• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Απάντηση στην ανάρτησή μας με τίτλο «Μια μαρτυρία για την… φιλανθρωπία της Καρέλιας Α.Ε»

Στις 2/1/2017, με αφορμή τα εγκωμιαστικά σχόλια της ναζιστικής-εγκληματικής Χρυσής Αυγής για τις «έξτρα παροχές προς τους εργαζόμενους» της καπνοβιομηχανίας Καρέλιας Α.Ε. δημοσιεύσαμε υπό τον τίτλο “Μια μαρτυρία για την… φιλανθρωπία της Καρέλιας Α.Ε” σχόλιο αναγνώστη, πρώην εργαζόμενου σε περίπτερο, αναφορικά με τα κέρδη και την “φιλανθρωπία” της εταιρείας.

Ως απάντηση στην παραπάνω ανάρτηση, λάβαμε στην ηλεκτρονική διεύθυνση του περιοδικού επιστολή στελέχους της καπνοβιομηχανίας Καρέλιας Α.Ε. (τα στοιχεία του είναι στη διάθεση του «Ατέχνως») στην οποία, όπως αναφέρει, εκφράζει προσωπικές απόψεις και παραθέτει στοιχεία «με μοναδικό σκοπό την αποκατάσταση της πραγματικής διάστασης των πραγμάτων». Κάνοντας λόγο για «λανθασμένη πληροφόρηση», η επιστολή αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

1. Προ δεκαετίας το ποσοστό κέρδους του σημείου λιανικής μεσοσταθμικά δεν ήταν 10% αλλά 7% (απόκλιση 30%).

2 Οι εταιρείες διανομής καπνικών προϊόντων μόνο στο τσιγάρο είναι 6 και όχι 2. (Philip Morris, British American Tobacco, Imperial Tobacco, Japan Tobacco International ΚΑΠΝΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΡΕΛΙΑ Α.Ε. και ΣΕ.ΚΑΠ)

3. Η ΚΑΠΝΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΡΕΛΙΑ Α.Ε. δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το σήμα Camel το οποίο διανέμει στην Ελλάδα από το 2001 η Japan Tobacco International.

4. Επειδή τυγχάνει να γνωρίζω άριστα λόγω ιδιότητας, το θέμα των χρεώσεων μετά πλήρης βεβαιότητας σας ενημερώνω ότι δεν υπάρχει κανένα σήμα της εταιρείας που να δίνει 7 και 8 λεπτά κέρδος, παρότι ο μέσος όρος των τιμών λιανικής των σημάτων μας είναι χαμηλότερος των λοιπών εταιριών.

5. Ποσοστιαία το κέρδος του σημείου λιανικής στα σήματα της εταιρείας, είναι τουλάχιστον ανταγωνιστικότατο, χωρίς να θέλω να κουράσω εισερχόμενος σε λεπτομέρειες, προκαλώντας όμως τον οποιοδήποτε γνώστη να παρουσιάσει και να συγκρίνουμε επί ομοίων τιμών ποσοστά.

6. Επίσης, όσοι είναι του χώρου γνωρίζουν ότι σε ποσοστό 90% επί τις λιανικής τιμής ενός καπνικού προιόντος αποτελούν προπληρωμένοι φόροι από την εταιρεία. Το υπόλοιπο 10% μοιράζεται σχεδόν ισόποσα στο διανομέα – χονδρέμπορο, στο σημείο λιανικής πώλησης και την Καπνοβιομηχανια, η οποία εξ ολοκλήρου έχει αναλάβει το κόστος παραγωγής προώθησης και διανομής στους συνεργάτες της. Από τα παραπάνω γίνεται απόλυτα σαφές ότι για τα όντως χαμηλά περιθώρια κέρδους όλων των εμπλεκομένων, τα όποια συγκριτικά της ΚΑΡΕΛΙΑ Α.Ε. είναι τουλάχιστον άκρως ανταγωνιστικά, ευθύνεται αποκλειστικά το κράτος.

7. Αναφορικά με τις έξτρα οικοιοθελείς παροχές της εταιρείας, οφείλω να σας αναφέρω ότι παρέχονται ανελλιπώς εδώ και 60 Χρόνια, ακόμη και όταν υπήρχε σημαντική πτώση πωλήσεων.

8. Τόσο ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, όσο και ο Αντιπρόεδρος αλλά και η κα. Πρόεδρος, όπως βέβαια και πολλοί ακόμη άξιοι επιχειρηματίες, είναι μόνιμοι κάτοικοι Καλαμάτας, ελέγχοντας προσωπικά όλες τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα, αφιερώνοντας ατελείωτες ώρες προσωπικής εργασίας.

Στην επιστολή του προς το “Ατέχνως”, το στέλεχος της καπνοβιομηχανίας προσθέτει επίσης ότι η εν λόγω εταιρεία αποτελεί “πρότυπο και υγιές παράδειγμα μίμησης” την οποία “πρέπει να επικροτούμε”, καταλήγοντας ότι παραμένει στη διάθεση του περιοδικού για κάθε διευκρίνηση.

Σχόλιο του ΑΤΕΧΝΩΣ

1. «Φιλεύσπλαχνοι» και «ευεργέτες» καπιταλιστές υπάρχουν μόνο στα παραμύθια. Η ανταγωνιστικότητα μιας επιχείρησης και το καπιταλιστικό κέρδος είναι, εκ των πραγμάτων, αδύνατο να συνυπάρχουν με την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζόμενων. Η καπνοβιομηχανία Καρέλιας, όπως άλλωστε και κάθε καπιταλιστής, δε μοιράζει δικά του λεφτά στους εργαζόμενους: οι όποιες «έξτρα παροχές», τα bonus, οι δωρεές και οι λοιπές «φιλανθρωπίες» αποτελούν τμήμα των κερδών του καπιταλιστή, ο οποίος απομιζά υπεραξία από τους εργαζόμενους. Με λίγα λόγια, ένα μικρό τμήμα της απλήρωτης δουλειάς των εργαζόμενων επιστρέφει σε αυτούς με τη μορφή δώρων, έξτρα επιδομάτων κλπ.

2. Η προσπάθεια να αναδειχθούν οι «φιλανθρωπίες» της καπνοβιομηχανίας Καρέλιας Α.Ε. (και όποιας άλλης μεγάλης επιχείρησης) προς εργαζόμενους και κοινωφελή ιδρύματα, αποκρύβει τα τεράστια κέρδη της εταιρείας, ένα μικρό μέρος των οποίων αποτελούν οι «έξτρα οικειοθελείς παροχές». Τα επίσημα στοιχεία από τους ισολογισμούς της εταιρείας είναι αποκαλυπτικά:

Το 2015, για τις συνολικές αποδοχές και λοιπές αμοιβές των εργαζομένων του (στην παραγωγή, τη διοίκηση και τη διάθεση), μαζί με τις ασφαλιστικές εισφορές, η Καρέλιας Α.Ε. «ξόδεψε» το ποσό των 22,4 εκατομμυρίων ευρώ. Την ίδια χρονιά τα καθαρά κέρδη, ανήλθαν σε 53,9 εκατομμύρια ευρώ. Με απλά λόγια, για κάθε 1 ευρώ που πληρώνει η εταιρεία τους εργαζόμενους για τη συνολική λειτουργία της επιχείρησης (για τους εργάτες στην παραγωγή, για τη διάθεση των εμπορευμάτων, για τα στελέχη της επιχείρησης), η ίδια, από αυτήν τη δουλειά των εργαζομένων βγάζει καθαρό κέρδος 2,4 ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της καπνοβιομηχανίας, οι πωλήσεις το 2016 ανήλθαν σε 876 εκατ. ευρώ, ενώ τα κέρδη προ τόκων, φόρων και αποσβέσεων ήταν 91 εκατομμύρια ευρώ.

3. Οι παραπάνω ρυθμοί κερδοφορίας δεν ήρθαν ως μάννα εξ’ ουρανού, ούτε οφείλονται στο… «επιχειρηματικό δαιμόνιο» του μεγαλοβιομηχάνου. Η αύξηση της παραγωγικότητας και οι ρυθμοί κερδοφορίας είναι απότοκα της εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, της εφαρμογής του αντεργατικού νομοθετικού οπλοστασίου που επιτρέπει απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, πρόσληψη συμβασιούχων εργαζομένων οι οποίοι, ανα πάσα στιγμή, πετιούνται στο καλάθι της ανεργίας αν δεν αποδίδουν το αναμενόμενο κέρδος.

Να θυμίσουμε ότι τον Οκτώβρη του 2013, παρά την αύξηση της κερδοφορίας της η Καρέλιας Α.Ε. είχε προχωρήσει σε δύο απολύσεις, κάτι που είχε καταγγείλει τότε η Γραμματεία Μεσσηνίας του ΠΑΜΕ (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

4. Όπως συμβαίνει και με άλλες επιχειρήσεις, το παράδειγμα της Καρέλιας Α.Ε. επιχειρείται να παρουσιαστεί, μεταξύ άλλων, ως παράδειγμα «ταξικής συνεργασίας», όπου καπιταλιστής και εργαζόμενοι δουλεύουν για το κοινό καλό της εταιρείας. Σε αυτήν την συνειδητή παραπλάνηση, σημαντικό στήριγμα αποτελεί ο λεγόμενος εργοδοτικός συνδικαλισμός ο οποίος, πέραν της στήριξης που παρέχει στους μηχανισμούς εξαγοράς της εργοδοσίας, προωθεί την εκφυλιστική αντίληψη ότι οι όποιες διεκδικήσεις των εργαζόμενων θα πρέπει να καθορίζονται από τις επιδόσεις της επιχείρησης!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του κλίματος είναι τα πρόσφατα εξώδικα που επιστράτευσαν ενάντια στις ταξικές δυνάμεις του ΠΑΜΕ οι «εκπρόσωποι» των εργαζομένων της εταιρείας. Η… επιστράτευση των εξώδικων έγινε τον περασμένο μήνα, λίγες ημέρες πριν την πανελλαδική απεργία της 14ης Δεκέμβρη, με σκοπό να κρατήσουν το οργανωμένο εργατικό κίνημα μακριά… απ’ τους εργαζόμενους της καπνοβιομηχανίας. Σχετικά με το θέμα αυτό, ο καθένας μπορεί να ενημερωθεί στο ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη»:(ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Παλαιότερες καταγγελίες, ενδεικτικές του πως “χτίζεται” η υποτιθέμενη «ταξική συνεργασία» στην καπνοβιομηχανία Καρέλιας Α.Ε. μπορεί να βρει κανείς και στο παρελθόν, όπως, π.χ, το 2003  (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ) και, ακόμη παλαιότερα, το 1998 (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ).

5. Οι επικοινωνιακές φιέστες που διαφημίζουν την υποτιθέμενη «φιλευσπλαχνία» των μεγαλοβιομηχάνων δεν πρέπει να αποσπάσουν την προσοχή των εργαζόμενων από την ουσία του ζητήματος, που δεν είναι άλλη από τη βαθιά εκμετάλλευση που διέπει το καπιταλιστικό σύστημα. Πράγματι, σε μια εποχή όπου ανθεί η ανεργία και μεγάλο τμήμα των εργαζόμενων βιώνει την κακοπληρωσιά και τους μισθούς πείνας, η περίπτωση της Καρέλιας Α.Ε. ενδεχομένως να μοιάζει «παραδεισένια». Ωστόσο, αυτός ο επίπλαστος παράδεισος είναι συνυφασμένος με την συνέχιση της κερδοφορίας του εργοδότη-καπιταλιστή (όσο έχει υπερκέρδη, τόσο μπορεί να δίνει παροχές προκειμένου να εξασφαλίσει εργασιακή ειρήνη). Η πείρα έχει δείξει ότι στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης του συστήματος, κανένας δεν παραμένει αλώβητος.

Οι εργαζόμενοι και οι σύγχρονες ανάγκες τους δε μπορεί και δεν πρέπει να είναι συνδεδεμένες με την κερδοφορία των καπιταλιστών. Άλλωστε, η κερδοφορία του κεφαλαίου, ο τεράστιος πλούτος που συσσωρεύουν οι καπιταλιστές είναι αποτέλεσμα της ίδιας της δουλειάς των εργαζομένων. Πρόκειται για πλούτο που στο σύνολο του ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν – δηλαδή στους εργαζόμενους.