• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Πολωνία, 28 χρόνια μετά την αντεπανάσταση: Αντικομμουνισμός, Φασισμός και… άγιος ο Θεός.

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Ποια είναι η Πολωνία 28 χρόνια μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού και την καπιταλιστική παλινόρθωση; Ποιο ήταν τελικά το τίμημα της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας» που οι τελάληδες της αντεπανάστασης – με πρωτομάστορα τον αλήστου μνήμης Λεχ Βαλέσα – διατυμπάνιζαν πουλώντας εμπόρευμα «ελπίδας» στον πολωνικό λαό; Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τα μεγαλόστομα συνθήματα του Βαλέσα για «αλληλεγγύη» και «δικαιοσύνη» στους εργαζόμενους, όπως επίσης και τις αντικομμουνιστικές νουθεσίες του συμπατριώτη του Κάρολ Βοϊτίλα (Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ) για μια «εναλλακτική Πολωνία».

Σήμερα, το «όραμα» των Βαλέσα-Βοϊτίλα έχει πλέον δικαιωθεί. Το «τυρρανικό κομμουνιστικό καθεστώς» – όπως το χαρακτήριζαν οι ενορχηστρωτές της αντεπανάστασης- αποτελεί μακρινό παρελθόν. Η Πολωνία είναι χώρα-μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, ο καπιταλισμός ζει και βασιλεύει και οι πολωνοί εργαζόμενοι γεύονται πλέον τους «καρπούς» της πολυπόθητης «ελευθερίας»…

Το δέντρο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, άλλωστε, είναι γεμάτο από καρπούς: Φτώχεια, ανεργία, διάλυση κοινωνικών κατακτήσεων και τσάκισμα εργασιακών δικαιωμάτων. Οι στατιστικές έρευνες πιστοποιούν την υποβάθμιση της ζωής της πολωνικής εργατικής τάξης, κάνοντας σαφές ότι η καπιταλιστική αντεπανάσταση του 1989-90 όχι μόνο δεν οδήγησε σε κοινωνική πρόοδο αλλά, αντίθετα, έφερε τους εργαζόμενους πολλές δεκαετίες πίσω.

Από το 1989 μέχρι σήμερα, υπολογίζεται πως περισσότεροι από 3 εκατομμύρια Πολωνοί εγκατέλειψαν τη χώρα προκειμένου να βρουν μια αξιοπρεπή εργασία για να ζήσουν τις οικογένειες τους. Σύμφωνα με σχετική έρευνα της φιλανθρωπικής οργάνωσης Szlachetna Paczka, εκατομμύρια Πολωνοί στερούνται καθημερινά βασικά αγαθά που την εποχή του σοσιαλισμού θεωρούνταν δεδομένα.

Για παράδειγμα, ένας στους τρεις συνταξιούχους ξοδεύει ημερησίως περίπου 7 ζλότι (1,65 ευρώ), ενώ μια στις δύο οικογένειες με περισσότερα από ένα παιδιά αντιμετωπίζει πρόβλημα στην αποπληρωμή δανείων και λογαριασμών. Μια στις πέντε οικογένειες με πάνω από ένα παιδί αναγκάζεται να μείνει σε ένα και μόνο δωμάτιο, καθώς ένα 60% των οικογενειών έχει να αποπληρώσει τουλάχιστον ένα μακροπρόθεσμο δάνειο. Το καπιταλιστικό «θαύμα» έχει και συνέχεια. Το 15% των οικογενειών με ένα άρρωστο η ανάπηρο μέλος μπορούν να διαθέσουν μόνο 1,6 ζλότι (0,38 ευρώ) κατ’ άτομο τη μέρα! Με απλά λόγια δε μπορούν να αγοράσουν ούτε μισή φραντζόλα ψωμί.

«Θα πάρεις σύνταξη στον παράδεισο…»

Η καπιταλιστική παλινόρθωση επιφύλαξε ιδιαίτερη μεταχείριση στους απόμαχους της ζωής. Μια 83χρονη πολωνή αναγκάζεται να ξοδεύει 300 ζλότι (70,87 ευρώ) μηνιαίως για φάρμακα, ενώ αδυνατεί να πληρώσει για πάνω από δύο ώρες θέρμανση στο σπίτι της. Ένας άλλος ηλικιωμένος με καρκίνο του λάρυγγα αναγκάστηκε να σταματήσει τη δουλειά του πριν συμπληρώσει την ηλικία συνταξιοδότησης. Ζει με μόλις 600 ζλότι (141 ευρώ) το μήνα, ενώ όταν ζήτησε από την αρμόδια κρατική υπηρεσία την σύνταξη που δικαιούται έλαβε την εξής απάντηση: «Θα πάρεις σύνταξη στον παράδεισο».

Ο "πρωτομάστορας" της αντεπανάστασης Λεχ Βαλέσα με τον συμπατριώτη του Πάπα Ιωάννη Παύλο.

Ο “πρωτομάστορας” της αντεπανάστασης Λεχ Βαλέσα με τον συμπατριώτη του Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ, κατά κόσμον Κάρολ Βοϊτίλα.

Για όσους τυχόν έχουν βιαστεί να συμπεράνουν πως τα παραπάνω δεν αρκούν, τους συνιστούμε υπομονή. Το καπιταλιστικό «θαύμα»– το είπαμε- έχει και συνέχεια. Έτσι, στην Πολωνία που απαλλάχτηκε από τον «αναχρονιστικό κομμουνισμό» και που το κεφάλαιο και το κέρδος ορίζει τις ζωές των ανθρώπων, περίπου 1.5 εκατομμύριο παιδιά και νέοι κάτω των 24 ετών ζούν σε συνθήκες φτώχειας. Στην Πολωνία της Ε.Ε., ένα στα πέντε παιδιά στερείται καθημερινά τροφή, βιβλία, παιχνίδια, καινούργια ρούχα και πρόσβαση στον οδοντίατρο.

Είναι στην ίδια Πολωνία που, με την ανατροπή του σοσιαλισμού, χιλιάδες οικογένειες πετάχτηκαν κυριολεκτικά στο δρόμο μιας και αδυνατούσαν να πληρώσουν τα ενοίκια. Η προστασία της στέγης που υπήρχε επί σοσιαλισμού έπαψε να υπάρχει και οι άστεγοι πολλαπλασιάστηκαν στους δρόμους της Βαρσοβίας και των άλλων μεγάλων πόλεων. Τα επίσημα κυβερνητικά στοιχεία για τους άστεγους κάνουν λόγο για 33-35.000 άτομα, ενώ ο πραγματικός αριθμός υπολογίζεται πως είναι κατά πολύ μεγαλύτερος αγγίζοντας τους 200.000 (socialwatch.org).

Ο «απελευθερωτής» Βαλέσα και η συνομοταξία της «Αλληλεγγύης» (του περίφημου συνδικάτουπαραρτήματος της CIA) μπορούν να είναι υπερήφανοι και για έναν επιπλέον λόγο. Τα ναυπηγεία του Γκντανσκ, όπου ο Βαλέσα δημαγωγούσε υποσχόμενος δήθεν μια καλύτερη ζωή στους εργάτες, είναι πλέον σε χέρια ιδιωτών, ενώ το 80% των εργαζόμενων απολύθηκε τη δεκαετία του ’90. Το άλλοτε λιμάνι-σύμβολο της σοσιαλιστικής Πολωνίας έχει μετατραπεί σε απομεινάρι ναυπηγείου, σύγχρονο κάτεργο εκμετάλλευσης, με την ανεργία και τη φτώχεια να καλπάζουν στην ευρύτερη περιοχή.

Αντικομμουνισμός, Φασισμός και… άγιος ο Θεός.

Στην σημερινή καπιταλιστική Πολωνία, η κοινωνική εξαθλίωση πάει χέρι-χέρι με τον αντικομμουνισμό και την ενίσχυση του φασιστικού ρεύματος. Βρίσκοντας στήριγμα την αντικομμουνιστική ιδεολογία της Ε.Ε, οι αστικές πολωνικές κυβερνήσεις έχουν δείξει ιδιαίτερο ζήλο στην απαγόρευση κομμουνιστικών συμβόλων και τις συνεχείς διώξεις μελών του ΚΚ Πολωνίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί απόφαση δικαστηρίου που, το Μάρτη του 2016, καταδίκασε σε φυλάκιση 9 μηνών μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος επειδή «διέδιδαν κομμουνιστικές ιδέες»!

Βλέπετε, ο ποινικός κώδικας της νέας Πολωνίας (άρθρο 256, παρ.1) προβλέπει φυλάκιση και πρόστιμο για όποιον προωθεί δημόσια «ολοκληρωτικές ιδέες», στις οποίες ασφαλώς το αστικό κράτος περιλαμβάνει τον κομμουνισμό. Για τέτοιου είδους «ελευθερία» και «δημοκρατία» μιλάμε στην καπιταλιστική Πολωνία της Ε.Ε. το 2017.

Την στιγμή που οι κομμουνιστές διώκονται, νεοναζιστικές οργανώσεις, όπως η ONR, διοργανώνουν φιέστες μίσους.

Την στιγμή που οι κομμουνιστές διώκονται, νεοναζιστικές οργανώσεις, όπως η ONR, διοργανώνουν φιέστες μίσους.

Την ίδια στιγμή που οι πολωνικές αρχές διώκουν κομμουνιστές και το κοινοβούλιο ψηφίζει νόμο για το γκρέμισμα μνημείων της σοσιαλιστικής περιόδου, ο φασισμός παρελαύνει ανενόχλητος στους δρόμους της Βαρσοβίας. Τέτοιου είδους παρέλαση – με την ανοχή και σιωπηλή στήριξη της κυβέρνησης- πραγματοποίησαν το περασμένο Σάββατο στην πρωτεύουσα μέλη και υποστηρικτές πολωνικών και ξένων ακροδεξιών-φασιστικών οργανώσεων, με αφορμή την επέτειο της πολωνικής ανεξαρτησίας. Η Βαρσοβία, που κάποτε υπήρξε πόλη συναδέλφωσης και φιλίας των λαών, μετατράπηκε σε φασιστικό υπόνομο που αναδύει πλέον μπόχα φασισμού, ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.

«Αγνή Πολωνία, Λευκή Πολωνία», «Πρόσφυγες φύγετε» και «Θέλουμε τον Θεό» ήταν μερικά από τα συνθήματα που κυριάρχησαν στην φασιστοσύναξη της Βαρσοβίας. Με λίγα λόγια, αντικομμουνισμός, φασισμός και άγιος ο Θεός – αυτό είναι το αυγό του φιδιού που γέννησε και εξέθρευσε η καπιταλιστική παλινόρθωση. Αυτοί είναι οι καρποί της αντικομμουνιστικής «σταυροφορίας» στην οποία ο Λεχ Βαλέσα και η καθολική εκκλησία, με την σταθερή αρωγή των υπερατλαντικών τους συμμάχων, επιδόθηκαν με ζήλο τις προηγούμενες δεκαετίες.

Ο λαός θα πει την τελευταία λέξη

Η ίδια η πικρή πείρα που συσσωρεύει χρόνια τώρα ο πολωνικός λαός, που εξαπατήθηκε και προδόθηκε από τους τελάληδες της «καπιταλιστικής ελευθερίας», θα μετουσιωθεί κάποια στιγμή σε οργή και δράση. Οι πολωνοί εργαζόμενοι, όπως άλλωστε και οι εργαζόμενοι στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες που ζουν στο πετσί τους τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, αντιλαμβάνονται σταδιακά τι είχαν και τι έχασαν, τι τους προσέφερε το σοσιαλιστικό σύστημα και τι τους στερεί ο καπιταλισμός. Η στιγμή που οι εργαζόμενοι, στην Πολωνία και αλλού, θα απαλλαγούν από τα σύγχρονα δεσμά τους, ανοίγοντας και πάλι δρόμο για τον σοσιαλισμό και την πραγματική δημοκρατία, μπορεί ν’ αργήσει αλλά θα έρθει.

________________________________________________________________________________________________________

Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.