Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Οι ελπίδες έρχονται

Γρά­φει ο Βασί­λης Κρί­τσας //

Το χρυ­σό της Εθνι­κής Εφή­βων τις προ­άλ­λες, στο Ευρω­μπά­σκετ του Βόλου, ήρθε ακρι­βώς είκο­σι χρό­νια μετά από τη χρυ­σή γενιά και τους Παγκό­σμιους Εφή­βους του 95’. Μια ομά­δα γεμά­τη πρω­το­κλα­σά­τους αστέ­ρες (το Ρετζιά που έφτα­σε και στο ΝΒΑ, το δυνα­μί­τη Παπ, τους Διό­σκου­ρους Χατζή-Κακιού­ζη, το χαβα­λε­τζή Καρά­γκου­τη και το Γιαν­νού­λη τραυ­μα­τία στις εφε­δρεί­ες) και με αρκε­τούς ρολί­στες πολυ­τε­λεί­ας (Μπαρ­λάς, Καϊ­λα­τζής, Σού­λης, κ.ά.). Αλλά σχε­δόν κανείς δεν έκα­νε την καριέ­ρα που θα μπο­ρού­σε, είτε για­τί δε δού­λευαν και χαρα­μί­στη­καν (Ρετζιάς) ή δε μεγά­λω­σαν ποτέ (Καρά­γκου­της), είτε για­τί δεν έγι­ναν σημαία σε κάποιο σύλ­λο­γο (ακό­μα κι ο Χατζής απο­κα­θη­λώ­θη­κε στο τέλος από τον ιστό της ΑΕΚ) ή στην Εθνι­κή (μόνο ο Κακιού­ζης επι­βί­ω­σε ως το χρυ­σό της Ανδρών στο Βελι­γρά­δι, το 05’).

Κι αυτός είναι ο βασι­κός κίν­δυ­νος που απει­λεί τους σημε­ρι­νούς «μικρούς» και τις αγω­νι­στι­κές τους προ­ο­πτι­κές, εφό­σον φου­σκώ­σουν τα μυα­λά τους από τις θριαμ­βο­λο­γί­ες και τον πυρε­τό του χρυ­σού. Ήδη πολ­λά ΜΜΕ παρου­σιά­ζουν το Χαρα­λα­μπό­που­λο ως το νέο Φάνη Χρι­στο­δού­λου και μπο­ρεί να τον αγχώ­σουν για να τον κάψουν ή να το βοη­θή­σουν να την ψωνί­σει, για να καεί ακό­μα πιο γρήγορα.

Ο άλλος κίν­δυ­νος που ελλο­χεύ­ει είναι να πια­στούν στις συμπλη­γά­δες του παρα­λο­γι­σμού της Α1, που απαι­τεί από τους παί­κτες να είναι μετρί­ως μέτριοι και πάντα μετρη­μέ­νοι, ούτε πολύ εκδη­λω­τι­κοί-συναι­σθη­μα­τι­κοί, ούτε πολύ ρεα­λι­στές, ή τέλος πάντων να είναι ό,τι θέλουν, αρκεί βέβαια να μην το εκδη­λώ­νουν, για να μην την πατή­σουν σαν το Δίπλα­ρο. Πού έκα­ψε τη μετα­γρα­φή του στην ΑΕΚ, πριν καν προ­λά­βει να παί­ξει με τη φανέ­λα της, για­τί παρα­δέ­χτη­κε πως τη βλέ­πει σαν όχη­μα για την καριέ­ρα του κι ότι είναι οπα­δός άλλης ομάδας.

Ούτως ή άλλως κανέ­να αστέ­ρι και κανέ­να μετάλ­λιο δε μπο­ρεί να σκε­πά­σει με τη λάμ­ψη του τη μαυ­ρί­λα και τα προ­βλή­μα­τα του χώρου. Πόσο μάλ­λον όταν μπαί­νουν, για κάποιον ακα­τα­νό­η­το λόγο, στο ίδιο κάδρο με τον Αχιλ­λέα Μπέο, που πήρε κι αυτός μετάλ­λιο από το που­θε­νά, προ­φα­νώς για τη «μεγά­λη κι αφι­λο­κερ­δή προ­σφο­ρά» του στον αθλη­τι­σμό, που όλοι μνημονεύουν.

Η ΕΟΚ του Βασι­λα­κό­που­λου δεν έχει άμε­ση σχέ­ση με το ΝΑΤΟ, αλλά έχει απ’ τα χρό­νια της αλλα­γής τον ίδιο επι­κε­φα­λής, της λογι­κής του «παλιού ΠΑΣΟΚ» ‑που φώνα­ζε το σύν­θη­μα για το ίδιο συν­δι­κά­το, κι ας μην το πίστευε. Και τώρα καμα­ρώ­νει για το ανα­πτυ­ξια­κό μοντέ­λο της Ομο­σπον­δί­ας και τις δια­κρί­σεις των εθνι­κών κλι­μα­κί­ων (σε σύγκρι­ση με άλλα αθλή­μα­τα, είναι ο μονό­φθαλ­μος που βασι­λεύ­ει), αλλά τα κον­δύ­λιά της μειώ­νο­νται δρα­μα­τι­κά χρό­νο με το χρόνο.

Από την άλλη, η αντι­πο­λί­τευ­ση στο «Σωλή­να» (κυρί­ως από δημο­σιο­γρά­φους και ΜΜΕ) είναι μάλ­λον ποτα­μί­σιας λογι­κής. Ζητά­ει ανα­νέ­ω­ση, εκσυγ­χρο­νι­σμό (αλά Σημί­τη, για να μεί­νου­με στα Πασο­κι­κά συμ­φρα­ζό­με­να), νέα πρό­σω­πα, αλλά βασι­κά στε­νο­χω­ριέ­ται που το πρω­τά­θλη­μα δεν είναι αρκε­τά «επαγ­γελ­μα­τι­κό» κι εμπο­ρευ­μα­το­ποι­η­μέ­νο, πχ στα πρό­τυ­πα του ΝΒΑ.

Συνε­πώς μπρος γκρε­μός και πίσω ρέμα…

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο