Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Τραγούδια… και παρατράγουδα

«Η μου­σι­κή ενώ­νει» είναι το σύν­θη­μα της Γιου­ρο­βί­ζιον, αλλά προ­ϋ­πό­θε­ση για να συμ­βεί αυτό, είναι να βρί­σκε­σαι στην …ευρω­α­τλα­ντι­κή πλευ­ρά της Ιστο­ρί­ας! Μέχρι την ώρα που γρά­φο­νταν αυτές οι γραμ­μές, δεν ξέρα­με ποιος θα είναι ο φετι­νός νικη­τής του «μου­σι­κού δια­γω­νι­σμού». Η αλή­θεια είναι όμως ότι δεν είχα­με και μεγά­λη αγω­νία… Πρό­περ­σι στη Γιου­ρο­βί­ζιον κέρ­δι­σε η Ουκρα­νία (για­τί άρα­γε;) και πέρ­σι η Σου­η­δία, που ήταν τότε εν ανα­μο­νή μέλος του ΝΑΤΟ.
Φέτος, τα παρα­τρά­γου­δα ήταν περισ­σό­τε­ρα από τα τρα­γού­δια που ακού­στη­καν και είχαν στο επί­κε­ντρο τη συμ­με­το­χή του Ισρα­ήλ από τη μια κι από την άλλη τις αντι­δρά­σεις που προ­κα­λεί η σφα­γή των Παλαι­στι­νί­ων μέσα κι έξω από το στά­διο όπου διε­ξά­γε­ται ο αντα­γω­νι­σμός. Πέρα από την εμπά­θεια των διορ­γα­νω­τών για τις μαζι­κές δια­μαρ­τυ­ρί­ες, οτι­δή­πο­τε μπο­ρεί να εξέ­φρα­ζε δυσα­ρέ­σκεια για το Ισρα­ήλ, στο­χο­ποιού­νταν αυτό­μα­τα ως «αντι­ση­μι­τι­σμός»! Φαί­νε­ται πως η κουλ­τού­ρα της …«ανο­χής», της «συμπε­ρί­λη­ψης» και της «δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας», που δια­φη­μί­ζο­νται ως οι «αξί­ες» του δια­γω­νι­σμού, δεν χωρά­ει άλλες γνώ­μες, πέρα από αυτές που εκφρά­ζουν οι διορ­γα­νω­τές. Για τους λάτρεις των προ­γνω­στι­κών πάντως, το Ισρα­ήλ βρι­σκό­ταν μέχρι και την Παρα­σκευή στη λίστα με τα φαβορί…

Eurovision: Εν μέσω απο­δο­κι­μα­σιών ‑που ως δια …μαγεί­ας εξα­φα­νί­στη­καν- το τρα­γού­δι του Ισραήλ.

Για να λέμε πάντως και του στρα­βού το δίκιο, οι …κυνη­γοί κεφα­λών του δια­γω­νι­σμού παί­ζουν εντός έδρας, αφού δικό τους κατα­σκεύ­α­σμα είναι η Γιου­ρο­βί­ζιον: Για όσους δεν το γνω­ρί­ζουν, εμπνευ­στής και δημιουρ­γός της Γιου­ρο­βί­ζιον είναι το ΝΑΤΟ (!) στο πλαί­σιο της πολι­τι­κής του για την «ήπια ισχύ»! Απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­να έγγρα­φα το περι­γρά­φουν ως εξής: Στις 28/1/1955 η «Επι­τρο­πή του ΝΑΤΟ για τον Πολι­τι­σμό και τη δημό­σια πλη­ρο­φό­ρη­ση» παρέ­δω­σε στον διευ­θυ­ντή της Γαλ­λι­κής Ραδιο­φω­νί­ας και Τηλε­ό­ρα­σης μια έκθε­ση για τη δημιουρ­γία ενός ευρω­παϊ­κού φεστι­βάλ που θα ονό­μα­ζαν Γιουροβίζιον.
Στις 30/11/1955, ξανά στο Παρί­σι, έγι­νε νέα συνά­ντη­ση, αλλά το σχέ­διο είχε αλλά­ξει: Τώρα συζη­τιό­ταν η δημιουρ­γία ενός μου­σι­κού φεστι­βάλ του ΝΑΤΟ που θα ξεκι­νού­σε τον Απρί­λη του 1956. Στις 12/2/1955, σε μια τρί­τη συνά­ντη­ση, απο­φα­σί­στη­κε η χρη­σι­μο­ποί­η­ση της European Broadcasting Union (EBU) ως φορέα για την υλο­ποί­η­ση του σχε­δί­ου και έτσι ο δια­γω­νι­σμός ξεκί­νη­σε τον Μάη του 1956, με τον φιλό­δο­ξο στό­χο «να επη­ρε­α­στεί το κοι­νό υπέρ του ΝΑΤΟ μέσα από το κλί­μα αυτής καθαυ­τής της διορ­γά­νω­σης». Φαί­νε­ται λοι­πόν ότι όπου δεν πίπτει ο λόγος της ευρω­α­τλα­ντι­κής προ­πα­γάν­δας, πίπτει η ράβδος της συκο­φά­ντη­σης και του απο­κλει­σμού κάθε αντί­θε­της φωνής.

Πηγή 902.gr

Eurovision: Η μου­σι­κή ενώ­νει, αρκεί να μην είσαι με την Παλαι­στί­νη! – Βίντεο της ΚΝΕ

 

 

 

Μοι­ρα­στεί­τε το:

Μετάβαση στο περιεχόμενο