού­σιοι Αμε­ρι­κα­νοί δεν είναι καθό­λου ενθου­σια­σμέ­νοι και αυτό μπο­ρεί να σημα­το­δο­τεί περαι­τέ­ρω πόνο για τις αγο­ρές και την οικο­νο­μία συνο­λι­κά». Οι πλού­σιοι δεν θέλουν να ξοδέ­ψουν και …κατά συνέ­πεια, όλοι «υπο­φέ­ρουν».

Το CNN διευ­κρι­νί­ζει ότι το κορυ­φαίο εισο­δη­μα­τι­κό τμή­μα του 20% της κοι­νω­νί­ας ‑σύμ­φω­να με στα­τι­στι­κά του Γρα­φεί­ου Εργα­σί­ας κατα­να­λώ­νει πάνω το 40% στις ΗΠΑ και μια οικο­νο­μία που βασί­ζε­ται στην κατα­νά­λω­ση υπο­φέ­ρει εάν υπάρ­ξει συρ­ρί­κνω­ση της.

Το CNN ανη­συ­χεί για το πώς αυτό θα αντι­κα­το­πτρί­ζε­ται στις αξί­ες των μετο­χών των κορυ­φαί­ων κατα­να­λω­τι­κών εται­ρειών της χώρας: Amazon, Home Depot, μετα­ξύ άλλων. Οι κατά κεφα­λήν δαπά­νες με χρή­ση πιστω­τι­κών καρ­τών μειώ­θη­καν, κάτι που απο­τε­λεί κακό σημά­δι για τις τρά­πε­ζες και τις χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές εταιρείες.

Το CNN δεν κάνει λόγο, ως πιθα­νή λύση του προ­βλή­μα­τος, για περισ­σό­τε­ρο ορι­ζο­ντί­ω­ση της κατα­νά­λω­σης, ώστε να μην συγκε­ντρώ­νε­ται στο πιο πλού­σιο κομ­μά­τι. Δηλα­δή να γίνει η κοι­νω­νία πιο δίκαιη. Η ιδέα ότι οι πλού­σιοι είναι ανα­γκαιό­τη­τα για τη λει­τουρ­γία της οικο­νο­μί­ας είναι ένα από τα πιο προ­στα­τευ­μέ­να ιδε­ο­λο­γι­κά ταμπού του καπι­τα­λι­σμού: χωρίς τους πλού­σιους θα υπάρ­χει μεγα­λύ­τε­ρη φτώχεια.

Η ιδέα δεν υπερασπίζεται μόνο στις ΗΠΑ, αλλά εξάγεται συνεχώς σε όλες τις γωνιές του κόσμου

Μεταμ­φιε­σμέ­νη σε αναμ­φι­σβή­τη­τη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η ιδε­ο­λο­γία της οικο­νο­μι­κής ανά­γκης –για την ανθρω­πό­τη­τα, των κατε­χό­ντων τον πλού­το καπι­τα­λι­στών είναι απλώς ένας μύθος. Ένας μύθος που στή­νε­ται προ­σε­κτι­κά και φρο­ντί­ζε­ται. Η πει­σμα­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεί­χνει και μια άλλη πλευ­ρά: οι πλού­σιοι πλου­τί­ζουν –αν και όχι πάντα, σε βάρος της φτώ­χειας των άλλων.

Για να μην φύγου­με από το CNN, το 2021 το ειδη­σε­ο­γρα­φι­κό δίκτυο ανέ­φε­ρε ότι ενώ οι παγκό­σμιοι εκα­τομ­μυ­ριού­χοι αύξη­σαν την περιου­σία τους κατά περισ­σό­τε­ρα από 3,6 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια, εκα­τό εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι ωθή­θη­καν στην ακραία φτώ­χεια, οδη­γώ­ντας εκεί 711 εκα­τομ­μύ­ρια. Ο αντί­κτυ­πος ήταν μεγα­λύ­τε­ρος στις φτω­χές χώρες, καθώς, σύμ­φω­να με το Εργα­στή­ριο Παγκό­σμιας Ανι­σό­τη­τας (Platform for Poverty & Inequality Analysis), της παγκό­σμιας τρά­πε­ζας οι πλού­σιες χώρες έχουν προ­γράμ­μα­τα «βοή­θειας» για τους πλη­θυ­σμούς τους για να απο­φύ­γουν μόνο τη μαζι­κή αύξη­ση της φτώ­χειας και την ακραία φτώ­χεια. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι το φτω­χό­τε­ρο 50% του παγκό­σμιου πλη­θυ­σμού κατέ­χει μόνο το 2% του παγκό­σμιου πλού­του, το ενδιά­με­σο, που απο­τε­λεί­ται από 40%, το 22% και το πλου­σιό­τε­ρο 10% παίρ­νει τη μερί­δα του λέο­ντος 76%.

Σε αντί­θε­ση με τον ιδε­ο­λο­γι­κό μύθο ότι αν οι πλού­σιοι γίνουν πλου­σιό­τε­ροι, όλοι ωφε­λού­νται ως απο­τέ­λε­σμα της οικο­νο­μι­κής «υπε­ρο­χής» και όλοι είναι ευχα­ρι­στη­μέ­νοι, τα στοι­χεία δεί­χνουν ότι, μετα­ξύ 1995 και 2021, οι πλου­σιό­τε­ροι ‑το 1% μόνο του πλη­θυ­σμού άρπα­ξαν 38 % της αύξη­σης του παγκό­σμιου πλού­του, ενώ το φτω­χό­τε­ρο 50% πήρε μόνο το 2%: είναι καθα­ρό!. Όταν οι πλού­σιοι γίνο­νται πλου­σιό­τε­ροι, οι φτω­χοί γίνο­νται φτωχότεροι.

Στις υπα­νά­πτυ­κτες χώρες επί πλέ­ον οι πλού­σιοι δεν αφή­νουν τις περιου­σί­ες τους στη χώρα, τις πάνε στις παλιές μητρο­πό­λεις και ο πλού­τος τους δεν επα­νε­πεν­δύ­ε­ται στην εθνι­κή οικο­νο­μία, ούτε καν στην εθνι­κή κατα­νά­λω­ση. Οι πλού­σιοι “υπα­νά­πτυ­κτοι” προ­τι­μούν να πάνε στη Νέα Υόρ­κη για να αγο­ρά­σουν την τελευ­ταία μόδα της Louis Vuitton, παρά να αγο­ρά­σουν αυτό­χθο­να υφά­σμα­τα από τους δύστυ­χους ιθα­γε­νείς της χώρας τους.

Όταν ο η φάρα των Μάκρι (σσ. ο Μαου­ρί­σιο Μάκρι είναι Αργε­ντι­νός πολι­τι­κός και κυβερ­νή­της του Μπου­έ­νος Άιρες, πρό­ε­δρος της Αργε­ντι­νής 2015- 2019) ήρθε στην εξου­σία, με την υπό­σχε­ση να βγά­λει τη χώρα από τα οικο­νο­μι­κά της προ­βλή­μα­τα, ένα από τα πρώ­τα μέτρα ήταν η απε­λευ­θέ­ρω­ση της αγο­ράς συναλ­λάγ­μα­τος και ο άνοιγ­μα περιο­ρι­σμών στην έξο­δο των χρη­μά­των από τη χώρα. Υπο­λο­γί­ζε­ται ότι επί της κυβέρ­νη­σής του, 59 δις$ «διέ­φυ­γαν» από τη χώρα σε ξένες τρά­πε­ζες, κυρί­ως αμε­ρι­κα­νι­κές. Η οικο­γέ­νεια Μάκρι πήρε το κατι­τί της κάπου δέκα εκα­τομ­μύ­ρια στους λογα­ρια­σμούς της στο εξω­τε­ρι­κό. Φυσι­κά, ο αριθ­μός αυτός δεν περι­λαμ­βά­νει τις «διαρ­ρο­ές» που σχε­τί­ζο­νται με εται­ρεί­ες στις οποί­ες είχαν συμ­φέ­ρο­ντα ιδιο­κτη­σί­ας, άρα …

Παράλ­λη­λα με τα κόλ­πα των Μάκρι, η κυβέρ­νη­σή τους ζήτη­σε από το ΔΝΤ δάνειο άνω των 57 δις $. Ας το κατα­λά­βου­με …το ΔΝΤ είναι ένας οργα­νι­σμός που δίνει δάνεια για να μπο­ρούν οι κυβερ­νή­σεις να πλη­ρώ­νουν τα χρέη και να χρε­ώ­νο­νται παρα­πέ­ρα. Δεν είναι χρή­μα­τα για να επεν­δύ­σεις στην ανά­πτυ­ξη μιας χώρας, είναι χρή­μα­τα που πάνε στις διε­θνείς τρά­πε­ζες. Τώρα αυτό το χρέ­ος πρέ­πει να πλη­ρω­θεί από όλους τους Αργε­ντι­νούς, ως συλ­λο­γι­κή τιμω­ρία. Ως απο­τέ­λε­σμα του πάρ­τι εκα­τομ­μυ­ρί­ων μετα­ξύ της κυβέρ­νη­σης και των διε­θνών τρα­πε­ζών, η φτώ­χεια στη χώρα αυξή­θη­κε στο 32%, εγκλω­βί­ζο­ντας +2,6 εκα­τομ­μύ­ρια κάτω από το όριο της φτώχειας.

Σύμ­φω­να με δημό­σιους οργα­νι­σμούς, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του ΟΗΕ, ένα στα τρία παι­διά στην Αργε­ντι­νή μεί­ω­σε την καθη­με­ρι­νή του κατα­νά­λω­ση φαγη­τού και το 13% πει­νά­ει ενώ το 14,2% των οικο­γε­νειών είχαν έλλει­ψη τρο­φής. Επι­πρό­σθε­τα, οι μισές οικο­γέ­νειες είχαν του­λά­χι­στον ένα μέλος που έχα­σε τη δου­λειά του.

Ενώ συνέ­βαι­νε αυτό, το πλου­σιό­τε­ρο 20% της χώρας άρπα­ζε το 50% του πλού­του της. Το πλου­σιό­τε­ρο 10% «βού­τη­ξε» 22πλάσια από το % το φτω­χό­τε­ρου 10%. Τα στοι­χεία δεν είναι από έναν ξεπε­ρα­σμέ­νο μαρ­ξι­στή, είναι από την Παγκό­σμια Τρά­πε­ζα. Εδώ μιλά­με για μια από τις ισχυ­ρό­τε­ρες οικο­νο­μί­ες της Λατι­νι­κής Αμερικής.

Σύμ­φω­να με την Indec, τη στα­τι­στι­κή υπη­ρε­σία της Αργε­ντι­νής, το 37,3% του πλη­θυ­σμού ζει σε συν­θή­κες φτώ­χειας. Αυτό περι­λαμ­βά­νει την έλλει­ψη τόπου δια­μο­νής, την πρό­σβα­ση σε υπη­ρε­σί­ες υγεί­ας, την επι­σι­τι­στι­κή ανα­σφά­λεια κ.λπ. Όλα αυτά ενώ η οικο­νο­μία της χώρας ανα­πτύ­χθη­κε κατά 10,3% το 2021.

Ανή­συ­χος, ο Αργε­ντι­νός ανα­λυ­τής Ezequiel Adamovsky επι­βε­βαί­ω­σε ότι η Αργε­ντι­νή «ανα­πτύσ­σε­ται και εργά­ζε­ται έτσι ώστε μόνο μία τάξη να επε­κτεί­νει τα κέρ­δη της». Θα πρό­σθε­τα αυτό που δεν κατο­νο­μά­ζει: αυτή η τάξη είναι η αστι­κή τάξη.

Η ιδέα της «οικο­νο­μι­κής δημο­κρα­τί­ας», ως βάση δημο­κρα­τί­ας, δεν υφί­στα­ται στο πολι­τι­κό λεξι­λό­γιο των καπι­τα­λι­στών. Αυτοί που μας κατη­γο­ρούν στην Κού­βα ότι φοβό­μα­στε τους αστούς έχουν “δίκιο”, δεν θέλου­με νέους αστούς στην Κού­βα. Η σύγκρι­σή μας δεν είναι η ευρω­παϊ­κή «ευη­με­ρία», ούτε καν η ασια­τι­κή «ευη­με­ρία». Ούτε η σύγκρι­ση μας είναι η Αργε­ντι­νή, η τρί­τη μεγα­λύ­τε­ρη οικο­νο­μία στη Λατι­νι­κή Αμερική.

Σταματήστε να μας πουλάτε φούμαρα!  Εδώ πρέπει να ξεπεράσουμε την όποια οικονομική κρίση με όρους σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, μαζί με το λαό μας και προς όφελός του

Πηγή

Patria o muerte Socialismo o Muerte Venceremos Fidel

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο