• [ «Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί» οι φασίστες]
Facebooktwitterrssyoutube
slogan

«Πλην Λακεδαιμονίων»: Η πλήρης δικαίωση του ΚΚΕ στο Μακεδονικό

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Αν υπάρχει μια πολιτική δύναμη στη χώρα, της οποίας η στάση στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ δικαιώθηκε πέρα για πέρα, αυτή είναι το ΚΚΕ. Πρόκειται για μια θέση που- σε αντίθεση με τα αστικά κόμματα- έχει παραμείνει σταθερή εδώ και 27 χρόνια, χωρίς να εγκλωβίζεται στην ονοματολογία. Εξ’ αρχής, από το 1992, το ΚΚΕ τόνισε πως η ουσία του όλου ζητήματος δεν βρίσκεται στο όνομα και πως η όποια εμμονή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε αυτό κρύβει κινδύνους και αδιέδοξα.

Όταν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Συνασπισμός συνυπέγραφαν τον Απρίλη του 1992 την κοινή απόφαση της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών όπου απέρριπταν κάθε ενδεχόμενο να περιλαμβάνεται ο όρος «Μακεδονία» στην ονομασία της γειτονικής χώρας, το ΚΚΕ είχε τη γενναιότητα να σταθεί απέναντι. Όπως επίσης είχε το πολιτικό θάρρος να πάει κόντρα στο ρεύμα του εθνικιστικού παροξυσμού και των σκοπιανοφάγων συλλαλητηρίων του ’92. Την ίδια ώρα που τα αστικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του τότε Συνασπισμού, ταυτίζονταν με το περιρρέον εθνικιστικό κλίμα μην τυχόν και χάσουν ψήφους, το ΚΚΕ αρνήθηκε να χαϊδέψει αυτιά. Υπερασπίστηκε τις αρχές τις θέσεις του, λέγοντας την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Για την στάση του αυτή το ΚΚΕ δέχθηκε ενορχηστρωμένη επίθεση, λοιδορήθηκε, καθυβρίστηκε και συκοφαντήθηκε. Ποιος δεν θυμάται τις αθλιότητες του Λ. Κύρκου που, ενθουσιασμένος από τον «παλμό» των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, κατηγορούσε τους «πλην Λακεδαιμονίων» κομμουνιστές που δε συμμετείχαν; Έκτοτε πέρασαν 27 χρόνια και οι ίδιες οι εξελίξεις ήρθαν να δικαιώσουν την στάση που κράτησαν οι κομμουνιστές. Και εξηγούμαστε:

Εξ’ αρχής, το ΚΚΕ προσπάθησε να στρέψει την προσοχή του λαού στην ουσία του ζητήματος που ήταν και παραμένουν οι επικίνδυνες μεθοδεύσεις των αμερικανοευρωπαίων ιμπεριαλιστών (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ) στα Βαλκάνια. Μεθοδεύεις και σχεδιασμοί που σχετίζονται άμεσα με ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, προσπάθειες αποσταθεροποίησης και επαναχάραξη συνόρων, για τα οποία οι λαοί των Βαλκανίων έχουν χύσει μπόλικο αίμα.

Στις 31/12/1991, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα της Κεντρικής Επιτροπής δίνονταν έμφαση στην ανάγκη προστασίας του απαραβίαστου των συνόρων στα Βαλκάνια. Στις 11/1/1992, η Σύνοδος της ΚΕ του ΚΚΕ κατήγγειλε τις μεθοδεύσεις διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας ενώ με παρέμβαση του στις 15/1/1992, το ΠΓ της ΚΕ ζητούσε να διακηρυχτεί το απαραβίαστο των διεθνών συνόρων στα Βαλκάνια.

RIZOS 1998-99Σε μια περίοδο που οι αστικές πολιτικές δυνάμεις παζάρευαν τις θέσεις τους στο «χρηματιστήριο» του εθνικισμού, το ΚΚΕ σημείωνε πως «άσχετα από τη χρησιμοποίηση ή όχι του ονόματος “Μακεδονία”, που για το ΚΚΕ έχει μόνο γεωγραφική έννοια, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να δημιουργηθεί πρόβλημα γενικής αμφισβήτησης των συνόρων στα Βαλκάνια» (Σύνοδος της ΚΕ για τα Βαλκάνια, 26/1/1992). Την ίδια περίοδο που οι αστοί ηγέτες, από τον Κ.Μητσοτάκη και τον Α.Παπανδρέου μέχρι το Λ.Κύρκο, πλειοδοτούσαν σε υπερπατριωτικό βερμπαλισμό ευελπιστώντας να κερδίσουν εκλογική πελατεία, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλ. Παπαρήγα έλεγε στο λαό την ωμή αλήθεια: «Ο γνήσιος πατριωτισμός είναι ασυμβίβαστος με τον εθνικισμό, το σοβινισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό» σημείωνε σε συνέντευξη τύπου για τις εξελίξεις στις 29/1/1992, προτείνοντας «το δρόμο της συσπείρωσης των λαών της φιλίας τους και της κοινής δράσης και κοινής αντίδρασης σε κάθε μορφή επεκτατισμού».

Από την πρώτη στιγμή της ωμής επέμβασης ευρωπαίων και αμερικανών ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια (Γιουγκοσλαβία), το ΚΚΕ υπογράμμισε πως το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ «είναι παράγωγο της γενικότερης κρίσης που αυτή η επέμβαση δημιούργησε». Να τι έλεγε σχετική ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ αναφορικά με τη διπλωματική αναγνώριση της ΠΓΔΜ το Δεκέμβρη του 1993: «Η πολιτική που ακολουθήθηκε από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ σχετικά με την ΠΓΔΜ, από τη στιγμή που έγινε φανερό πως και αυτή η Δημοκρατία ακολουθεί το δρόμο της απόσχισης και συγκρότησης ανεξάρτητου κράτους ήταν αδιέξοδη από την αρχή. Αντί να αναζητηθεί μια συμφωνία με το νέο αυτό κράτος που θα κατοχύρωνε με εγγυήσεις την ασφάλεια και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας, η κύρια προσοχή της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ επικεντρώθηκαν στον όρο “Μακεδονία” και στα παράγωγά του, αρχίζοντας μια κοινή προσπάθεια επηρεασμού της κοινής γνώμης (…). Κορύφωμα αυτής της καμπάνιας ήταν τα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας όπου κυριάρχησαν τα γνωστά συνθήματα εχθρότητας και μίσους».

Στα 27 χρόνια που μεσολάβησαν, από τη δημιουργία της ΠΓΔΜ μέχρι σήμερα, το ΚΚΕ διατήρησε κρυστάλλινη τη θέση του πως οποιαδήποτε συμφωνία για την ονομασία περιέχει τον όρο «Μακεδονία», αυτός θα πρέπει να έχει αυστηρά γεωγραφικό – και όχι εθνοτικό- προσδιορισμό. Ενώ, ταυτόχρονα, η όποια συμφωνία οφείλει να είναι ξεκάθαρη σε όλα τα σημεία της, χωρίς σπέρματα αλυτρωτισμού που θα δίνουν πάτημα για διαφορετικές ερμηνείες είτε απ’ τη μια, είτε απ’ την άλλη πλευρά.

Ουσιαστικότερο όλων, ωστόσο, είναι το γεγονός πως το ΚΚΕ ήταν η μοναδική πολιτική δύναμη που επέμεινε στη θέση ότι η ουσία του ζητήματος δεν βρίσκεται στο όνομα καθ’ αυτό, αλλά στο «διαίρει και βασίλευε» των αμερικανοευρωπαίων ιμπεριαλιστών που, για λογαριασμό των μονοπωλιακών συμφερόντων, υπονομεύουν την ειρήνη και τη σταθερότητα στα Βαλκάνια. «Δε συμφωνούμε που περιορίζεται το όλο πρόβλημα στη συζήτηση γύρω από το όνομα», σημείωνε η Αλ. Παπαρήγα μετά την σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών στις 13 Απρίλη 1992 και προσέθετε: «Είτε απαλειφθεί το όνομα είτε δεν απαλειφθεί είτε υπάρξει παραλλαγή του, τα προβλήματα για την Ελλάδα αλλά και για τους λαούς των Βαλκανίων θα υπάρχουν, θα γίνονται όλο και πιο έντονα, εφόσον συνεχίζεται επέμβαση ξένων δυνάμεων στα Βαλκάνια, ηγετικών χωρών της ΕΟΚ και των ΗΠΑ. Εφόσον συνεχιστεί η πολιτική του “διαίρει και βασίλευε”». Είχε άδικο; Τουναντίον!

kke 1Οι ίδιες οι εξελίξεις απέδειξαν την ορθότητα της παραπάνω θέσης. Το αιματοκύλισμα του λαού της Γιουγκοσλαβίας από τους ευρωπαίους και αμερικάνους φονιάδες, η επαναχάραξη συνόρων και η δημιουργία προτεκτοράτων (βλ. Κόσοβο), ήρθαν να επιβεβαιώσουν με τον πλέον τραγικό τρόπο πως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ο σλαβομακεδόνας, ο αλβανός ή ο βούλγαρος εργαζόμενος, αλλά τα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια που θρέφουν και αναπαράγουν τον εθνικισμό και τον αλυτρωτισμό.

Σήμερα, το ζήτημα συνεχίζει να βρίσκεται σε άμεση σύνδεση με τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί, με το αίτημα και την πάλη για να μην υπάρξει καμία άλλη αλλαγή συνόρων. Και είναι σαφές πως ούτε η νατοϊκής κοπής απαράδεκτη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ, ούτε καμία συμφωνία δε δύναται να διασφαλίσει την ειρηνική συνύπαρξη και ανάπτυξη σχέσεων φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο λαών, όσο η περιοχή βρίσκεται υπό τον κλοιό των ιμπεριαλιστών.

Η δικαίωση της θέσης του ΚΚΕ στο ζήτημα των σχέσεων της Ελλάδας με τη γειτονική χώρα αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη. Ταυτόχρονα, η θέση αυτή μπορεί και πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα ώστε να απορρίψουν το δίπολο εθνικισμού-κοσμοπολιτισμού και να αγωνιστούν για την απεμπλοκή της χώρας μας απ’ τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ενάντια στο σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά πολέμους, φτώχεια, δυστυχία και προσφυγιά.

____________________________________________________________________________

Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.