Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Τρία ποιήματα της Ηλέκτρας Στρατωνίου για την Ημέρα της Γυναίκας

Τρία ποιήματα μου από τη συλλογή της Ηλέκτρας Στρατωνίου «Σςςς… ο θεός κοιμάται» για την Ημέρα της Γυναίκας

ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ

Τίποτα νέο δεν υπάρχει
αρκούν λες τα όσα ζήσαμε,
τα φιλιά της φωτιάς
που πυρπόλησαν τα νιάτα μας
επαρκούν πιστεύεις,
να ζεστάνουν τα γηρατειά μας.
Ξέρεις πόσο κρύο
κάνει μετά τα εξήντα;
Ξέρεις πόσο χιόνι
κολλάει στις πατούχες σου?
Σου είπε κανείς
για τις κλιματικές συνθήκες
στην έρημο της Σαχάρας;
Ήλιος καυτός τη μέρα
παγωνιά θανάτου τη νύχτα!
Πίστεψε με ,
διάφανο κρύσταλλο ο χρόνος
καρφώνει το σώμα σου
εκεί γύρω στα ογδόντα
και δεν επαρκούν
τα φιλιά της φωτιάς
που πυρπόλησαν τα νιάτα μας,
για να ζεστάνουν
το αίμα στις φλέβες,
την πληγή στο κορμί !
Ανάγκη λοιπόν
να υπάρξει <κάτι> νέο,
<επιτακτική> ανάγκη
να ομορφαίνει η ζωή μας!
Ίσως …αν αγκαλιαστούμε
σφιχτά, ποιό σφιχτά;
Αν…. φιληθούμε καυτά,
ποιο καυτά
απ’ τα φιλιά του παρελθόντος;
Μη λες επαρκούν όσα ζήσαμε ,
ξέρεις τι κρύο κάνει
μετά τα εξήντα;
Συνθήκες Σαχάρας!

ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΟΡΣΕΛΑΝΗ

Τι κι αν πέτρωσε το δάκρυ
στις άκρες των ματιών,
ήρθε ο Αυγουστιάτικος ήλιος
και ξάπλωσε πάνω τους,
πυρακτώθηκαν τα δάκρυα
-άχνισαν,- κύλησαν σαν λάβα
αυλακώνοντας την κινέζικη
πορσελάνη του προσώπου σου!
Από τότε ζωγραφίστηκαν
μπλε λουλούδια
σε ανθισμένες βυσσινιές ,
άλογα τρελαμένα
δίχως καβαλάρηδες,
νύφες με μαύρα πέπλα
και ένα μπουκέτο αίμα
στο μέρος της καρδιάς τους!
Πυρακτώθηκαν από τον ήλιο
τα πετρωμένα σου δάκρυα,
ετούτος ο Αύγουστος
έμελλε να είναι ο τελευταίος!
Γλυκοφίλησε ο έρωτας
την Κινέζικη πορσελάνη
-στο σπασμένο σου πρόσωπο-
και μετά… πέταξε μακριά
το κλειδί της ψυχής σου
σε μια θάλασσα από μούστο!
Τώρα γελάς ευτυχισμένη , μεθυσμένη,
γελάς αιώνια μεθυσμένη!!!

Η ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ ΚΛΑΙΕΙ

Κλείνεις τα μάτια σου κάθε φορά
που στέκομε μπροστά σου,
δεν έχω πια τη λάμψη του ήλιου
και τη δροσιά των είκοσι χρόνων,
ούτε τη μελωδία της καρδερίνας
στον ήχο της φωνής, σκούριασε
το μαρμάρινο σώμα μου,
η Καρυάτιδα τώρα κλαίει
μπρος στους χαλαρούς γλουτούς της!
Το ερωτικό πάθος μου νύσταξε,
κουρασμένο ξάπλωσε
σκύλος πιστός στα πόδια σου!
Κλείνεις τα μάτια σου κάθε φορά
που πίνεις τον καφέ σου
δεν ζωγραφίζονται τα χείλη μου
στις φουσκάλες του όπως παλιά,
μόνο βουλιάζουν και λερώνονται
στον πάτο του φλιτζανιού
μέσα στα κατακάθια του.
Γιατί κλείνεις τα μάτια?
Ανάλωσα δίπλα σου τη ζωή μου
γέμισα με ηδονή
και ευτυχία τα χρόνια σου,
από «αγόρι» σ’ έκανα άνδρα,
ανοίγοντας σαν τριαντάφυλλο
τα πέταλα του κορμιού μου
επάνω στα σεντόνια σου!
Μάτωσα το κορμί μου
κάνοντας το σπόρο σου παιδί!
Και έκλαψα όταν μ’ έκανες
από ερωμένη μάννα σου,
λες κι έφευγα για το στερνό ταξίδι .
Μην κλείνεις λοιπόν
τα μάτια σου μπροστά μου,
γιατί κλαίει η Καρυάτιδα
τους χαλαρούς γλουτούς της!

________________________________________________________________________________

Η Ηλέκτρα Στρατωνίου γεννήθηκε στη Χαλκιδική, έζησε σε πολλά μέρη της Ελλάδας και στο εξωτερικό. Είναι ζωγράφος, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει εκδόσει τρεις ποιητικές συλλογές: «Ποιήματα» (1989, Γερμανία), «Στο ναρκοπέδιο του μυαλού» (2011, Αθήνα) και «Σςςς… ο Θεός κοιμάται» (2014, Αθήνα). Η Ηλέκτρα είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε. Ε. Λ.).

Γράμματα της ποίησης