• [ Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί /του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί]
Facebooktwitterrssyoutube

Το τανγκό θέλει δυο

Γράφει ο Σφυροδρέπανος //

Όταν ήρθα στο 1995 στην Ελλάδα άκουγα στο ραδιόφωνο μια περιγραφή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα που έπαιζε ο Ολυμπιακός με μία άλλη ομάδα. Άρχιζε η περιγραφή ότι ο Καραπιάλης δίνει πάσα στον Αλεξανδρή και μετά στον Τζόρτζεβιτς και πάλι στον Αλεξανδρή. Μετά χάνουν την μπάλα ο Ολυμπιακοί και τώρα λέει ότι αμύνονται οι Ολυμπιακοί και κάνει  καλή άμυνα και κλείνει χώρο ο Αμανατίδης, ο Νταμπίζας έκλεισε τον άλλο και για ένα τέταρτο προσπαθούσα να μάθω ποια ήταν η άλλη ομάδα. Όταν ήταν επίθεση έλεγε μόνο τους παίκτες του Ολυμπιακού, όταν ήταν στην άμυνα έλεγε μόνο τους παίκτες του Ολυμπιακού”.
Γιατί το λέω αυτό; Η ανάλυσή σας στο ΚΚΕ είναι παρόμοια για την ταξική πάλη και το κεφάλαιο. Μας αναλύσατε για το Κεφάλαιο και τα κράτη. Πού είναι όμως το άλλο μέρος της ταξικής πάλης;”, συνέχισε, καταλήγοντας:
Ξέρω από τον Μαρξ ότι παίζουν δύο στο τανγκό της ταξικής πάλης. Έχει στρατηγική το κεφάλαιο προσπαθεί να κάνει τούτο και το άλλο. Υπάρχει όμως και από την άλλη ο κόσμος της εργασίας που έχει στρατηγική και προσπαθεί να εμποδίσει αμυντικά και να κάνει θετικά πράγματα. Δεν είναι μόνο οι κυρίαρχοι που παίζουν αλλά υπάρχουν αντιδράσεις που τους εμποδίζουν.

Τάδε έφη Τσακαλώτος χτες στη Βουλή.

Είναι σαν κι αυτό που λέει το σύνθημα, σε έναν τοίχο στην Αιόλου: αφού τελείωσε η ταξική πάλη, να το πούμε και στο αφεντικό, να μην παλεύει μόνο του.

Η ταξική πάλη χρειάζεται δύο πλευρές, όπως κάθε αγώνας και κάθε πόλεμος. Και δε σταματάει ποτέ, ακόμα και αν εμείς δεν κατεβούμε στο γήπεδο. Απλώς χάνουμε άνευ αγώνα και βλέπουμε τις κατακτήσεις μας (αντί για τους βαθμούς μας) να (εκ)μηδενίζονται.

Κι αυτή την απλή αλήθεια, μπορεί να την καταλάβει κανείς εύκολα, ακόμα κι αν δεν είναι “κομμουνιστής από τα 15 του” σαν τον Κατρούγκαλο, μαρξιστής από τα Λιντλ, σαν τον Τσακαλώτο, και δε μελετάει κινέζικη φιλοσοφία του πολέμου, σαν τον Καρανίκα.

Πάει πολύ όμως να μιλάει για αυτό και να κάνει πλάκα του καφενείου ο υπουργός της ΔΦΑ, που είναι ο καβαλιέρος της αστικής τάξης και μας χορεύουν διαρκώς στο ταψί. Που νομοθετεί διαρκώς υπέρ αυτής της τάξης, ενώ τσακίζει κάθε κινητοποίηση των εργατών ή καταργεί δικαστικά τις νόμιμες διοικήσεις τους (όπως στο ΕΚΑ). Που καμωνόταν πως φοράει τη δική μας (κόκκινη) φανέλα, σε ένα στημένο αγώνα, για να ξεπουλήσει αυτή την πάλη (ναι, αλλά μετά από 17 ώρες διαπραγμάτευση και με υπερταμείο). Που καμαρώνει γιατί έκλεισε τους υποψήφιους καναλάρχες για τρεις μέρες σε ένα κτίριο και τους άφησε να πλειοδοτήσουν, για να τους χαρίσει τις δημόσιες συχνότητες. Που τώρα πια δεν κάνει καν λόγο για “ταξική πάλη” κι άλλες τέτοιες “εξαλλοσύνες”, αλλά για κοινωνική συνοχή. Το παμπάλαιο γλυκερό παραμυθάκι της εκάστοτε σοσιαλδημοκρατίας, που νανουρίζει τις ταξικές συνειδήσεις, διαιωνίζοντας την κυριαρχία των ισχυρών.

Στην τελική, αν όντως κόπτεστε, κ. Υπουργέ, για τους εργαζόμενους, μπορείτε να το αποδείξετε πολύ εύκολα. Δεν έχετε παρά να ψηφίσετε την πρόταση νόμου που φέρνουν στα κοινοβουλευτικά κόμματα εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και συλλογικοί φορείς, για τις συλλογικές συμβάσεις. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν. Να σπάσει κι αυτός ο καταθλιπτικός συσχετισμός δύναμης των τελευταίων δεκαετιών, που συνοψίζεται στο “γκολ αυτοί, σέντρα εμείς…”

Ή μήπως υπάρχει καμιά παράγκα που σας εμποδίζει;