Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί / με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί, / οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι. (Κ. Βάρναλης)

Facebooktwitterrssyoutube
slogan

Σωθήκαμε… Μπήκαν οι μπουλντόζες στο Ελληνικό!

 Γράφει ο Χρήστος Α. Τούμπουρος //

«Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες• αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;» N. Καζαντζάκης

Η σωτηρία, πολυπόθητη έννοια που σημαίνει να απαλλαγούμε από πολύ μεγάλο κίνδυνο, πάσης φύσεως. Πλείστα τα παραδείγματα. Επεβλήθη ο ΕΝΦΙΑ για να σώσουμε τα δάση μας, τα μαντριά και τα βοσκοτόπια, τα λαζνίδια και τα περκέτια, τις καλύβες και τον τσάρκο. Πολλές φορές δηλαδή η σωτηρία ταυτίζεται με την επιβολή ενός καινούριου φόρου. «Επεβλήθη ο συγκεκριμένος φόρος για να σώσουμε το περιβάλλον». Γι’ αυτό δικαιολογούνται τα Σπατόσημα, τα κηδειόσημα, τα σεισμόσημα και τα γαμόσημα… Τα τελευταία για τη σωτηρία της οικογένειας.

Πολλοί οι Σωτήρες. Ετούτοι, οι προηγούμενοι, οι άλλοι και οι επερχόμενοι. «Σώσαμε την οικονομία από την καταστροφή!». Πόσες φορές ακούσαμε αυτή την «είδηση». Πολλές. Κι όμως οι άλλοι ωρύονται. «Δεν σώζεται με τίποτε η οικονομία της χώρας». Άντε να πιστέψεις και να ασπαστείς τυχόν Σωτήρες. Σωθήκαμε! Πες ο ένας, πες ο άλλος στο «Σωτήριο πηγάδι» πέσαμε και «μας πήρε το ποτάμι, μας πήρε ο ποταμός». Κι ο ποταμός είναι κατεβασμένος και  έφερε Δoυ Νου Του, αμούρες από συντάξεις, ξεπούλημα δασικού και ορυκτού πλούτου, και Σωτήρες ένα σωρό,  καθόσον αυτοί θα μας φέρουν τη «σωτήρια βοήθεια», που δεν πρόλαβαν, όταν βρίσκονταν στην εξουσία να προωθήσουν και θα τα καταφέρουν τώρα, θα επιτύχουν δηλαδή το σώσιμο και θα ξεφύγουμε το αποσώσιμο τη οικονομικής ζωής του τόπου.

Δώστε και σώστε. Κύριοι, ευγενείς, δούλοι και δουλοκτήτες, απαξάπαντες ανακράζουν το «Σώσον Κύριε τον λαόν σου», με τη διαφορά ότι Κύριος είναι αυτός που είναι, αυτός που έχει και κατέχει. Αυτουνού τα περκέτια, λοιπόν, να σωθούν. Οι άλλοι, «εβυθίσθησαν, καταβυθίσθησαν, κατεπλακώθησαν», αφού τους αποτελειώσαμε. Η μπάλα είναι μία και ανεβοκατεβαίνει (κατ’ απάν, κάτ’ απάν’) ανάλογα με τις κλωτσιές που θα φάει. Μπορεί οι κλωτσιές να είναι φάπες ή διαφορετικά (ανεργία, ξενιτιά, υπανάπτυξη, κατασχέσεις, ρήμαγμα συντάξεων κ.οκ.), δεν έχει σημασία. Ποδόσφαιρο είναι αυτό. Τώρα αν μερικοί το ταυτίζουν με την πολιτική, εννοώ την πολιτική πρακτική, δεν έχει σημασία. Τζέρτζελο να γίνεται. Σήμερα εγώ, αύριο ο άλλος, και πάντα εμείς.  Και για να μιλήσουμε με πολιτικούς όρους οφείλουμε να δεχτούμε πως «αυτό απαιτεί το πολιτικό σύστημα. Και αυτό ασφαλώς γίνεται χρόνια τώρα!». Ου, ήμουν νιος και γέρασα, φούσκωσα από Σωτήρες, σωτήριες πολιτικές… Κάτι παρόμοια με τα σώσματα στα τσίπουρα.
«Ο υπομείνας μέχρι τέλους σωθήσεται!»  Δεν έχει τελειωμό, δεν έχει γιατρειά, δεν έχει σωσμό, δεν έχει ουσία… Και έδωσε ο λαός και πόνεσε ο λαός και πεθύμησε ο λαός και πίστεψε και γελάστηκε ο λαός και «δεν έχει ο δρόμος τελειωμό». Και υπομένει και αναμένει και περιμένει. Τι άλλο; Το σώσιμο.

Και ω, του θαύματος! Μπήκαν οι μπουλντόζες στο Ελληνικό. Σωθήκαμε…