• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

«Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!»

Ο Οδυσσέας Ελύτης (Αλεπουδέλης τα πραγματικό του επίθετο) γεννήθηκε στις 2 Νοέμβρη 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης και πέθανε στις 18 Μάρτη του 1996. Συνήθως διαβάζουμε ή ακούμε ότι ήταν ο ποιητής του Αιγαίου. Μα τούτος ο χαρακτηρισμός που αποδόθηκε στην ποίησή του την περίοδο της βράβευσής του με Νόμπελ, προκάλεσε την οργή του ποιητή. Η οργή του ήταν και η κριτική του στάση απέναντι στο έργο του των πρώτων χρόνων («Προσανατολισμοί» 1940).

Η ποίησή του είναι δεμένη με την ιστορία, την ομορφιά, τις παραδόσεις της Ελλάδας.

Από τα χρόνια της Κατοχής και μετά η ποίησή του αποκτά κοινωνικό προσανατολισμό. Το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το χαμένο λοχαγό της Αλβανίας» και το «Καλοσύνη στις λυκοποριές» εγκαινιάζουν μια νέα περίοδο στην ποίησή του, εμπνευσμένη από τα πρόσφατα γεγον΄τα και τη δόξα του λαού. Συναντιέται με το λαό.

Μεγάλη η συμβολή του στην ποίηση της Εθνικής Αντίστασης, στη νεοελληνική ποίηση και στην παγκόσμια.

Κορυφαία δημιουργία το «Άξιον εστί». Έργο μνημειακό που δένει με την ιστορική περιπέτεια του λαού μας. Γράφει ο Γ. Βαλέτας: «Ο Ελύτης χρησιμοποιώντας τον τίτλο ‘’Αξιον Εστί’’ ήθελε να καταξιώσει με την ποιητική της διεκτραγώδηση και την επικολυρική της προβολή και μεγαλοσύνη, την αξία, τους αγώνες, τα πάθη και τη νίκη του λαού, του ελληνικού, του δικού του λαού, πάνω στις δαιμονικές δυνάμεις της καταστροφής και της βίας και πιο συγκεκριμένα να υμνήσει μέσα σε μια καθολική ιστορική και ανθρωπογεωγραφική σύλληψη την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, όπως με όλα τα δεινά και τα παθήματά του, κρατώντας πάντα ορθοστήλωτη την ψυχή του και αδάμαστο το ηθικό του κατόρθωσε να τη δημιουργήσει ο ελληνικός λαός σαν αληθινό θαύμα και να προκαλέσει με αυτό το παγκόσμιο θαυμασμό».

Επιμέλεια Ηρακλής Κακαβάνης