• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Do you love this game?

Γράφει ο Βασίλης Κρίτσας //

Πρόχειρες σημειώσεις με αφορμή τους πρόσφατους τελικούς του ΝΒΑ

-Οι απερχόμενοι πρωταθλητές Spurs και το ευρωπαϊκό τους μπάσκετ έμειναν νωρίς έξω από το χορό, ξενερώνοντας πολύ κόσμο που θα ήθελε να τους δει στον τελικό της Δύσης κόντρα στο Γκόλντεν Στέιτ. Σα μια άτυπη τελετή παραλαβής-παράδοσης του στέμματος –αν υπήρχε τελικά τέτοια. Γιατί για να γίνεις πραγματικός βασιλιάς της ζούγκλας, πρέπει να σκοτώσεις πρώτα να σκοτώσεις το λιοντάρι.

-Ο έτερος βασιλιάς, Λεμπρόν Τζέιμς, έμεινε ένα βήμα μακριά από το στέμμα, αλλά κέρδισε τις εντυπώσεις κι ίσως για πρώτη φορά τους ουδέτερους, πέρα από τους φανατικούς εχθρούς του (τους λεγόμενους haters). Το σενάριο τα είχε σχεδόν όλα. Την «υπεράνω χρημάτων» επιστροφή στη γενέτειρά του, το Κλίβελαντ, απ’ όπου είχε φύγει σαν προδότης, τον αποδεκατισμό των υπασπιστών του από τραυματισμούς, την κατάθεση ψυχής για να καλύψει το κενό τους και μια υπέρβαση που έμεινε στη μέση, δίνοντας λυπημένο τέλος σε ένα ωραίο παραμύθι.

-Οι πολεμιστές του Γκόλντεν Στέιτ έφτασαν στη βρύση και ήπιαν ξανά νερό μετά από ξηρασία σαράντα χρόνων, ως επιβράβευση της υπεροχής τους και του θεαματικού μπάσκετ που έπαιξαν σε όλη την κανονική περίοδο. Στα πλέι-οφ δεν χρειάστηκε να φτάσουν ποτέ στα όριά τους και να πολεμήσουν σκληρά, δικαιολογώντας το όνομά τους. Είναι ενδεικτικό ότι πήραν τη σειρά των τελικών κόντρα στους Καβαλίερς χάρη στις εφεδρείες τους και με MVP τον Ιγκουοντάλα –κι όχι κάποιον από το ηγετικό δίδυμο Κάρι, Τόμπσον, τους αποκαλούμενους Splash Brothers- χωρίς φυσικά αυτό να αφαιρεί τίποτα από τη δόξα και την αξία του νικητή.

Οι Γουόριορς ξανασύστησαν στο κοινό το σέξι μπάσκετ, με έμφαση στον αιφνιδιασμό, τη γρήγορη εκτέλεση, την ταχύτητα και προπαντός το θέαμα. Η καλή έξωθεν μαρτυρία του χαμηλού τόνων Κάρι θα βοηθήσει την ομοσπονδία να χτίσει πάνω του μια διαφημιστική καμπάνια για να αυξήσει τις μετοχές της. Το ΝΒΑ μοιάζει να ξαναγίνεται ελκυστικό προϊόν και να επανακάμπτει για πρώτη φορά από το «λήθαργο» των περασμένων χρόνων και τη γενική πτώση του ενδιαφέροντος μετά από το λοκ-άουτ του 99’, την (δεύτερη) αποχώρηση του Τζόρνταν και όλης της γενιάς αστέρων της πρώτης και μοναδικής Ντριμ-Τιμ του 92’.

-Πέρυσι με τα αλλεπάλληλα κρούσματα δολοφονιών μαύρων παιδιών από αστυνομικούς, πολλοί παίκτες είχαν φορέσει μπλουζάκια συμβολικής διαμαρτυρίας με το εύγλωττο σύνθημα «I can’t breathe» (δεν μπορώ να αναπνεύσω). Κάποτε όμως ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσει μια αντίστοιχη εκστρατεία ενάντια και στην ασφυξία που επιβάλλουν οι χορηγοί και τα μεγάλα συμφέροντα. Το σύνθημα του πρωταθλήματος για την αγάπη του παιχνιδιού (I love this game) ξαναμπαίνει αλλά αυτή τη φορά ως ερώτημα: do you love this game?

Ένα παιχνίδι με άπειρες διακοπές και διαφημίσεις προϊόντων, που σε καλούν να τα αγαπήσεις και να τα αγοράσεις, γιατί έτσι μετριέται η αγάπη στις μέρες μας, αλλά καθιστούν λίγο δύσκολη την αγάπη για αυτούς καθαυτούς τους αγώνες του ΝΒΑ. Κι αν τυχόν έχεις ξενυχτήσει για να τους παρακολουθήσεις, έχεις σχεδόν είκοσι ευκαιρίες σε κάθε αναμέτρηση, για να αποκοιμηθείς και να χάσεις το τελικό αποτέλεσμα.

Άσε που εκεί δεν υπάρχει και κανένα δικαστικό ενδιαφέρον, όπως στα καθ’ ημάς; Έχουν μήπως αυτοί Τράκη και Μαρινάκη; Υπεύθυνη αστική τάξη σαν τους Αγγελόπουλους και τον Αλαφούζο; Τι να κάτσεις να παρακολουθήσεις δηλαδή; Ξενέρωτα πράγματα, Αμερικανιές…