Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Κώστας Τσιάνος, η Μπέτυ Βαλάση… Ήταν όλοι τους εκεί

Γρά­φει ο Δημή­τρης Φερ­γά­δης, συντα­ξιού­χος, ιστο­ρι­κό στέ­λε­χος της βιο­μη­χα­νί­ας της δισκο­γρα­φί­ας σε «ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ» και «MINOS-EMI». Συγ­γρα­φέ­ας του βιβλί­ου «Με αφορ­μή την ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ. Η Βιο­μη­χα­νία της Δισκο­γρα­φί­ας στην Ελλά­δα τον 20ό αιώνα».

Άβα­το; Ποιος…; Ο Περισ­σός; Ποιος τα λέει αυτά. Περι­βό­λι ήτα­νε… θύρες ανοι­χτές ήτα­νε… Ολά­νοι­χτες. Και οι φίλοι, ντυ­μέ­νοι φίλοι, φθά­να­νε σιγά — σιγά στον πολύ ωραίο, για καλο­και­ρι­νές βρα­διές, ανοι­χτό χώρο του ΚΚΕ στον Περισ­σό. Την Δευ­τέ­ρα δέκα του Ιού­νη. Για ένα κρα­σί, για λίγη συζή­τη­ση και πολ­λή μουσική.

Και η υπο­δο­χή χωρίς πρω­τό­κολ­λα και κον­κάρ­δες. Χωρίς ιεραρ­χί­ες και άλλα αδιέ­ξο­δα. Απλά, φιλι­κά, ανθρώ­πι­να καθό­τα­νε ο ένας πλάι στον άλλο. Όλα ωραία και καλά. Λίγα λόγια, πολύ λίγα, από τον Νίκο Σοφια­νό. Και ευχα­ρι­στί­ες για τη χρή­σι­μη βοή­θεια, που πρέ­πει να συνε­χι­στεί. Και πιο δυνα­τή. Και το κρα­σί και ο μεζές και η μου­σι­κή… να κάνουν τη δου­λειά τους. Θύμι­ζε αυθόρ­μη­τη σύνα­ξη αυτό. Από παλαι­ι­κές επο­χές. Της γει­το­νιάς τα γλέ­ντια θύμι­ζε. Κι οι απλοί, οι καθη­με­ρι­νοί άνθρω­ποι να τα λένε με καλ­λι­τέ­χνες, με ηθο­ποιούς… Ποιος δεν ήτα­νε εκεί… Κορυ­φαί­ος του χορού ο Θάνος Μικρού­τσι­κος, ο δυνα­τός Θάνος. Να δίνει δύνα­μη στη δύνα­μη του ψηφο­δελ­τί­ου Επι­κρα­τεί­ας του ΚΚΕ. Προ­ση­νής, φιλι­κός …το ξενύ­χτη­σε. Και ο Κώστας Τσιά­νος ήτα­νε εκεί. Ο Κώστας Καζά­κος, η Μπέ­τυ Βαλά­ση, ο Άγγε­λος Αντω­νό­που­λος, η Γιώ­τα Βέη, ο Λου­κάς Θάνος, ο Βασί­λης Κολο­βός, ο Φίλιπ­πος Σοφια­νός, ο Παύ­λος Ορκό­που­λος. Ο Βασί­λης Γισ­δά­κης με τον «μύθο» του Χατζι­δά­κι, ο Στά­θης Δρο­γώ­σης, η Ερω­φύ­λη, ο Ιγκόρ Πομά­σκι, η Σεμί­να Διγε­νή, ο Νίκος Μπο­γιό­που­λος, ο Νίκος Αγγε­λί­δης, ο Μανό­λης Ανδρου­λι­δά­κης, ο Κώστας Λει­βα­δάς, ο Νίκος Μπο­φί­λιος, ο Σταύ­ρος Ξένος, η Κατε­ρί­να Στι­κού­δη και πολ­λοί άλλοι. Που ίσως δεν είδα ή δεν θυμάμαι…

Εκεί­νο, όμως, που σίγου­ρα θυμά­μαι και μάλι­στα καλά είναι το νοιά­ξι­μο που έβγαι­νε από τα βλέμ­μα­τα όλων. Για τον άλλον. Η αγά­πη για τη ζωή. Για την καθη­με­ρι­νό­τη­τα που είναι αγά­πη. Γι’ αυτό και η βρα­διά κύλη­σε ανθρώ­πι­να, με τρα­γού­δι και με γλέ­ντι. Για­τί όποιος αγα­πά­ει τη ζωή, ξέρει και να γλε­ντά­ει. Και όποιος ξέρει να γλε­ντά­ει, ξέρει και να αγω­νί­ζε­ται. Για του φτω­χού τ’ αρνί. Κι έτσι, αργά, περα­σμέ­να μεσά­νυ­χτα, άρχι­σαν οι παρέ­ες να αραιώ­νουν και να λένε για χαι­ρε­τι­σμό… Μη χαθού­με… Κοντά, κοντά. Σιμά είναι τα Γιάν­νε­να. Μπο­ρού­με… Να σώσου­με του φτω­χού τ’ αρνί. Μη μας το πάρουν οι Αλή Πασά­δες. Ωραία ήτα­νε η γιορ­τή του ΚΚΕ για τους φίλους του. Για την καρ­διά και το μυα­λό. Κι ο Θάνος, Ολύ­μπιος, να μας λέει με φωνή στε­ντό­ρεια… Εντά­ξει. Όλοι τώρα… «στο φτε­ρό του καρ­χα­ρία». …Δες, «εφτά σε παίρ­νει αρι­στε­ρά…», μην το …ξεχά­σεις. Όμως …ΑΡΙΣΤΕΡΑ.

Αυτά ο Θάνος, αυτά ο Καβ­βα­δί­ας, στη γιορτή…

Πηγή: 902.gr

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο