• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Μια βραδιά υπό τους ήχους των Jakob

Jakob

Jakob

Ανταπόκριση: Ελπίδα Πουρναρά //
Φωτογραφίες: Έλενα Πατσουράκου

Το βράδυ του Σαββάτου οι Jakob λίγο πριν ανεβούν τη σκηνή του Roadburn Festival έκαναν μια στάση επί ελληνικού εδάφους στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής τους περιοδείας. Φυσικά δε θα μπορούσαμε να λείπουμε και κατηφορίσαμε προς το Texas Rock Club. Μαζί τους βρέθηκαν οι Mock The Mankind και οι Their Methlab που ανέλαβαν να προθερμάνουν με τον καλύτερο τρόπο όλους όσοι βρέθηκαν από νωρίς στο venue.

Τους Mock The Mankind δεν τους παρακολουθούσαμε για πρώτη φορά. Σκοτεινιά, doom ήχος με riffs βαριά και μια μελαγχολία να αναβλύζει. Γνωστή καλή συνταγή για μια καλή αρχή σε ενα live. Αν και σε κάποιες στιγμές έλειπε το κρεσέντο, ενα τσαφ που θα σε ταρακουνούσε, το υλικό τους – κυρίως μέσα από το “Ruination” – ήταν αρκετό λόγω των πολύ καλά προβαρισμένων μουσικών μεταξύ άλλων, για να αποτελεί αυτή τους η εμφάνιση ένα ακόμα πετραδάκι σε ό,τι έχουν χτίσει ως τώρα.

Mock The Mankind

Mock The Mankind

Μικρό διάλειμμα κι οι Γιαννιώτες Their Methlab βρεθηκαν on stage. Post rock ανάμεικτο με ψυχεδέλειες και εναλλαγές που άφησαν τους πάντες ικανοποιημένους, συνοδεία ενος video wall σκηνές του οποίου σου έφερναν ανά στιγμές γνώριμα σκηνικά της καθημερινότητας στο νου. Άκρως ενδιαφέρουσες συνθέσεις, πολύ καλά δουλεμένη μπάντα και αν δεν τους είχες ακούσει ως τώρα, ψάξε στο διαδίκτυο για τη μουσική τους και επόμενες εμφανίσεις.

Their Methlab

Their Methlab

Και κάπως έτσι η σκυτάλη πέρασε στα χέρια των Jakob. Εξηγώντας μας πως λόγω κάποιων θεμάτων με τις βίζες τους ίσως και να μην ήταν μαζί μας, τελικά το βράδυ του Σαββάτου έμελλε να είναι για εμάς ένα από τα ωραιότερα live του είδους για το συναυλιακό 2016 ως τώρα. Το τρίο από τη Νέα Ζηλανδία σε πείσμα του drum set που καθιστούσε κατά στιγμές δύσκολη την απόδοση των τυμπάνων κατάφερε να κλέψει από το κοινό το πιο ζεστό χειροκρότημα και φωνές για “λίγο ακόμα”. Μελωδίες που κλιμακώνονταν, ήχος ολοκάθαρος και αυτή η ειλικρίνεια κι η ταπεινότητα που διέπουν τη μπάντα και που σε έκαναν να τους εκτιμήσεις κατά τι παραπάνω. Κομμάτια από την έως τώρα πορεία τους συνέθεσαν μία ώρα γεμάτη μελωδίες και συναισθήματα. Μία ώρα στο πέρας της οποίας επήλθε μια κάποια λύτρωση κι ένα αίσθημα γαλήνης. Εφεξής θα μένει στο νου αυτή η βραδιά σε κάθε “γυροβολιά” του δίσκου. Μέχρι την επόμενη φορά!