• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος…»

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Είναι θύματα ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Έζησαν από κοντά, είδαν με τα ίδια τους τα μάτια, την κτηνωδία του πολέμου. Έχασαν γονείς, αδέλφια, φίλους. Ξεριζώθηκαν με τη βία απ’ τα σπίτια τους. Μπήκαν σε σαπιοκάραβα, περπάτησαν χιλιόμετρα αφιλόξενων εδαφών για να γλυτώσουν απ’ την κόλαση. Βρέθηκαν σε τριτοκοσμικούς καταυλισμούς, πίσω από συρματοπλέγματα, στοιβαγμένοι σαν τα σακιά, έρμαια των κάθε λογής μη κυβερνητικών απατεώνων και της αστυνομικής καταστολής.

Είναι τα παιδιά-πρόσφυγες, τα πιο αθώα θύματα της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας που στην πλέον τρυφερή ηλικία έρχονται αντιμέτωπα με τη φτώχεια, την εκμετάλλευση, την απαξίωση, το ρατσισμό. Τα προσφυγόπουλα άφησαν πίσω τους το θάνατο και την καταστροφή του πολέμου για να βρεθούν απέναντι στον παραλογισμό της ξενοφοβίας.

Στη Χίο έστησαν… «επιτροπή αγώνα» ενάντια στην ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία. Στις Σέρρες οι κηδεμόνες 105 μαθητών δεν έστειλαν τα παιδιά τους στο μάθημα διαμαρτυρόμενοι για τη φοίτηση δέκα μικρών προσφύγων στο σχολείο. Στο Βόλο ο διευθυντής του Γυμνασίου Ιωλκού έγινε δέκτης απειλών επειδή δέχθηκε προσφυγόπουλα!

Σκεφτείτε την ψυχολογία ενός παιδιού έξι, οκτώ η δέκα ετών που βιώνει τέτοιου είδους ρατσιστική αντιμετώπιση, τέτοια μισανθρωπιά, που του στερούν το- αυτονόητο- δικαίωμα στην εκπαίδευση και την κοινωνικοποίηση. Διότι, πράγματι, θέλει περίσσευμα μισανθρωπιάς για να στοχοποιείς μικρά παιδια. Θέλει περίσσευμα παλιανθρωπισμού να επιχειρείς να εμποδίσεις ενα παιδί απ’ το να πάει σχολείο, να παίξει, να κάνει φίλους, να ενταχθεί αρμονικά στο κοινωνικό σύνολο.

Άραγε, πόσοι απ’ αυτούς τους «ελληναράδες», απ’ το Ωραιόκαστρο μέχρι τη Χίο, που στήνουν «επιτροπές αγώνα» ενάντια σε μικρά προσφυγόπουλα, διαμαρτυρήθηκαν έστω και μια φορά για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ; Πόσοι εξ’ αυτών ζήτησαν το κλείσιμο των αμερικανονατοϊκών βάσεων στην Ελλάδα που καταστούν τη χώρα μας συνένοχη σε μια σειρά δολοφονικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή;

Είναι, βλέπετε, εύκολο να πουλάς εθνικοφροσύνη και κάλπικο πατριωτισμό κάνοντας το «νταή» στον αδύναμο, στο μετανάστη, στο προσφυγόπουλο. Το δύσκολο είναι να ‘σαι άνθρωπος, με όλη την έννοια που περικλείει η λέξη αυτή, έτσι όπως το ‘χε θέσει ο Λειβαδίτης: «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο».

Για τον έλληνα και ξένο εργαζόμενο, για ελληνόπουλα και προσφυγόπουλα, είναι κοινός ο εχθρός και κοινός ο αγώνας για την ειρήνη και το δίκαιο. Μια κοινωνία χωρίς πολέμους, εκμετάλλευση και προσφυγιά. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος…

Δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, τ’ ακούς φασίστα;

____________________________________________________________________________

Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.