• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Ελένη Ιωάννου: «Δημόσιος βίος»

Παρουσιάζει ο Ειρηναίος Μαράκης //

Η Ελένη Ιωάννου γεννήθηκε στην Καβάλα και ασχολείται με την γραφή, με μεγάλη αγάπη στην ποίηση. Δημιουργίες της φιλοξενούνται σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες, σε βιβλία ποιητικής ανθολογίας καθώς και σε e-books. Έχει λάβει Α’ & Β’ βραβεία ποίησης, σε ποιήματα και σε ποιητικές συλλογές ενώ διατηρεί το λογοτεχνικό ιστολόγιο «Πάθος για ποίηση».

Από τις δημιουργίες που μας έστειλε στο περιοδικό Ατέχνως επιλέγουμε τρία χαρακτηριστικά δείγματα, ως μια πρώτη γνωριμία με τους φίλους και τους αναγνώστες μας, της Ελένης Ιωάννου.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ανθρώπινο μνημεον

Είμαι ένα ανθρώπινο μνημεῖον.
Αναμνηστικό τοποθετημένο
αόριστα κάπου στη γη.
Μνήμη που φθείρεται στο χρόνο
ανηλεώς, με βραδύτητα, οδυνηρά.
Γερασμένα κύτταρα
που σκορπίζονται ανεξέλεγκτα
στην καθημερινότητα.
Η θλίψη της ασάφειας
ο ιστός της τύφλωσης
η παραμόρφωση

η πορεία στο άγνωστο

έχουν αρχίσει ανεπιστρεπτί.
Στη θέα της τελευταίας σταγόνας αίματος
που στέρεψε μετά την πλημμύρα της νιότης
βουλιάζω και πνίγομαι.
Τέτοια άβυσσο, ούτε η θάλασσα έχει.

Δημόσιος βίος

Βίος δημόσιος,
παράλληλος και απαιτητικός.
Εγώ εδώ, εσύ εκεί
κι οι δύο μαζί και χωριστά.
Διαιρέτης και διαιρετέος,
ποιος είναι ποιος;
Δεν έχει σημασία γιατί
οι ρόλοι αλλάζουν
και οδηγούν σε όμοιο ή
σε αδιέξοδο αποτέλεσμα.
Βίος κεκλεισμένων των θυρών
ισοδύναμος, αλληλέγγυος
με κοινό παρονομαστή
και ενίοτε άλλον αριθμητή
να παραγκωνίζει τον προηγούμενο.
Συσχέτιση σχέσης ακολουθίας
που υφίσταται άνευ όρων και ορίων.

Πικραλίδα και ασφόδελος

Ντύθηκα Φθινόπωρο
να σε υποδεχτώ
κι εσύ ήρθες
να με ξεγυμνώσεις
με μία ηλιαχτίδα.
Πικραλίδα και ασφόδελος
που μαράζωσαν
στης μοναξιάς τη θλίψη
απέθεσαν στο υγρό χώμα
τον νεκρό έρωτα.